TOP-30: Najlepsze gry myśliwskie na PC i konsole

Zebraliśmy wybór najlepszych gier myśliwskich — od szczegółowych symulatorów myśliwskich po gry, w których polowanie jest tylko jedną z wielu aktywności w rozległym otwartym świecie pełnym rzeczy do zrobienia, a także klasycznych tytułów z bardziej casualowymi mechanikami.

Gry myśliwskie to dość rzadki gatunek. Zwykle są uważane za niszowe — coś, co może się podobać tylko wąskiemu kręgowi entuzjastów. Pasjonaci polowania, którzy potrafią od razu rozpoznać głuszca od cietrzewia tylko po dźwięku i z pasją dyskutują, która rasa psów jest najlepiej przystosowana do polowania na kaczki. Co mają zrobić, gdy sezon polowań jeszcze się nie rozpoczął, lub gdy żona nie pozwala im opuścić domu?

Mimo to jesteśmy przekonani, że gry myśliwskie mogą również przyciągnąć zwykłych graczy, którzy nigdy nie polowali w prawdziwym życiu, nie mają ochoty spędzać godzin w krzakach czekając na zdobycz i mogą nawet czuć się źle z powodu zabijania zwierząt. Oni również mogą cieszyć się dobrą grą myśliwską. W końcu polowanie to przede wszystkim emocje związane z pościgiem, testowanie swoich umiejętności i spędzanie czasu w naturze — a jeśli naprawdę potrzebujesz mięsa, zawsze możesz je kupić w sklepie.

Czas więc na wyjęcie tych wirtualnych karabinów. Lepiej dla Ciebie i bezpieczniej dla dzikiej przyrody.

Zacznijmy od poważnych rzeczy — pełnoprawnych symulatorów myśliwskich, które potrafią dostarczyć emocji i ekscytacji porównywalnych z prawdziwym polowaniem. Większość z nich odtwarza proces w drobiazgowy sposób, od przygotowania broni i tropienia zwierząt po śladach i spłaszczonej trawie, po wyczucie momentu naciśnięcia spustu między dwoma uderzeniami serca.

theHunter: Call of the Wild to oczywisty lider wśród symulatorów polowania na PC i najpopularniejsza gra w tym gatunku. Dlaczego? Po pierwsze, odtwarza podstawowe mechaniki prawdziwego polowania z imponującą realizmem. Fabuła schodzi na dalszy plan — głównym celem jest znalezienie, śledzenie i zdobycie rzadkiego trofeum. Podczas tropienia zwierząt musisz brać pod uwagę kierunek wiatru (zwierzęta mogą cię wyczuć), poziomy hałasu i widoczności oraz badać zgniecione trawy, odchody i ślady krwi. Strzelanie na oślep nie zadziała — musisz celować w vitalne organy. Po każdym strzale gra pokazuje nawet „rentgen” zwierzęcia, abyś mógł ocenić swoją celność. Odległość i kierunek wiatru również wpływają na trajektorię pocisku.

Po drugie, gra wie, gdzie zatrzymać realizm i nie przeciąża gracza nadmiernymi szczegółami. Nie ma surowych ograniczeń — możesz eksplorować mapę we własnym tempie.

Po trzecie, gra ma wiele interesujących elementów. Zwierzęta podążają za codziennymi rutynami, które obejmują sen, karmienie i picie, gra karze cię za polowanie bez licencji lub używanie niewłaściwego kalibru, a tryb wieloosobowy pozwala na rywalizację z innymi myśliwymi. Jeśli interesujesz się polowaniem jako czymś więcej niż tylko strzelnicą — jeśli chcesz powolnego, cierpliwego tropienia, studiowania zachowań zwierząt i starannego przygotowania — to theHunter: Call of the Wild jest niemożliwe do zignorowania.

Dobrym sposobem na opisanie Way of the Hunter byłoby to: to theHunter: Call of the Wild, gdyby została stworzona przez obsesyjnego studenta nauk o dzikiej przyrodzie dla innych obsesyjnych studentów nauk o dzikiej przyrodzie. I to nie jest krytyka — to właśnie sprawia, że gra się wyróżnia. To pełnoprawny symulator ekosystemu dzikiej przyrody, z jeszcze większym realizmem i głębokością balistyczną, kładącym duży nacisk na zarządzanie populacją. W przeciwieństwie do swoich konkurentów, polowanie tutaj nie dotyczy trofeów ani rozrywki, ale hodowli „idealnej” populacji jeleni — zwierząt z jak największymi porożami. Aby to osiągnąć, gracze muszą śledzić i eliminować słabsze osobniki, aby tylko najsilniejsze zwierzęta mogły się rozmnażać.

Gra oferuje również zaskakująco głęboką fabułę skoncentrowaną na etyce polowania. Zachowanie dzikich zwierząt jest niezwykle realistyczne: zwierzęta są bardziej płochliwe i mniej przewidywalne, starzeją się, a w końcu umierają z przyczyn naturalnych, jeśli myśliwi ich wcześniej nie upolują. Balistyka jest jeszcze bardziej wymagająca niż w theHunter: Call of the Wild — aby uzyskać czysty strzał, musisz starannie wybrać zarówno odległość, jak i kaliber, aby kula zabiła natychmiast, a nie tylko zraniła cel. To łatwa rekomendacja dla fanów hardcore'owego realizmu i strategicznej rozgrywki, którzy cenią sobie pomysł starannego zarządzania całym stadem w czasie.

