The Elder Scrolls 4: Oblivion Remastered

To stara gra z 2006 roku z nową grafiką i lekko przeprojektowanym interfejsem. Wszystkie wady oryginału pozostały, takie jak ten sam autopoziom i prymitywne animacje. W porównaniu do Skyrima, Oblivion jest znacznie słabszy pod względem jakości rozgrywki i atrakcyjności. Brakuje przyjaznego interfejsu. Problemy z optymalizacją. Na moim 5070, działającym na ustawieniach ultra, musiałem włączyć rdzenie Tensor, aby osiągnąć pożądane 165 Hz monitora, a te wahania liczby klatek na sekundę i problemy z pamięcią podręczną shaderów... no tak. Maksymalna przyjemność z gry. Plusem jest to, że zadania są nadal interesujące i jest dużo magii. Gra podoba się głównie osobom powyżej 30. roku życia; każdy młodszy jest w porządku. W momencie premiery, bez żadnych ulepszeń, nie zasługuje na wersję wyższą niż 5.0. Zobaczymy, co stanie się po aktualizacji...

Mam problem z wydajnością w moim i9 13 kb/s G4080 32 GB. Projekt lokacji jest przytłaczający, moby są za duże, roślinność jest przeciętna, a ruchy postaci i botów są fatalne. Jest wiele irytujących problemów z gimpem, animacją i grafiką. Gra ewidentnie wymaga dopracowania, a jej cena wynosi 1000 rubli.

The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered – Duch przygody uwięziony przez stare robaki

Po pierwsze, ważny kontekst: nie grałem w oryginał z 2006 roku. Oceniam ten remaster jako współczesny gracz, który rozumie, że nie jest to remake od podstaw, ale próba odświeżenia legendarnego klasyka.

Przywróci starą muzykę szkolną z hukiem. Nie wiem, ile godzin słuchałem jej w szkole (2008), ale na pewno ponad 500 godzin. Wtedy była piękna i interesująca, ale teraz to powiew świeżości.

Wspaniały triumf lenistwa i nostalgii za 50 dolarów, oszałamiający Frankenstein Unreal Engine 5 i zgrzybiały szkielet Gamebryo z 2006 roku! Wszystko w tej grze jest znakomite: od mutantów z plastelinowymi animacjami z Doliny Niepokoju o szklanych oczach, uwięzionych w teksturach drzwi w rozdzielczości 4K z rozmytym DLSS na żądnych mocy kartach graficznych, po pieczołowicie odwzorowane pięciosekundowe ekrany ładowania podczas przechodzenia z piwnicy do pokoju w tym samym domu. Przeklęty autoleveling, który nagle zamienia zwykłego złodzieja na 25 poziomie w komplet daedrycznej zbroi, zmieniając każde starcie w pięciominutowe rozwalanie gąbką zadającą obrażenia, to ogromna przyjemność, podobnie jak uroczy błąd, przez który strzelanie do sparaliżowanego wroga zawiesza grę i wymusza restart kom… Czytaj całość