Przykład tego, jak prosty trójwymiarowy model rudego pawiana może całkowicie pozbawić krytycznego myślenia setki tysięcy miłośników kotów, gotowych ogłosić grę roku przeciętnym symulatorem chodzenia z zadaniami w stylu „przynieś babci proszek do prania po poncho”. Cała ta rzekomo innowacyjna rozgrywka sprowadza się do parkouru obsługiwanego jednym przyciskiem, gdzie gra łaskawie pozwala skakać wyłącznie w wyznaczonych miejscach, całkowicie eliminując ryzyko potknięcia się lub przegapienia klimatyzacji. Za malowniczą neonową fasadą cyberpunkowych slumsów kryje się całkowicie puste, liniowe wnętrze, wypełnione tekturowymi robotami-statystami, nudnym skradaniem w kartonowych pudełkach i banalną fabułą, w której sam kot służy za bezsłowny, futrzany transport dla nudnego drona. Idealna interaktywna atrakcja dla tych, którzy nigdy nie widzieli żywego kota ani nie grali w porządną grę przygodową, ponieważ poza możliwością uroczego strącania puszek ze stołu i spamowania przyciskiem „miau”, w tym przewartościowanym bublu nie ma absolutnie nic.