Hunting Simulator 2 oferuje bardziej arcade'owe podejście do polowania w porównaniu do swoich konkurentów. Jest mniej powolnego wędrowania przez lasy podczas cierpliwego śledzenia ofiary, więcej uwagi poświęca się realistycznemu sprzętowi, a definicyjną cechą gry jest twój psia towarzysz — Labrador, Beagle lub Niemiecki Krótkowłosy Wyżeł. Pies to znacznie więcej niż dekoracja: możesz go szkolić, aby poprawić jego umiejętności śledzenia, głaskać i chwalić, a w zamian będzie wyczuwał zapachy, lokalizował zwierzynę i przynosił upolowane ptaki. Dzięki systemowi towarzyszy, tropienie staje się znacznie prostsze — zamiast spędzać godziny na śledzeniu śladów, twój pies pewnie prowadzi cię w kierunku celu. Nie ma tutaj otwartego świata: wybierasz lokalizację, przygotowujesz sprzęt i wyruszasz na konkretną misję łowiecką. Przed każdą polowaniem musisz zakupić licencję na zwierzęta, które planujesz zastrzelić, a nawet na ograniczoną liczbę strzałów. Wybór sprzętu obejmuje 160 rodzajów broni i akcesoriów z rzeczywistego świata, podczas gdy trofea, które zbierasz, mogą być użyte do dekoracji twojej chaty myśliwskiej. Nie ma tutaj „narracyjnego hałasu” w postaci dialogów czy zadań — tylko ty, twój wierny pies i polowanie.

theHunter Classic można uznać za patriarchę nowoczesnych symulatorów polowania. Gra zadebiutowała w 2009 roku, a później została przejęta przez Avalanche Studios, zespół odpowiedzialny za serię Just Cause. Studio wykorzystało ją jako eksperyment z modelem free-to-play. Tak, theHunter Classic to jedna z nielicznych naprawdę darmowych gier łowieckich na PC. Na początku gracze otrzymują pięć licencji i dwie broń za darmo, podczas gdy wszystko inne można kupić za pomocą waluty w grze lub prawdziwych pieniędzy. Społeczność online wciąż jest zaskakująco aktywna: nawet w swoim darmowym formacie łatwo znaleźć graczy do wspólnego polowania, rywalizacji czy dzielenia się amunicją. W przeciwieństwie do wielu nowoczesnych gier łowieckich, ma również bardzo skromne wymagania sprzętowe.

Poza tym, pozostaje szczegółowym symulatorem życia myśliwego z szeroką gamą lokalizacji i zwierząt, płochliwą zwierzyną, systemem umiejętności, realistycznymi ograniczeniami kalibrów, brakiem wizualnych pomocy w śledzeniu oraz długimi oczekiwaniami w zasadzce przed oddaniem idealnego strzału. Innymi słowy — Klasyka.

Cabela's Big Game Hunter: Pro Hunts, podobnie jak reszta serii Cabela’s Big Game Hunter, może być postrzegana jako rodzaj reklamy amerykańskiej sieci detalicznej Cabela’s. Ale to nie oznacza, że gry były tworzone tanio lub bez wysiłku. Wręcz przeciwnie, seria składa się z solidnych symulatorów polowania, które bardziej skłaniały się ku akcji, zanim Pro Hunts przesunęło się bliżej realizmu. Twórcy nawet zaprosili prawdziwych ekspertów myśliwych — znane postacie ze świata myślistwa — którzy udzielają porad taktycznych i dotyczących sprzętu przed każdą misją. Nie ma nadrzędnej fabuły; zamiast tego gra opiera się na serii scenariuszy polowania skoncentrowanych na legendarnych zwierzętach, które terroryzują lokalne obszary lub stały się regionalnymi mitami.

Realizm pochodzi z zaawansowanego systemu balistyki, który uwzględnia fizykę pocisku, opór powietrza i odległość strzału, a także potrzebę uzyskania licencji na polowanie, używania licencjonowanego sprzętu oraz właściwego stosowania wabików i eliminatorów zapachów. Jednocześnie gra pozostawia miejsce na kinowy spektakl: często wydaje się, że to program telewizyjny o polowaniu z wysokim budżetem, z wolno poruszającymi się kamerami kulowymi i zdjęciami rentgenowskimi, które pokazują wewnętrzne obrażenia. Projekt prawdopodobnie przypadnie do gustu graczom szukającym złotego środka — gry myśliwskiej, która wydaje się realistyczna, nie stając się zbyt hardcore'owa.

Open Country zostało opracowane przez FUN Labs, studio, które spędziło wiele lat pracując nad serią Cabela’s. Czerpiąc z tego doświadczenia, zespół stworzył własny symulator polowania, ale zamiast po prostu kopiować swoje wcześniejsze gry, skierował się do innej grupy odbiorców. Open Country jest zaprojektowane nie dla hardcore’owych entuzjastów polowania, ale dla graczy, którzy cenią sobie różnorodność aktywności na świeżym powietrzu. Gra łączy polowanie i mechanikę przetrwania w otwartym świecie z lekkim systemem RPG. Protagonista nie jest profesjonalnym myśliwym, lecz zwykłą osobą, która porzuciła życie biurowe w poszukiwaniu wolności w dziczy. Mechanika przetrwania obejmuje rzemiosło przedmiotów z zebranych zasobów, budowanie ognisk i zakładanie obozów, jednocześnie zarządzając głodem, pragnieniem, zmęczeniem i temperaturą ciała.

Systemy strzelania i tropienia są znacznie prostsze niż te w theHunter lub Way of the Hunter. Gra wspiera graczy specjalnym trybem „instynktu myśliwego”, który podświetla ślady zwierząt, podczas gdy pojazdy ułatwiają szybkie i wygodne podróżowanie po mapie. Poza polowaniem, gracze mogą łowić ryby, prowadzić pojazdy terenowe i wykonywać zadania, co daje szerszy zakres aktywności w rozgrywce. Efekt jest czymś w rodzaju RPG o życiu w dziczy, gdzie przetrwanie można realizować zarówno z psem, jak i z partnerem online.

Jak sama nazwa wskazuje, Russian Hunter to symulator polowania stworzony przez rosyjskie studio, które mocno stawia na lokalną atmosferę, surowe warunki dzikiej przyrody oraz dostępność. Podstawowe mechaniki są dość standardowe: tropienie zwierząt za pomocą śladów i dźwięków, dojazd do obszaru polowania pojazdem oraz precyzyjne wymierzenie strzału z uwzględnieniem balistyki. Co wyróżnia tę grę, to jej wyraźnie rosyjski klimat — leśne drogi pełne dziur, brzozowe gaje i odległe drewniane chaty definiują krajobraz. Broń i sprzęt opierają się na rosyjskich markach, a jednym z dostępnych pojazdów jest kultowy UAZ 3303. Gra jest dobrze dopasowana dla nowicjuszy oraz graczy szukających bardziej relaksującego doświadczenia w polowaniu: krzywa uczenia się jest łagodna, a zarówno tropienie, jak i balistyka są uproszczone. Jednocześnie oferuje kampanię fabularną z zadaniami, mechanikami przetrwania i ekonomii oraz cyklem dnia i nocy. Warto również wspomnieć, że gra ma skromne wymagania systemowe w porównaniu do bardziej znanych tytułów w tym gatunku.

