Skończyłem Undertale

Zacząłem spokojnie. Uśmiechałem się do niektórych konwentów, ale ogólnie rzecz biorąc, traktowałem to jako żart dla humoru i kpiny.

A potem bum. Wszystko okazało się poważnym lore, z autentycznie zabawnymi postaciami i dramatycznymi (!!!) scenami.

Chociaż To the Moon trudno nazwać grą, ale sprawdziło się jako dramat z genialną fabułą, Undertale to doskonała gra, niezwykle wciągająca i zaskakująca gracza podczas jego przygody.

Ale rzecz w tym, że gra ma „wyczerpujące momenty” i „chwile, które sprawiają, że myślisz, że to wszystko jeden wielki żart”, a potem są naprawdę genialne ruchy i świetne żarty. Tempo gry nie zawsze wydaje się idealne, ale prawie zawsze udaje jej się zaskoczyć. Nie ma ani jednej zauważalnej wady, poza tendencją do nudy. Gdy gra przestaje być liniową narracją i pozwala graczowi samemu znaleźć zabawne momenty, sama rozgrywka staje się strasznie nudna, a przerysowana oprawa traci swój urok. Można to naprawić prostymi przerwami, choć nadal występują pewne oczywiste luki w tempie narracji.

5 na 5

Powinniście usiąść i zagrać, spodziewając się, że spędzicie przy niej kilka wieczorów, jak przy jednej komedii przygodowej, a potem natychmiast przerwać, gdy gra stanie się nużąca.

Gra zasługuje na pochwały Metacritic, choć moim faworytem jest To the Moon. Jej fabuła jest bardziej... idealna, jak sądzę. Ale nie zapomnę Undertale, nawet gdybym chciał. Choćby ze względu na finałowego bossa. To prawie najlepsza finałowa walka, jaką pamiętam.

A teraz nienawidzę kwiatów. Małe dranie.