Niesamowicie przezabawna gra. Walka jest o wiele lepsza niż w oryginale; James może teraz unikać ataków potworów, zamiast tylko spamować jednym atakiem. A po zrozumieniu zestawów ruchów i nauczeniu się walki z potworami, mniej więcej w połowie gry przestajesz się bać, co poważnie psuje gęstą atmosferę remake'u. A kiedy uświadomiłeś sobie wszystkie przyjemności płynące z walki i to, że „potwory są teraz zamknięte ze mną”, pojawił się kolejny problem: remake się dłuży. Połowa gry to nudny wypełniacz, dodany tylko po to, by rozciągnąć czas. Nawet ścieżka dźwiękowa Yamaoki jej nie ratuje, bo sprawia wrażenie, jakby sieć neuronowa została zaprogramowana do „odtwarzania jakiejś strasznej muzyki, czegoś w stylu SH-100”. Jest taka nijaka. A skoro już o nijakości mowa, reżyseria przerywników filmowych i aktorstwo stały się całkowicie przeciętne i pozbawione wyrazu, jak oglądanie jakiegoś serialu Netflixa z głębi internetu. Prawdopodobnie właśnie na tym poziomie zaawansowania znaleźli nowe projekty postaci, bo byłem przygotowany na Angelę, która gra siostrę Eddiego w remake'u, ale absolutnie nie mogłem znieść tego, że alkoholowy wygląd Marii jest bardziej przerażający niż wszystkie potwory w grze.

Ogólnie rzecz biorąc, Polacy z Bloober Team są świetni! Stworzyli grę na poziomie przeciętnego Silent Hill Homecoming i udało im się nie tylko zebrać dobre recenzje, ale i ją sprzedać. Co za fantastyczny rok.

Szkoda też, że Polacy zakazali sprzedaży remake'u SH2 w Rosji, mimo że bardzo chciałem wesprzeć twórców (nie).