Przeszedłem grę kilka razy. Na początku wszystko wydaje się proste – badasz systemy i technologie, budujesz placówki, kolonizujesz planety i ulepszasz swoje puszki, które nazywamy „flotą”. Potem znajdujesz sąsiadów-homunkulusy. Albo się z nimi zaprzyjaźniasz, albo walczysz. Wtedy nie ma gdzie się rozwijać, więc pozostaje tylko budowanie planet, badanie nowych technologii i ulepszanie floty. Dodatki DLC dodają mnóstwo wydarzeń i mechanik, które sprawiają, że Stellaris jest o wiele ciekawsza. Następnie podbijasz sąsiadów (lub się z nimi zaprzyjaźniasz – w zależności od tego, kim grasz), zdobywasz ich zasoby, twoja flota się powiększa, podbijasz coraz więcej i więcej. Ostatnim problemem jest „kryzys końcowy” – bardzo potężni wrogowie z innej galaktyki. Mogą poważnie zrujnować twoje życie, pozostawiając 50% twojego imperium w ruinie, a nawet całkowicie cię zniszczyć. Wtedy stajesz się niepowstrzymany, ale pojawiają się dwa problemy: 1) System sektorów (podobnie jak automatyczne budowanie planet) jest niesamowicie powolny – buduje niewłaściwe rzeczy, marnuje zasoby, nie wykorzystuje cennych cech planet, przez co wszystkie 70 planet trzeba klikać ręcznie – dlatego sterowanie ma 8,5 sekundy. 2) Pod koniec gra zaczyna się strasznie lagować, nawet na GeForce X650, nie wspominając o X460. Z drugiej strony, muzyka w grze jest świetna – nadaje się do pokojowej eksploracji kosmosu, a do tego możesz grać dowolnym imperium – od dobrych małych demokratów po komunistyczne papugi czy złowrogie mięczaki-niewolników, niszczące wszystko na swojej drodze. Krótko mówiąc, gra jest świetna.