Pro Deer Hunting 2 to projekt indie, który stara się znaleźć równowagę pomiędzy nowoczesnymi symulatorami polowania a klasycznymi grami myśliwskimi z początku lat 2000. Gra koncentruje się wyłącznie na polowaniu na jelenie w lasach Ameryki Północnej — nie ma innych zwierząt do upolowania. W przeciwieństwie do wielu innych gier w tym gatunku, kładzie nacisk na wabienie ofiary, a nie na tropienie jej za pomocą śladów. Gracze wybierają dźwięki, ustawiają stacje karmienia, a następnie cierpliwie czekają w zasadzce na idealną okazję. Wizualizacje są dość skromne, a gra działa płynnie na komputerach o niskiej wydajności, ale nadal zawiera podstawowe elementy symulatora polowania. Fizyka pocisków jest modelowana, a kamera trafień pokazuje, które organy zostały uszkodzone przez twój strzał. Na wyższych poziomach trudności wszystkie elementy interfejsu i wskazówki są wyłączone, co zamienia doświadczenie w prawdziwy test cierpliwości i umiejętności.

Seria Deer Hunter jest prawdopodobnie najlepiej znana wśród graczy mobilnych. Deer Hunter: Reloaded był próbą przeniesienia franczyzy na „duże” platformy, takie jak PC i konsole. Jego mobilne korzenie są oczywiste: nie ma tu otwartego świata, tylko sekwencja samodzielnych poziomów misji. Rozgrywka jest celowo arcade'owa, aby utrzymać graczy w ciągłym zaangażowaniu — możesz upolować pięć jeleni w pięć minut. Zwierzęta zazwyczaj są już w pobliżu lub w zasięgu wzroku, podczas gdy znaczniki prowadzą cię do celu. Podczas celowania gra nawet wyświetla organy wewnętrzne zwierzęcia w widoku „rentgenowskim”.

Aby utrzymać tempo, gra nieustannie rzuca ci nowe wyzwania, nagradzając ukończenie małymi bonusami. Postęp jest niezwykle szybki — wszystkie pieniądze, które zarobisz z misji, natychmiast idą na zakup nowych karabinów, celowników i magazynków. Jednocześnie gra jest znacznie bardziej dynamiczna i przystępna niż hardcore'owe symulatory, takie jak theHunter: Call of the Wild. Jeśli nie masz ochoty spędzać pół godziny na tropieniu zdobyczy i wolałbyś po prostu „strzelić do kilku jeleni” po pracy, nie martwiąc się o kierunek wiatru czy balistykę, ta gra może być świetną zabawą.

Gry o polowaniu i przetrwaniu różnią się od dedykowanych symulatorów polowania tym, że tropienie zwierząt nie jest głównym celem. Zamiast tego, polowanie ma bardziej praktyczny cel, pomagając graczowi przetrwać — zbieranie jedzenia i zasobów do rzemiosła, ulepszeń lub sprzętu. W tych grach polowanie jest zazwyczaj tylko jedną z wielu aktywności.

Red Dead Redemption 2 słynie z obsesji na punkcie detali i realistycznego podejścia. Musisz regularnie czyścić swoje bronie, przycinać brodę, aby Arthur nie stał się zaniedbanym wędrowcem, oraz karmić i uspokajać swojego konia. Polowanie otrzymuje ten sam poziom uwagi. Najpierw tropisz zwierzęta za pomocą Eagle Eye, podczas gdy ofiara może wyczuć protagonistę zapachem, co sprawia, że lotion maskujący zapach jest przydatnym narzędziem. Aby zachować futro najwyższej jakości, musisz użyć odpowiedniego typu broni i oddać czysty strzał w wrażliwy obszar. Skórzenie jest w pełni animowane, a zwłoki zwierząt w końcu zaczynają gnić i przyciągać sępy. Dodaj naturalne interakcje zwierząt — na przykład wilka polującego na tę samą sarnę, którą ty tropisz — a otrzymasz system polowania na tyle szczegółowy, aby konkurować z wieloma dedykowanymi symulatorami.

A wszystko to istnieje w grze, w której polowanie jest technicznie tylko sposobem na zbieranie jedzenia na obozowisko, tworzenie unikalnych ubrań i zarabianie pieniędzy. Ale to jest Rockstar — ten poziom zaangażowania to dokładnie powód, dla którego ludzie kochają ich gry. W kooperacyjnym trybie Red Dead Online możesz nawet całkowicie zignorować resztę gry i skupić się na życiu jako myśliwy — tropienie zwierząt z przyjaciółmi, zbieranie mięsa i futer oraz sprzedawanie ich dla zysku.

The Long Dark przyjmuje ekstremalnie hardcore'owe podejście do polowania. W tej grze polowanie to daleko od rozrywki czy sportu — to trudny i niebezpieczny sposób na uniknięcie zamarznięcia lub śmierci z głodu. Gracz jest uwięziony w opuszczonej, pokrytej śniegiem dziczy po katastrofie geomagnetycznej i musi przetrwać, korzystając z ograniczonych zasobów. Ubrania się rozpadają? Zapasy jedzenia się skończyły? W takim razie jedyną opcją jest polowanie. Najłatwiejszą zdobyczą są króliki łapane w pułapki, ale jeśli zdecydujesz się na większe zwierzęta, pamiętaj — nie jesteś jedynym drapieżnikiem w okolicy. Zapach krwi przyciąga wilki, a twoje szanse w spotkaniu z wilkiem są ledwie pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Dodaj do tego ograniczoną amunicję i światło dzienne, improwizowaną broń oraz wysokie ryzyko spudłowania i zmarnowania cennych pocisków, a otrzymasz symulator przetrwania, w którym gracz zdecydowanie nie jest na szczycie łańcucha pokarmowego. Gra zasłużenie znajduje się na listach najlepszych gier survivalowych, w tym naszej najlepsze gry survivalowe na PS4 i PS5. Najlepiej grać latem — w przeciwnym razie możesz zamarznąć na śmierć. W grze, oczywiście.

