Mógłbym długo narzekać na niezrealizowane pomysły gry. Wiele momentów grozy byłoby po prostu idealnych, fabuła mogłaby być o wiele głębsza i bardziej przemyślana, a sama gra mogłaby być o jedną trzecią krótsza i nie ucierpieć na tym. Mogę i będę, choć przyznaję, że to prawie z miłości, bo projekt okazał się udany.

Rozgrywka, moim zdaniem, to pięknie dopracowana reinkarnacja The Resident w interesujących sceneriach, które momentami trącą tym samym szaleństwem... co często trąci Cutterem w najgorszym tego słowa znaczeniu. Serio, po co trzymać się tych obrzydliwych min? Trudno byłoby znaleźć bardziej chaotyczne pomysły na poziomy. Mimo to gra ma wystarczająco dużo interesujących momentów, które odwracają uwagę od takich nieszczęść.

Niestety, trudno nazwać niektóre z tych momentów krytycznymi dla fabuły. Tak, są odlotowe. Tak, każda lokacja jest uzasadniona (nawet te cholerne kopalnie), ale wszystko jest doklejone cienko. Zbyt mało jest wyraźnych zwrotów akcji. Te, które się pojawiają, często się powtarzają, a gra w każdym rozdziale stawia sobie ten sam cel – „kontynuuj, może coś się wydarzy i uda ci się uciec”. Szkoda, ale do jednego z głównych zwrotów akcji dotrzesz znacznie wcześniej niż bohaterowie. A jednak, ciekawie jest kontynuować, bo uświadamiasz sobie, ile można było odkryć, ile ukryć, a jednak pozostają pytania, które już zgadłeś, ale chcesz być zaskoczony...

Ale potem uświadamiasz sobie, że nie wszyscy Japończycy są genialnymi scenarzystami. Niektóre momenty są niedopracowane, wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi, ale niektóre są praktycznie oczywiste. Jakiż głęboki i mocny thriller mógłby powstać, ale niestety.

3,5 na 5. Gra jest zbyt dobra na 3 i ma mnóstwo ciekawych momentów, ale nie chcę dawać jej 4, bo wiele z nich mogłoby być świetnych, ale Mikami postanowił nie zagłębiać się w szczegóły i po prostu dać nam surrealistyczną przygodę.

P.S. Nadanie ostatnim rozdziałom gry grozy pełnego akcji to kiepski pomysł. Byłoby lepiej, gdyby fabuła została nagle i dramatycznie wyjaśniona.