Syberia: The World Before

Nowa gra Syberia o przygodach Kate Walker pod wieloma względami przewyższyła Syberię 3.

Bardzo podobała mi się ciekawa i tajemnicza fabuła. Dodano również wiele nowych mechanizmów rozgrywki. Teraz możesz przełączać się między kilkoma postaciami i ponownie przeżywać wydarzenia z przeszłości przodków Kate. Nowe łamigłówki są ciekawe, ale niezbyt skomplikowane. Nie były jednak nudne; były zagadki, które wymagały trochę myślenia. Jeśli chodzi o grafikę, mogę powiedzieć jedno: jest kilka drobnych błędów. W niektórych miejscach tekstury były nieco rozmyte na ustawieniach ultra, ale ogólnie obraz jest bogaty i przyjemny. Graficy i projektanci wykonali świetną robotę. Sterowanie postacią było trochę irytujące; czasami klikałeś element interakcji, a postać po prostu odchodziła, ale to drobne niedoci… Czytaj całość

Zalety:

- Wspaniałe miasto i otaczające je krajobrazy

- Jak zawsze, wciągająca fabuła, która niczym dobra książka sprawia, że ​​chce się ją dokończyć

Wady:

- Brak dynamiki. Wszystko jest strasznie powolne. Chciałbym móc pomijać dialogi i przerywniki filmowe. Biegać szybciej, nie zatrzymywać się na zakrętach itd.

- Choć miasto jest idealnie odwzorowane, postacie rozczarowują. Jak na grę z 2024 roku, oczekuję większego realizmu.

Uwielbiam Syberię od pierwszej części. Mimo że minęło ponad 10 lat, grafika i tempo niewiele się zmieniły. Dlatego daję jej solidną ósemkę.

To naprawdę piękna gra, która urzekła mnie od samego początku i nie przestała, nawet po jej ukończeniu! Grafika jest przepiękna, a fabuła po prostu cudowna. Niektóre zagadki są dość podchwytliwe, ale w końcu trzeba używać mózgu.

Podobała mi się ta gra, podobnie jak pierwsza odsłona Syberii. Widoki są po prostu oszałamiające! Fabuła jest trafiona w punkt. Choć miejscami może być nieco prymitywna, mnie – fanowi zadań B. Sokala – bardzo się podobała. Zarówno grafika, jak i silnik są zdecydowanie lepsze niż w poprzedniej części: nie ma lagów, Kate Walker biega dość szybko, dialogi są spójne i logiczne. Polecam!

To nie jest gra, to doświadczenie. Piękne, niespieszne i wciągające. Nie da się grać w momentach niczym z filmu, ale też nie można oderwać wzroku, więc się rozgrzewałem. To znaczy, grałem i moje ciało czuło się świetnie. Było mnóstwo momentów „niezwiązanych z grą”, ale czułem się tak: „spójrz, jak dobrze oddaliśmy słoje drewna”. I naprawdę to podziwiałem. Poza tym nie udało mi się zagrać w trzecią część, bo trzy razy w ciągu kilku lat zawiesiła mi się na PS3, więc z radością wróciłem do mojej ulubionej historii o Kate i Hansie.