Winter Survival czerpie wiele z The Long Dark, ale traktuje gracza z nieco większą łaskawością. Jak sugeruje tytuł, to kolejna gra survivalowa osadzona w brutalnych zimowych warunkach, choć znajduje równowagę między surowym realizmem The Long Dark a nowocześniejszymi mechanikami nastawionymi na akcję. Wciąż jest zimno, głód, polowanie na drobną zwierzynę za pomocą pułapek oraz wysoce agresywne drapieżniki, ale przetrwanie jest ostatecznie mniej surowe. Możesz budować schronienia, wspinać się na klify i uciekać przed niebezpieczeństwem, gdy zajdzie taka potrzeba. Definiującą cechą Winter Survival jest jego system zdrowia psychicznego: samotność, zimno i obrażenia stopniowo doprowadzają protagonistę do szaleństwa, wywołując halucynacje, które manifestują jego najgłębsze lęki. To gra, która powinna przypaść do gustu nie tylko fanom polowania, ale także graczom, którzy lubią thrillery psychologiczne.

Far Cry: Primal to epoka kamienia — dosłownie. I nie, nie jest to obraźliwe wobec Ubisoftu, długo cierpiącego studia stojącego za grą. Wręcz przeciwnie, Primal był odważnym eksperymentem w serii Far Cry, przenosząc graczy z nowoczesnego świata do prehistorycznych czasów. Co ludzie robili w tamtych czasach? Polowali i zbierali, tak jak mówią książki historyczne. Naturalnie, polowanie staje się jedną z podstawowych mechanik gry. Czasami polujesz na wrogich ludzi, ale częściej tropisz roślinożerców, aby ulepszyć swój sprzęt, lub stawiasz czoła drapieżnikom, takim jak wilki i niedźwiedzie. I drapieżniki nie są polowane tylko dla ich futer — wiele z nich można również oswoić, co pozwala na zrekrutowanie nawet tygrysa szablozębnego jako towarzysza. Podobnie jak w reszcie serii Far Cry, Primal koncentruje się mniej na skrupulatnym tropieniu i realistycznej balistyce, a bardziej na przystępnym systemie walki i intensywnych spotkaniach z ogromnymi drapieżnikami. Przetrwanie jest również znacznie bardziej wybaczające niż w grach takich jak The Long Dark: przy wystarczającej determinacji, gracze szybko zaczną czuć się jak ostateczny myśliwy epoki kamienia.

Ranch Simulator to niezwykły hybryda gatunków. To nie jest dokładnie tradycyjny symulator budowania, mimo że fabuła koncentruje się na odbudowie starego rodzinnego rancza. To również nie jest czysto gra rolnicza, mimo że będziesz musiał kupić krowy i zbudować kurniki. I nie jest to dedykowany symulator polowania, chociaż polowanie i przetwarzanie mięsa są istotnymi częściami doświadczenia. Ranch Simulator jest przede wszystkim symulatorem właściciela rancza, co oznacza, że zawiera trochę wszystkiego. Polowanie nie jest głównym celem, ale raczej sposobem na wyżywienie się i zdobycie początkowego kapitału potrzebnego do rozwoju rancza. Mięso i futra można sprzedawać, podczas gdy mechanika strzelania pozostaje dość arcade'owa: ważne jest po prostu trafienie, a wiatr i realistyczna balistyka odgrywają niewielką lub żadną rolę. Elementy przetrwania są również uproszczone — dopóki nie umrzesz z głodu, większość twoich zmartwień kręci się wokół zarządzania pieniędzmi i zasobami. Większość rozgrywki składa się z codziennych rutyn typowych dla tego rodzaju gry: „polować na jelenia, przyprowadzić go do domu, oskórować, sprzedać mięso, kupić kurczaki.” Gra wspiera także tryb kooperacji dla maksymalnie czterech graczy, co przyspiesza postęp, ułatwia odpieranie drapieżników i jest po prostu bardziej rozrywkowe.

Myślisz, że tytuł Green Hell to tylko dramatyczna metafora? Pomyśl jeszcze raz. Ta gra jest jednym z najbardziej bezkompromisowych i brutalnych symulatorów przetrwania w branży. Survival tutaj jest ekstremalny i wymaga absolutnej koncentracji oraz uwagi na najmniejsze szczegóły. Uwięziony w amazońskiej dżungli, gracz musi zrobić więcej niż tylko zaspokoić głód — musisz utrzymać równowagę białek, tłuszczów i węglowodanów. Jedzenie surowego mięsa spowoduje zarażenie pasożytami, a następnie pogorszenie stanu psychicznego. W każdej chwili możesz natknąć się na węża, jaguara lub kanibalistycznego członka plemienia. Musisz ciągle sprawdzać swoje ciało, aby usunąć pijawki lub wypalić zakażone rany. Przetrwanie można realizować w trybie kooperacji, z graczami dzielącymi obowiązki w grupie, podczas gdy samo polowanie opiera się na pułapkach, improwizowanych łukach i oszczepach. Zauważenie ofiary w gęstej dżungli jest niezwykle trudne — często możesz zlokalizować zwierzęta tylko po dźwięku. Gra zmusza cię do porzucenia sentymentalizmu w imię przetrwania. Lubisz kapibary? Jesteśmy pewni, że tak. Ale czy wiesz, jak smakują? Mamy nadzieję, że nie. Green Hell jest na tyle bezwzględny, że zmusi cię do zastrzelenia kapibary z łuku, oskórowania jej i upieczenia nad ogniskiem.

