Do War Thunder trafiłem przypadkiem. Znajomy powiedział: „Milan, te czołgi są przepiękne”, a ja myślałem, że chodzi mu o malowanie. Ale okazuje się… że to świat, w którym początkowo jesteś zachwycony zakupem KW-1, a potem, po jednym strzale, wracasz do menu głównego z myślą: „Czemu nie kupiłem lepszego pancerza?”.

Zalogowałem się do gry z myślą: „Spróbuję, może znajdę fajnego dowódcę”. Ale fajnych dowódców nie ma. Jest tylko niekończący się ból wyboru pojazdu, naprawy kosztujące srebro i poczucie, że niemiecka Pantera cię osobiście nienawidzi.

---

Moja historia w War Thunder

Postanowiłem pójść za przykładem radzieckiej szkoły – tak jak uczyła mnie Partia, moja matka i mój starszy dziadek, który mawiał: „Weźcie T-34, przynajmniej jego pancerz jest pochylony”. I tak zrobiłem. Podkręciłem nawet ZSRR do 7. rangi, osiągając BR 10,3. Siedzę w moim T-72B, czując się jak królowa pola, aż jakiś zwinny Niemiec w Leopardzie wyskakuje zza wzgórza i rozwala mnie w trzy sekundy.

Nie chcę wam mówić, ile nocy przepłakałem nad tym radzieckim niszczycielem czołgów. Powiem wprost: „Obiekt 268” to moment, kiedy myślisz, że zaraz strzelisz, ale po prostu sygnalizujesz wszystkim na mapie, gdzie jesteś. A oni radośnie witają cię trzema pociskami z trzech kierunków.

---

Niemcy to moi ulubieni wrogowie.

Osiągnąłem 6. rangę z Niemcami. Mają Leoparda 1 — jest szybki, piękny, patrzy na ciebie przez celownik optyczny i zdaje się mówić: „Milana, spróbuj mnie złapać”. I próbowałem. Ale nie potrafię. Po prostu nie umiem latać, a na ziemi jedyne, co mnie dogania, to apteczki i myśli o tym, że nie powinienem był brać ppk.

Niemiecki sprzęt jest jak ten facet z równoległej klasy: przystojny, drogi, ale trudny w obsłudze i zawsze udaje, że cię nie potrzebuje. A radziecki sprzęt jest jak dobry sąsiad, który zawsze ci pomoże, ale jeśli go zdenerwujesz, rozniesie twój dom na kawałki.

---

Amerykanie

Amerykanie – to historia miłosna od samego początku. Sherman – to jak pluszowy miś z armatą. Myślałem, że mnie nie zawiedzie. Ale zawiódł. Pocisk rykoszetem odbija się od wrogiego transportera opancerzonego, a ja stoję tam, patrząc na mapę odrodzeń i myśląc: „Dlaczego?”.

Na 5. randze Amerykanie są ciekawsi. M60 – nawet mi się spodobał. Ale potem pojawił się T-72 i powiedział: „Nie dzisiaj, Milan”.

---

Marynarka i siły powietrzne – nic specjalnego.

Wypróbowałem marynarkę. Jest… cóż, taka sobie. Patrzysz na wodę, skałę, strzelasz w dal i nikt nie ginie. To jak łowienie ryb, tylko bez ryb, bez brania i z poczuciem, że po prostu marnujesz prąd.

Kabina lotnicza... cóż, po prostu nie umiem latać. Mój samolot natychmiast uderza w ziemię, a ja myślę: „Milana, widzisz, gdzie jest niebo? A teraz zapomnij o tym”. Po piątej katastrofie zdałem sobie sprawę: jestem zwierzęciem lądowym. Moim żywiołem są gąsienice i stabilizatory, a nie skrzydła.

---

To, co czuję po setkach bitew

· Zmęczenie. Grasz przez 30 minut, a potem uświadamiasz sobie, że właśnie prowadziłeś czołg z punktu do punktu jak taksówkarz, a nikt ci nawet nie podziękował.

· Duma. Kiedy nokautujesz Leoparda pierwszym strzałem i widzisz, jak jęczy i staje w płomieniach – to lepsze niż jakikolwiek program telewizyjny pod kocem.

· Irytacja. Kiedy nie masz żadnych penetracji, a oni strzelają przez cały twój dom.

· Szczęście. Kiedy przetrwasz z trzema sojusznikami i jedziesz w szeregu jak na paradzie, a wrogowie się rozpierzchają. To jest moment, dla którego to wszystko znoszę.

---

Rezultat

War Thunder to nie gra, to test nerwów i cierpliwości. Denerwujesz się, śmiejesz, płaczesz od rykoszetów, ale wracasz. Bo w pewnym momencie odnajdujesz swój czołg, swój styl, swoją pozycję na mapie – i wtedy czujesz się, jeśli nie boginią wojny, to przynajmniej pewną siebie dziewczyną na gąsienicach.

Radzę wszystkim spróbować. Ale nie bierzcie marynarki – lepiej iść do sklepu po ciasteczka. Ale czołgi – tak. Czołgi – zdecydowanie. Tylko nie mówcie później, że nie ostrzegałem, że niemiecka Pantera będzie celować właśnie w was. Zawsze.

9/10 – minus za flotę. Ale plus za te momenty, kiedy przetrwacie w mniejszości.