Ogromne podziękowania dla francuskich geniuszy ze Sloclap za ten niesamowity, przyspieszony symulator emerytury, w którym w prawdziwym życiu starzejesz się znacznie szybciej niż twoja postać na ekranie. Gra reklamuje się jako spektakularne kung fu, ale w rzeczywistości głównym i najniebezpieczniejszym bossem jest pijany operator kamery, który w wąskich korytarzach uwielbia wskazywać na fakturę ściany lub ucho bohatera zamiast maczety lecącej mu w twarz. Specjalne podziękowania dla geniusza projektowania gier za mechanikę starzenia się: to takie ekscytujące, powtarzać pierwszy poziom trzydzieści razy, aby osiągnąć idealny wiek, tylko po to, by trzeci boss zamienił wychwalany system walki w żmudną rutynę uników tam i z powrotem, które naciskasz tylko co pięć razy na klawiaturze. Poziomowanie profitów to po prostu żart, ponieważ przy ostatnim bossie twórcy śmieją się, wyłączając mechanikę skupienia, którą pilnie budowałeś przez całą grę, zmuszając cię do spamowania standardowymi parowaniami. A jeśli chodzi o areny i DLC, gdzie poziom trudności jest podkręcony do punktu klinicznego idiotyzmu, a wrogowie atakują poprzez własne animacje i utknęli w teksturach, w końcu rozumiesz, że pod piękną grafiką kryje się typowy trzygodzinny niewypał, sztucznie rozciągnięty przez krzywe czasy i zamarzający silnik Unreal Engine, którego lokalne cyber-dziewczyny są gotowe bronić, aż zsinieją na twarzy, usprawiedliwiając każdą wadę techniczną świętym git gud