Gry o polowaniu na potwory zasługują na osobne wspomnienie. Mogą nie obejmować tradycyjnego polowania w dosłownym sensie, ale wiele podstawowych elementów śledzenia i ścigania ofiary wciąż tam jest — tylko celem jest fantastyczne stworzenie zamiast prawdziwego zwierzęcia. Te gry skutecznie uformowały własny podgatunek znany jako „akcja myśliwska”. Japońscy deweloperzy dominują w tej przestrzeni, szczególnie Capcom, firma stojąca za serią Monster Hunter.

Monster Hunter: Wilds jest jednym z najsilniejszych tytułów w serii Monster Hunter. Podczas gdy tradycyjne symulatory polowania koncentrują się na cierpliwym i metodycznym śledzeniu prawdziwych zwierząt, polowanie tutaj jest szybkie, intensywne i skupione na gigantycznych fantastycznych stworzeniach z unikalnymi zdolnościami. Śledzenie samo w sobie jest mocno uproszczone, z prawdziwym naciskiem na długie bitwy z potworami — spotkania, które mogą się przeciągać w zależności od zdrowia stworzenia i tego, jak konsekwentnie trafiasz w jego słabe punkty. Po co w ogóle zabijać potwora? Aby wydobyć materiały z jego ciała, stworzyć mocniejszy ekwipunek i przejść do polowania na jeszcze trudniejsze bestie. Tak, pętla rozgrywki jest dość prosta: śledź, zabijaj, twórz, powtarzaj. Ale ta prostota jest zrównoważona przez ogromny, płynny świat, głęboką i zróżnicowaną walkę z ogromnym arsenałem broni, żywy ekosystem, w którym potwory walczą ze sobą, dynamiczne systemy pogodowe oraz interakcje z otoczeniem podczas walki. Gra oferuje zdrową ilość grindowania, mnóstwo akcji oraz żywą rozgrywkę wieloosobową, która zachęca graczy do współpracy i podziału ról w walce podczas wspólnego polowania na ogromne potwory.

Przed Monster Hunter: World, seria Monster Hunter była uważana za niszową i głównie przyciągała japońskich graczy, szczególnie fanów trudnych wyzwań. Monster Hunter: World wprowadził tę franczyzę do globalnego mainstreamu, redukując bariery wejścia, jednocześnie znacznie zwiększając skalę. Efektem był komercyjnie udany gra akcji, w której polowanie stało się spektakularnym starciem między graczami — solo lub w zespołach czteroosobowych — a gigantycznymi potworami. Jeśli interesują Cię dobre gry kooperacyjne, sprawdź naszą listę z najlepszymi grami Co-op.

Protagonista nie ma własnych statystyk; wszystko zależy od wybranych broni i zbroi na konkretne polowanie. Przygotowanie do walki obejmuje nawet wybór odpowiedniego posiłku wcześniej, ponieważ każde danie daje bonusy do wytrzymałości, zdrowia lub odporności na żywioły. Pomocne świetliki pomagają zlokalizować ślady potworów, po czym gracze bezpośrednio angażują się w walkę z bestią, odcinając części ciała, aby ją osłabić i zbierać rzadkie zasoby. Środowisko można wykorzystać agresywnie — zawalając sufit jaskini na potwora lub skacząc na jego grzbiet z krawędzi, aby przekształcić walkę w pełnoprawne rodeo. Ulepszanie sprzętu za pomocą materiałów z potworów jest praktycznie nieograniczone, co czyni grę idealną dla myśliwych, którzy czują, że realistyczne symulatory brakuje znaczącego rzemiosła i satysfakcjonującego poczucia mocy, które pochodzi z idealnie zoptymalizowanej postaci.

Widząc sukces Monster Hunter, Electronic Arts sfinansowało własny tytuł akcji o myśliwych: Wild Hearts. Po raz kolejny gracze polują na gigantyczne potwory — znane jako Kemono — starannie przygotowują się do walki w lokalnych jadłodajniach i rzeźbią ogromne części ciał pokonanych stworzeń na surowce do rzemiosła. I, tak jak w Monster Hunter, ofiara mocno się broni. Potwory ucieleśniają siły natury i czerpią obficie z japońskiego folkloru. Kluczowa różnica w porównaniu do Monster Hunter leży w systemie Karakuri — zdolności do szybkiego konstruowania mechanizmów i gadżetów bezpośrednio podczas walki. Potrzebujesz ochrony przed szarżującym bossem? Zbuduj ścianę. Potwór leci lub jest zbyt wysoki, aby go dosięgnąć? Stwórz trampolinę, aby się wzbić. Chcesz zapalić swoją broń? Zbuduj pochodnię. Karakuri dodaje taktyczny wymiar do walki i znacznie urozmaica starcia. Gracze mogą również konstruować stałe struktury, takie jak obozy, zjazdy linowe i wieże, stopniowo przekształcając wrogie tereny w efektywne tereny łowieckie. Wild Hearts wydaje się szybsze i bardziej agresywne niż Monster Hunter, co czyni je mocnym wyborem dla fanów dynamicznego polowania na potwory, szczególnie w trybie kooperacji. W trzyosobowych zespołach myśliwi mogą nie tylko wspierać się nawzajem w walce, ale także tworzyć duże struktury obronne dla dobra całej grupy.

Hunt: Showdown 1896 to unikalne połączenie horroru, westernu i konkurencyjnego strzelania PvPvE osadzonego w “Gotyckim Południu” późnego XIX wieku w Ameryce. Grasz jako myśliwy tropiący potwory bagienne w Luizjanie, podczas gdy główny cykl rozgrywki polega na podążaniu za wskazówkami, aby zlokalizować legowisko stworzenia, zabiciu potwora, zebraniu nagrody i ucieczce z mapy żywym. Na papierze brzmi to prosto. W rzeczywistości najstraszniejsze potwory w grze to nie stworzenia bagienne, ale inni myśliwi, którzy chętnie strzelą ci w plecy lub zasadzają się na ciebie w punkcie wydobycia. Zabicie bossa to tylko połowa bitwy — potem musisz jeszcze odeprzeć rywalizujących graczy, którzy pragną ukraść twoją nagrodę. Nawet złamany patyk pod stopą może zdradzić twoją pozycję, dzięki wyjątkowemu projektowi dźwięku w grze. Broń pasuje do epoki, co oznacza, że broń palna jest wolna, a każdy spudłowany strzał może być śmiertelny. Śmierć jest trwała: stracisz myśliwego, a wraz z nim cały jego ekwipunek. Posiadanie towarzysza znacznie pomaga, a gra jest zarówno łatwiejsza, jak i bardziej przyjemna w trybie kooperacji, czy to w duetach, czy w trójkach, chociaż ci, którzy nie znają kompromisów, mogą zawsze wybrać tryb “solo przeciwko drużynom”. Fani Hunt: Showdown to gracze, którzy pragną polowań o wysokiej stawce i ufają swoim uszom tak samo jak celności.

