Valheim

Sandbox fantasy z elementami survivalu. Grać można zarówno samemu, jak i z innymi graczami, eksplorując świat, zdobywając surowce, odnajdując i plądrując grobowce, urządzając bazy oraz tworząc coraz potężniejszą broń i zbroje. Trzeba też pokonywać różnorodnych wrogów, potwory i bossów. Osadzenie akcji we wczesnośredniowiecznej Skandynawii stało się mocną stroną gry.

Zgodnie z mitologią skandynawską śmiertelne i boskie istoty zamieszkują dziewięć światów. Ludzie żyją w Midgardzie, a bogowie, tacy jak Odyn, mieszkają w Asgardzie. Valheim to dziesiąte, dzikie królestwo, którego boją się nawet bogowie.

Główny bohater to wiking, ranny w jednej z bitew, który nie zasłużył jednak na miejsce w Walhalli. Miałby gnić w Helheimie, ale na rozkaz Odyna walkirie przenoszą konających wojowników do Valheimu. Tam muszą ciężką pracą i zwycięstwami nad straszliwymi potworami, wrogami Odyna, zasłużyć na miejsce w Walhalli. Mają też zmienić Valheim w przyjazne miejsce.

W przeciwieństwie do Minecrafta, Valheim ma fabułę, podzieloną na główny wątek i zadania poboczne. Gracz otrzymuje wskazówki i konkretne cele, których realizacja pozwala posunąć historię naprzód. Od czasu do czasu odwiedza go kruk Huginn, który przekazuje polecenia od Odyna.

Nie da się skupić wyłącznie na przetrwaniu lub budowaniu i zignorować fabuły. Dopiero po pokonaniu określonego bossa lub wykonaniu zadania odblokowują się nowe możliwości w grze i obszary świata.

W momencie premiery we wczesnym dostępie Valheim nie miało rozbudowanej ani długiej fabuły. Dodano ją bliżej premiery pełnej wersji gry.

Zgodnie z mitologią wikingów Valheim jawi się jako płaski, okrągły, wodny świat z wieloma wyspami. Jego obrzeża wyznacza krawędź ziemi w postaci niekończącego się wodospadu. Na początku każdej nowej gry dzięki generowaniu proceduralnemu powstaje unikalna mapa, pełna wysp o różnych kształtach i rozmiarach, rozsianych po oceanie.

Wyspy podzielono na biomy — lasy i łąki, bagna, równiny, góry, północne krainy i inne, łącznie jest ich 10. Każdy biom oferuje unikalne połączenie przyrody, klimatu, surowców, przeciwników i przydatnych łupów.

Są miejsca, w których występuje trujące powietrze lub silny mróz. Ich odwiedzenie wymaga przygotowania i wytworzenia przedmiotów ochronnych. Ocean stanowi osobny biom, pełen niebezpiecznych wodnych stworzeń. Świat jest tak ogromny, że jego dokładne zbadanie zajmie kilkaset godzin.

W okresie wczesnego dostępu Valheim niemal nie oferowało unikalnej zawartości — wszystkie interesujące miejsca (ołtarze, runy, podziemia, twierdze itd.) były generowane proceduralnie. Bestiariusz obejmował zarówno dobrze znane zwierzęta (wilki, jelenie, dziki), jak i fantastyczne potwory: trolle, gobliny, szkielety, chodzące drzewa, smoki, ogromne morskie krakeny i inne.

Ulepszona fizyka Valheim uwzględnia masę obiektów, wytrzymałość budowli, kąty kolizji i ruch powietrza. Ścięte drzewo może przygnieść gracza, przy okazji niszcząc jego bazę, albo połamać kilka innych drzew. Dom zbudowany bez odpowiednich podpór zawali się. Ognisko rozpalone w domu bez komina szybko zadymi całe wnętrze, a postać zacznie się dusić.

Podobnie jak w innych grach tego gatunku, bohater w Valheim trafia do niegościnnego świata z pustymi rękami. Na początku dba o przetrwanie w najbardziej prymitywny sposób — zbiera jagody, biega z maczugą i mieszka w szałasie.

Później gracz eksploruje świat, znajduje nowe surowce, zaczyna polować na zwierzęta i może już wytworzyć łuk, strzały, topór oraz zbroję. Z czasem kamienne i kościane narzędzia ustępują miejsca brązowym, a później wyrobom z żelaza i metali szlachetnych.

Większość przedmiotów wytwarza się przy użyciu warsztatu, kluczowego elementu rozgrywki — tylko w jego zasięgu można budować pełnowymiarowe budynki, a przeciwnicy przestają się pojawiać. Oprócz warsztatu są też inne stanowiska rzemieślnicze. Metal można wytapiać w piecu hutniczym, a broń i zbroję wytwarzać w kuźni.

Stanowiska rzemieślnicze można ulepszać, odblokowując nowe możliwości wytwarzania. Nie da się jednak stworzyć zaawansowanej broni ani narzędzi bez rzadkich materiałów, które trzeba zdobyć, pokonując trudnych przeciwników i bossów.

Rozwija się również sama postać. System rozwoju w Valheim przypomina ten ze Skyrima: im częściej gracz wykonuje daną czynność, na przykład biega lub walczy włócznią, tym wyższy osiąga poziom tej umiejętności. Dzięki temu może biegać dłużej i szybciej albo zadawać włócznią większe obrażenia. Za trening liczy się nawet bieganie wokół chaty czy uderzanie w kamień.

Valheim wyróżnia się tym, że można cały czas głodować i nawet nie doprowadzi to do śmierci. Jedzenie zwiększa zdrowie i wytrzymałość, czyli dwie główne cechy postaci, a także przyspiesza leczenie i uruchamia regenerację zdrowia. Nie można jednak jeść wciąż tego samego — dieta musi być urozmaicona.

Valheim oferuje zarówno tryb dla jednego gracza, jak i kooperacyjny tryb gry. Poziom trudności rośnie wraz z liczbą graczy. Samotne przetrwanie jest łatwe, w kooperacji z jednym znajomym trudność jest już średnia, a przy trzech lub większej liczbie graczy — wysoka. Na jednym serwerze może grać do 10 osób.

Wszyscy uczestnicy rozgrywki kooperacyjnej mają te same zadania i misje, ale mogą podzielić się obowiązkami: jeden oswaja i hoduje zwierzęta, drugi zajmuje się ogrodem, trzeci łowi ryby, czwarty wydobywa rudę, a piąty transportuje ją do bazy.

Za dnia trzeba zdążyć zapolować, zebrać surowce, wytworzyć potrzebne przedmioty i umocnić bazę. Gdy zapada noc, trzeba się bronić — dzikie zwierzęta i wrogowie stają się bardziej agresywni, jest ich więcej i zmieniają swoje zachowanie. Na przykład wilki zaczynają łączyć się w ogromne stada, których pokonanie w pojedynkę nie jest łatwe.

Bez ufortyfikowanej bazy nie obejdzie się ani pojedynczy gracz, ani drużyna. Można w niej bezpiecznie przechowywać wszystkie zebrane surowce, wytworzone narzędzia, broń i zbroje. Budowanie to ważny element Valheim — już we wczesnym dostępie gracze mogli wznosić placówki i potężne twierdze w całym dziesiątym świecie.

W Valheim dostępny jest też tryb „gracz kontra gracz”, który można włączyć w ustawieniach serwera. Jednak balans i mechaniki dopracowano dopiero w pełnej wersji gry, ponieważ potyczki między graczami są mniej istotne niż pozostałe możliwości gry.