Grałem w Shining Force 2 na emulatorze, ale po angielsku, bo nie miałem wtedy internetu. Jakimś cudem udało nam się dobrnąć do połowy gry. Ale utknęliśmy tam, bo nie wiedzieliśmy, co robić, więc jakoś połączyliśmy komputer z telefonem za pomocą rozdzielacza, pobraliśmy rosyjską wersję i ukończyliśmy grę.

Ta gra będzie hitem dla wszystkich fanów turowych walk. Ma wszystko – różnorodnych bohaterów z różnymi przedmiotami i umiejętnościami, ukryte i dodatkowe zadania, które odblokowują nowe postacie. Ma ciekawą i przemyślaną fabułę. Wiele różnych ras (takich jak elfy, centaury, magowie, orły, duchy).

Wrogowie stają się coraz silniejsi. Zrób zły krok, a w drodze powrotnej… Znowu jest dużo walki, a kiedy fabuła staje się zagmatwana i czegoś szukasz, musisz walczyć w tym samym miejscu kilka razy. Czasami zastanawiałem się, jak ludziom udaje się przejść grę na Sedze? (Na emulatorze można zapisywać grę wszędzie.)

A tak, sama gra ma zapisy gry z udziałem księdza. My też ich nie znaleźliśmy od razu.

Gra jest ogólnie lepsza od pierwszej części — fabuła jest dłuższa, postacie mają więcej poziomów, a grafika jest ładniejsza. Grałem w pierwszą część po drugiej, więc może dlatego tak myślę. Jeśli nie grałeś w pierwszą, lepiej zagrać najpierw w nią, a nie odwrotnie.

Są momenty, w których trudno się połapać, np. gdzie iść, co robić itd. I nadal nie znalazłem wszystkich misji pobocznych bez pomocy internetu. Ale myślę, że to właśnie sprawia, że ​​gra jest fajniejsza.

Grając jako nastolatek, czasami utożsamiałem się z ich problemami i rozmowami i uważałem je za interesujące, ponieważ główni bohaterowie to nastoletni uczniowie. Nawet po latach, ponowne przejście gry nadal mnie wzrusza.

Ogólnie rzecz biorąc, uważam ją za jedną z najlepszych gier Segi, w jakie kiedykolwiek grałem. Nie grałem w trzecią część, bo nie wiedziałem, że istnieje. Ale ze zrzutów ekranu wynika, że ​​nie wygląda to zbyt dobrze. Zobaczymy.