Przykro nam, Bigfoot, ale tak naprawdę nie wierzymy, że istniejesz, więc klasyfikujemy polowanie na ciebie w BIGFOOT jako fantastyczne polowanie. BIGFOOT to kooperacyjny symulator horroru, w którym gracze wcielają się w rolę myśliwych próbujących odnaleźć i schwytać Bigfoota w lasach Ameryki Północnej. Gra została zaprojektowana z myślą o czteroosobowej kooperacji z wyraźnie określonymi rolami zespołowymi. Jeśli grałeś w Dead by Daylight lub Friday the 13th: The Game, szybko zrozumiesz podstawowe mechaniki. Bigfoot zasadniczo pełni rolę Jasona Voorheesa — najpierw musisz go śledzić za pomocą kamer pułapkowych, sprzętu do nadzoru i przynęt, a następnie zlokalizować ślady i resztki ofiar, aby zawęzić strefę poszukiwań, zanim w końcu zaatakujecie razem jako grupa. Problem w tym, że ofiara może łatwo stać się myśliwym. Bigfoot jest agresywny, szybki i niesamowicie silny. Może niszczyć kamery, łamać drzwi schronienia i ciągnąć graczy w głąb lasu. Jest też tryb, w którym jeden gracz bezpośrednio kontroluje Bigfoota, zamieniając polowanie w asymetryczne doświadczenie horroru.

Horizon Zero Dawn przypomina połączenie Far Cry: Primal i Monster Hunter. Pomyśl o tym: fabuła również umieszcza nas w rodzaju epoki kamienia, tylko że ta pojawiła się po globalnej katastrofie. Zamiast polować na mamuty i tygrysy szablozębne, będziesz śledzić robotyczne stworzenia — mechaniczne mamuty i drapieżne maszyny z prymitywną inteligencją, które naśladują zachowanie dzikich zwierząt. Podobnie jak w Primal, polowanie jest niezbędne do zbierania cennych zasobów do przetrwania. Stworzenia mogą być również oswojone i przekształcone w towarzyszy. Specjalne urządzenie zwane Focus ujawnia tropy i podkreśla słabe punkty na ciałach wrogów — wyraźne nawiązanie do Monster Hunter. Możesz próbować siłowo walczyć, strzelając na oślep, lub możesz starannie celować w wrażliwe obszary i redukować wrogów do złomu metalowego za pomocą kilku precyzyjnych strzałów. Więksi wrogowie wymagają rzeczywistego myślenia taktycznego i odpowiedniego przygotowania. Dodaj do tego typy obrażeń żywiołowych, pułapki, mechanikę skradania się i zróżnicowane starcia, a otrzymasz żywą grę akcji, w której polowanie wydaje się ekscytujące, a nie nużące, nieustannie testując zarówno refleksy, jak i strategię.

Ta sekcja koncentruje się na grach o polowaniu, które nie dążą do szczegółowego lub w pełni realistycznego odtworzenia polowania. To po prostu gry w otwartym świecie z mechaniką polowania, a nie hardcore'owe symulatory polowania. Nacisk kładziony jest na akcję i rozrywkę: gry są bardziej wybaczające, szybsze i znacznie mniej zainteresowane takimi rzeczami jak wybór kalibru, balistyka czy staranne czytanie tropów. A jeśli ogólnie lubisz gry w otwartym świecie, sprawdź naszą listę najlepszych gier w otwartym świecie.

WolfQuest: Anniversary Edition rozpoczęło się głównie jako edukacyjny projekt naukowy: pracownicy Parku Narodowego Yellowstone połączyli siły z deweloperami, aby stworzyć realistyczny symulator życia dzikiego wilka. A wynik okazał się naprawdę imponujący — gra, w której polowanie nie jest rozrywką, ale surową koniecznością, ponieważ przetrwanie rzeczywiście podlega prawu natury. Grasz jako wilk, który musi polować, aby przeżyć i nakarmić swoje szczenięta. Zamiast karabinów, polegasz na kłach i walce wręcz, gdzie każda walka niesie ryzyko poważnych obrażeń lub śmierci. Najpierw ofiarę trzeba śledzić po zapachowych śladach unoszących się w powietrzu. Następnie, albo samodzielnie, albo z watahą — którą można utworzyć wspólnie z innymi graczami — stosujesz klasyczne taktyki wilka: izolujesz najsłabszego członka stada, chwytasz i trzymasz, aż ofiara upadnie z wyczerpania. Po zabiciu, nadal musisz bronić padliny przed padlinożercami i rywalizującymi drapieżnikami. To doskonały przykład, jak poważna nauka i projektowanie gier mogą się uzupełniać.

Oryginalne Carnivores zadebiutowało w 1998 roku, w szczytowym okresie szaleństwa dinozaurów w grach wideo. Carnivores: Dinosaur Hunter to nowoczesny remaster tej gry, przenoszący graczy na odległą planetę zamieszkałą przez dinozaury. Pozostając wiernym duchowi gier z końca lat 90., Carnivores nie traci czasu na wyjaśnianie, dlaczego w ogóle polujesz na dinozaury. Oto karabin lub kusza — teraz ruszaj. Polowanie tutaj przypomina bardziej niebezpieczne safari, chociaż wcale nie jest to casualowe. Staniesz w obliczu 15 gatunków dinozaurów, od małych roślinożerców po ogromne tyranozaury. Jeden kęs wystarczy, aby odesłać cię z powrotem do punktu kontrolnego. Dinozaury mogą słyszeć twoje kroki i wyczuwać cię z daleka, więc spędzisz dużo czasu na czołganiu się przez krzaki i ostrożnym poruszaniu, podobnie jak w poważnych symulatorach polowań. Aby zabić tyranozaura, potrzebujesz celnego strzału prosto w oko — w przeciwnym razie osiągniesz tylko to, że bardzo się zdenerwuje. Ale jeśli szczęście będzie po twojej stronie, twoja trofeum zakończy jako dekoracja w hali na pokładzie twojego statku kosmicznego. A jeśli szczęście sprzyja dinozaurowi... cóż, to część doświadczenia. Tak czy inaczej, Carnivores pozostaje atmosferyczną grą myśliwską, która unika zarówno nadmiernego realizmu, jak i arcade'owej prostoty.

