Co możesz powiedzieć o Sludge Life?

Obiektywnie: to kwestia gustu.

Subiektywnie: podobało mi się.

Ta gra jest abstrakcyjna, absurdalna i wyjątkowa. Zajmijmy się nią krok po kroku.

Fabuła i sceneria.

Gra przenosi nas do ogarniętego problemami miasta przemysłowego, ogarniętego strajkiem pracowników lokalnych fabryk tytoniu i alkoholu. Zamieszki, wandalizm, odrażające otoczenie, policjanci przypominający cyklopy, a przede wszystkim MY – taggerzy, którzy żyją według własnych zasad, mają wszystko gdzieś i malują graffiti na ścianach.

Gra zaczyna się więc od ucieczki z kontenera na obrzeżach miasta i biegu, żeby pomalować ściany!

Fabuła Schrödingera — niby jest, ale jakby jej nie było (nie wiedziałem, czy tak to wygląda). Twórcy oferują nam trzy możliwe zakończenia:

> Dobre: ​​Wynoś się z tego miasta;

> Złe: BUM!, co oznacza, że ​​miasto zostanie zniszczone;

> Dziwne: Pokryj tagami każde miejsce nadające się na graffiti i prawdopodobnie zostań królem tagerów.

Tak czy inaczej, aby dotrzeć do jednego z zakończeń, będziesz musiał przemierzać miasto, eksplorując każdy ukryty zakątek i wdając się w dialog z postaciami niezależnymi (NPC), od których dowiesz się zarówno ogólnej sytuacji w mieście, jak i ich własnych nastrojów.

Ogólnie rzecz biorąc, jest fajnie. 7/10

Grafika.

Kreskówkowa kreskówka, surowość i kwasowość to trzy filary, na których zbudowana jest grafika tej gry. A jakby tego było mało, zaraz po uruchomieniu włącza się filtr VHS, który drażni oczy (można go wyłączyć w ustawieniach; gra bez niego była przyjemniejsza i bardziej odpowiadały mi niekiedy rzucające się w oczy kolory). Ogólnie rzecz biorąc, na tym mogę poprzestać, bo co innego mogę powiedzieć o grafice? Nie spodziewajcie się nawet śladu realistycznych tekstur i głębokiego oświetlenia (jeśli po zrzutach ekranu nadal macie wątpliwości). Czy wszystkie te ulepszenia i realizm były naprawdę konieczne? Oczywiście, że nie, to gra niezależna. Gra jest dobra na swój sposób i to jest wspaniałe. 10/10

Rozgrywka.

Prosta i bezpośrednia — biegaj, maluj ściany we wskazanych miejscach, a następnie biegaj i szukaj kolejnych miejsc do malowania. Rozgrywka zasadniczo polega tylko na eksploracji miasta, ale liczba ciekawych rzeczy rozrzuconych i ukrytych w całym mieście sprawia, że ​​gra staje się wciągająca. Wygląda na to, że przeleciałeś nad miastem na grzybobranie, znalazłeś nawiązanie do kanibala Lectora i bawiłeś się pralką pod czujnym okiem kota – co jeszcze? Ale nie możesz pozbyć się wrażenia, że ​​coś przegapiłeś i pędzisz, by eksplorować to dziwne miasto. Tak, wszystko jest takie proste i nieco monotonne, ale cholera, jakie interesujące! 9/10

Sterowanie.

Przez całą grę nie napotkałem żadnych problemów ze sterowaniem postacią, ale jeden moment naprawdę mnie zirytował... DLACZEGO TAK GWAŁTOWNIE SKOCZYŁEŚ Z TEGO CIENKIEGO MOSTU/DESKI/POPRZECZKI? SKOCZYŁEM DOKŁADNIE TUTAJ, AAAAAAAAAH... Grałem w takiej agonii przez pierwsze trzy godziny. W końcu załapałem, jak skakać po wąskich/pochyłych powierzchniach, ale było to niesamowicie stresujące... 8,5/10

Muzyka.

Nie chcę tu wiele mówić. To, co słyszysz, idealnie pasuje do tego, co widzą twoje oczy. Ścieżka dźwiękowa w menu i ścieżki dźwiękowe w pakiecie (które zbierasz w trakcie gry) są świetne, ale chciałbym słyszeć ścieżki dźwiękowe w tle podczas samej gry, a nie tylko wtedy, gdy jesteś blisko gracza. 7,5/10

Lokalizacja.

Nie znalazłem żadnych problemów. Dialogi są trochę nierówne, ale czy widziałeś, gdzie jesteś? 10/10

Tryb wieloosobowy.

Tej gry nie ma. Czy w ogóle musiałem o tym wspominać? No cóż. Jest całkiem niezła, nawet bez trybu wieloosobowego.

Ogólnie rzecz biorąc, gra ma dość klimatyczny klimat, przyjemnie się w nią gra i ciekawie eksploruje wszystko, co się da, licząc na odkrycie jakiegoś sprytnego triku od twórców. 8,7/10