We Happy Few

We Happy Few — przygodowa gra akcji-horror z perspektywy pierwszej osoby i elementami przetrwania. W czasie II wojny światowej Niemcy nazistowskie zajęły Wielką Brytanię, a aby uwolnić swoją ojczyznę, naród popełnił coś, co nazwano „Bardzo Złą Rzeczą”, czego nie mogli zapomnieć nawet po zakończeniu wojny. Akcja gry rozpoczyna się 20 lat później — mieszkańcy postanowili uciec od surowej rzeczywistości i masowo uzależnili się od pewnego narkotyku, który daje poczucie błogiego szczęścia.

Przygodowy psychodeliczny thriller z perspektywy pierwszej osoby We Happy Few z elementami RPG i craftingiem zadebiutował w Steam Early Access w lipcu 2016 roku. Pełna wersja została wydana dwa lata później i rozczarowała krytyków niewielkimi zmianami w porównaniu do wczesnej wersji.

Akcja We Happy Few rozgrywa się w fikcyjnym mieście Wellington-Wells, położonym na małej wyspie u wybrzeży Anglii. Po zawarciu pokoju mieszkańcy wyspy nie mogli uwolnić się od męki sumienia za „Bardzo Złą Rzecz” i wtedy z pomocą przyszedł doktor Arthur Verloc, który odkrył pod ziemią Wellington specjalny minerał. Substancja wydobyta z niego ma silne działanie narkotyczne i nosi nazwę „radość”.

Wydarzenia We Happy Few zaczynają się już w latach 60. XX wieku, kiedy mieszkańcy długo korzystali z narkotyku w postaci tabletek, dodawanych do jedzenia, wody, a nawet powietrza. Jego stosowanie wprowadza człowieka w stan euforii, otaczającą przestrzeń widzi w jasnych i ciepłych kolorach, nie dostrzega problemów i nieustannie się uśmiecha.

Znika również pamięć o wszystkich nieprzyjemnych wydarzeniach, a mózg ulega degradacji. Co więcej, rzeczy mogą nie być tym, czym się wydają — jeden z bohaterów przedstawia się jako pokojówka, a ludzie pod „radością” widzą go w takim obrazie.

Bez „radości” postać widzi przerażającą rzeczywistość — miasto dosłownie znika pod ziemią, wokół panuje zniszczenie i góry śmieci, ludzie infantylnie podchodzą do wszelkich problemów i zachowują się jak duże dzieci, a w okolicy nikt od dawna nie uprawia jedzenia ani zwierząt — ludzie jedzą szczury i sobie podobnych. „Wielki brat” zmusza wszystkich do przyjmowania „radości” i pozostawania w słodkiej niewiedzy.

Rozgrywka w We Happy Few jest uboga w mechaniki — akcja polega na walce/obronie, ogłuszaniu, słabo działającym skradaniu się i craftingowi przedmiotów, z których naprawdę potrzebnych jest niewiele. Przechodzenie gry sprowadza się do łączenia tych możliwości i posuwania się dalej w fabule — grę można przejść szybko, a można też zaglądać w każdy kąt.

W grze nie ma otwartego świata, ale jest wiele małych i średnich, szczegółowo zaprojektowanych lokacji. Łączą się one albo bezpośrednio, albo siecią podziemnych komunikacji, a także „Nudni”, jak nazywa się trójkę postaci, mają swoją bazę. Wolność poruszania się jest ograniczona przez fabułę — gracz nie może iść, gdzie chce.

Dla urozmaicenia są dostępne zadania poboczne, które są dobierane automatycznie, a także przestrzeń do eksploracji — można natknąć się na powieszoną parę, zabitych ludzi lub zombi-podobne „ofiary moralności” — choroby wywołanej „radością”.

W We Happy Few są trzy postacie z przeplatającymi się, ale różnymi wątkami fabularnymi:

We Happy Few może pochwalić się niezwykle dopracowaną fabułą — informacje o świecie gry i wydarzeniach można czerpać z graffiti, notatek, gazet, książek, rozmów telefonicznych i z innymi postaciami. To może stać się głównym motywem do ponownego przejścia gry.

Charakter postaci zmienia się od łagodnego do szorstkiego, czasami działają emocjonalnie, a czasami — logicznie. Gracz widzi wszystkie ich przeżycia i cierpienia, a także musi wtopić się w tłum i nie ujawniać swojego statusu jako odrzucającego.

Scenarzyści poruszyli szereg poważnych tematów: tchórzostwo i nieuchronność kary za nie, wybór między osobistym bezpieczeństwem a przyszłością całego społeczeństwa, straszne konsekwencje podjętych decyzji oraz sposoby na wyleczenie ran duszy.

Przez cały czas gry gracz będzie zadawał sobie pytania — po co potrzebna jest „Radość”, dlaczego ludzie są agresywni wobec dzieci, ale jednocześnie bawią się lalkami i symulują rodziny. Główna linia fabularna — niemożliwe jest zbudowanie utopii na samooszukiwaniu się, a także antyreklama narkotyków.