Tematyka dinozaurów kontynuuje się w hardcore'owym symulatorze przetrwania The Isle, gdzie nie polujesz na dinozaury — jesteś dinozaurem. Gracze mogą również wybrać grę jako ludzie lub mutanci walczący o przetrwanie na wyspie pełnej prehistorycznych drapieżników. Jeśli zdecydujesz się grać jako dinozaur, wybierzesz gatunek, a następnie przeżyjesz cały cykl życia tej istoty, od narodzin do śmierci, a twoje przetrwanie będzie całkowicie zależne od twoich umiejętności. Definiującą cechą gry jest to, że polowanie jest nierozłączne z przetrwaniem, a każdy dinozaur, którego spotkasz, jest kontrolowany przez prawdziwego gracza. The Isle to zasadniczo doświadczenie przetrwania w trybie wieloosobowym, a to samo czyni każde spotkanie nieprzewidywalnym.

Drapieżniki mogą wyczuwać krew i padlinę, śledzić ofiary z krzaków i przeprowadzać nagłe zasadzki. Walka charakteryzuje się realistycznymi systemami krwawienia i złamań: możesz pokonać wroga, tylko po to, by samemu wykrwawić się chwilę później. Aspekt hardcore pochodzi z systemu permanentnej śmierci — gdy twój dinozaur umrze, postać, którą spędziłeś godziny, aby wychować, znika na zawsze, a ty zaczynasz od nowa. Tryb wieloosobowy pozwala również graczom tworzyć pełne klany dinozaurów, polować razem, a nawet zakładać rodziny i wychowywać potomstwo grane przez innych użytkowników.

Już wcześniej rozmawialiśmy o tym, jak silny jest theHunter: Call of the Wild jako symulator polowania. Ale reputacja gry wynika również z faktu, że może być przyjemna nawet dla graczy, którzy nie chcą zanurzać się w hardcore'owej realizmie. Znaczna część bazy graczy traktuje ją mniej jak grę myśliwską, a bardziej jak formę wirtualnej turystyki. Gra oferuje kilka ogromnych regionów, z których każdy ma swój własny, wyraźny ekosystem. Możesz śledzić zwierzęta lub po prostu badać trasy migracji, obserwować zachowanie zwierząt i eksplorować siedliska. Silnik Apex dostarcza piękne krajobrazy z realistyczną roślinnością, systemami pogodowymi i efektami środowiskowymi. Gracze, którzy w ogóle nie chcą strzelać do zwierząt, mogą skupić się na fotografii dzikiej przyrody, przekształcając grę w wirtualny rezerwat przyrody pełen scenerii idealnych do zrobienia zrzutów ekranu. W końcu nie każdy postrzega polowanie jako rywalizację lub dreszczyk emocji — dla niektórych może to być medytacyjna i relaksująca aktywność, a theHunter: Call of the Wild doskonale to rozumie.

Wędkarstwo podwodne to niezwykle rzadki temat w grach wideo. Większość z nas kojarzy polowanie na ryby z tradycyjnym wędkarstwem. Wędkarstwo podwodne może wydawać się znacznie prostsze niż polowanie na lądzie: nie ma potrzeby martwić się o hałas, zapach, kaliber czy balistykę, gdy twoją bronią jest harpun zamiast karabinu. Z drugiej strony zawsze istnieje ryzyko utonięcia. I w przeciwieństwie do tradycyjnego polowania, zdecydowanie nie możesz zabrać swojego wiernego psa myśliwskiego pod wodę.

Wyobraź sobie, że posiadasz bar sushi. Skąd bierzesz ryby do swoich potraw? W rzeczywistości oczywistą odpowiedzią byłoby ich kupienie — ale w Dave the Diver łowisz je sam. W ciągu dnia nurkujesz i polujesz na ryby; wieczorem przygotowujesz swoje zdobycze dla klientów. Małe ryby można złapać harpunem wyposażonym w różne końcówki, podczas gdy większe ofiary wymagają podwodnych karabinów, środków uspokajających lub pistoletów sieciowych. Metoda, której używasz, ma znaczenie, ponieważ jakość mięsa wpływa na opinie klientów. Złapałeś rzadkiego rekina? To materiał na premium sushi, który może przynieść poważne pieniądze. Aby utrzymać świeżość, gra od czasu do czasu rzuca na ciebie gigantyczne morskie stworzenia, zmuszając cię do bardziej taktycznego podejścia do spotkań. Więc jeśli masz dość lasów i jeleni, chwyć swój sprzęt nurkowy i zanurz się z Dave the Diver. A jeśli szukasz bardziej casualowych gier, sprawdź naszą selekcję najlepszych gier casualowych.

Depth Hunter 2: Deep Dive ma znacznie poważniejsze podejście niż Dave the Diver. To spokojny, realistyczny symulator łowiectwa podwodnego zbudowany wokół nurkowania swobodnego — nurkowania bez sprzętu tlenowego. Nie ma tu olbrzymich kałamarnic, tylko prawdziwe gatunki ryb i autentyczny sprzęt. Nie ma systemu przetrwania związanego z głodem czy rzemiosłem; zamiast tego wyzwanie polega na ścisłym zarządzaniu tlenem. Zostań pod wodą trochę za długo lub poruszaj się zbyt agresywnie w niewłaściwym momencie, a nagle zaczynasz brakować powietrza. Odczucie ciśnienia pod wodą jest doskonale oddane. Ryby są ostrożne i łatwo je przestraszyć, więc musisz podchodzić do nich powoli i ostrożnie, wykorzystując skały i podwodny teren jako osłonę. Trafienie ich jest również trudne: harpun porusza się znacznie wolniej niż kula i wymaga, abyś zbliżył się znacznie bliżej celu. Ale ponieważ gra nie dotyczy przetrwania, możesz po prostu wziąć sobie czas i cieszyć się krajobrazem — chodzi o kontrolę oddechu, precyzję i piękno podwodnego świata.

Fani gier łowieckich z doświadczeniem nigdy by nam nie wybaczyli, gdybyśmy zignorowali klasyki. Oczywiście, realizm w starszych grach łowieckich był dość ograniczony. Ale pamiętaj: te tytuły stały się klasykami, ponieważ powstały w czasach, gdy piksele na ekranie były praktycznie wielkości samych kaczek. Mimo to, wciąż mogą dostarczyć wiele zabawy i nawet pomóc w wyostrzeniu twoich refleksów i celności. Te gry są również idealne dla komputerów i laptopów o niskiej wydajności, więc jeśli to dla ciebie ważne, sprawdź naszą selekcję gier dla komputerów o niskiej wydajności.

W swoim czasie seria Hunting Unlimited była głównym konkurentem gier Cabela’s i została stworzona przez SCS Software, studio, które później stało się znane dzięki Euro Truck Simulator. Hunting Unlimited 2010 należy zdecydowanie do „starej szkoły” symulatorów polowania — gier skupiających się bardziej na różnorodności i natychmiastowej akcji niż na hardcore’owej realizmie czy szczegółowej symulacji. Polowanie tutaj jest szybkie: nie ma potrzeby spędzać godzin na studiowaniu tropów czy ustawianiu pułapek. Po prostu wybierasz misję, rodzaj zwierzęcia i lokalizację, a gra umieszcza cię blisko ofiary niemal natychmiast. A potem — bang! — kolejny trofeum gotowe na ścianę.

Rozgrywka jest prosta, ale nie uproszczona. Dostępnych jest ponad 30 broni, w tym karabiny, łuki, a nawet rewolwery, a także quady i konie do transportu. Możesz wstrzymać oddech przed oddaniem strzału, a nawet jest edytor misji, który pozwala ci umieszczać zwierzęta na mapie, aby stworzyć swój idealny scenariusz polowania. Gra oferuje również szeroki wachlarz mini-gier i specjalnych wyzwań. Na przykład jedna misja może poprosić cię o zabicie dwóch niedźwiedzi, używając tylko rewolweru, co zamienia polowanie w rodzaj łamigłówki. Takie były stare gry myśliwskie: szybkie, proste i zdolne do działania na praktycznie wszystkim — prawdopodobnie nawet na kalkulatorze.

No dalej, przyznaj się — kto tutaj pamięta czasy, kiedy można było strzelać z plastikowego pistoletu świetlnego bezpośrednio w gruby ekran CRT? Ach, to były czasy. Dziś nikt by nawet nie uwierzył, że taka technologia naprawdę istniała. Technologia pistoletów świetlnych nigdy tak naprawdę nie zniknęła, ale zdecydowanie straciła swoje mainstreamowe zainteresowanie. Mimo to, jeśli dorastałeś z Dendy — słynnym nielegalnym klonem NES — to na pewno znasz Duck Hunt. Nie ma tu otwartego świata, żadnych mechanik śledzenia, tylko ekran z pikselowymi krzakami i kaczkami wylatującymi zza nich. Twoje zadanie jest proste: strzelaj do kaczek, zanim uciekną z ekranu. Każdy poziom staje się szybszy, a ty masz tylko trzy strzały na każdą kaczkę. Spudłuj wszystkie trzy, a kaczka odleci. Następnie przychodzi moment, który każdy gracz zapamiętuje: z krzaków wyskakuje zadowolony pies i śmieje się z twojej porażki. Ten śmiech stał się memem na długo przed tym, jak memy internetowe w ogóle stały się popularne. I wkrótce usłyszenie go sprawi, że będziesz chciał strzelić w ekran czymś nieco poważniejszym niż plastikowy pistolet.

Gra jest zabawna, zaskakująco dobra w poprawianiu refleksów i idealna do grania z dzieckiem: jeden gracz strzela, podczas gdy drugi kontroluje tor lotu kaczki za pomocą kontrolera. Niestety, oryginalny pistolet świetlny nie działa z nowoczesnymi wyświetlaczami, więc aby odpowiednio doświadczyć Duck Hunt, będziesz potrzebować starego telewizora CRT lub jednego z nowoczesnych remake'ów.

Big Buck Hunter Arcade to prawdziwy relikt z innej epoki. To port na PC i konsole gry z automatu arcade, która stała się tak popularna w Stanach Zjednoczonych, że lokalne, a nawet krajowe turnieje są wciąż organizowane. Gra jest zasadniczo strzelnicą na szynach — tak daleko od symulatora polowania, jak to tylko możliwe — ale jest niesamowicie zabawna i świetnie sprawdza się w testowaniu twojego celowania i refleksów. Zwierzęta takie jak łosie i antylopy przebiegają przez ekran, a gracz (lub dwóch graczy rywalizujących obok siebie) musi zestrzelić wszystkie samce w wyznaczonym czasie, unikając samic.

Mechanika strzelania jest prosta i przypomina gry arcade, bez uwzględnienia wiatru, balistyki czy realistycznego obsługiwania broni, ale sukces wciąż zależy od szybkich reakcji i bystrego oka. Pomiędzy głównymi etapami znajdują się zabawne mini-gry bonusowe skupiające się na celności: strzelanie do latających kaczek (wyraźnie inspirowane Duck Hunt), rzutków, wiewiórek lub susłów. Gra obsługuje celowanie myszką i kontrolerem, ale najlepiej gra się w nią z użyciem pistoletów świetlnych lub kontrolerów ruchu, takich jak Wiimote czy PS Move. To doskonały wybór na imprezy lub dla każdego, kto tęskni za klasycznymi galeriami strzeleckimi.

Jaka jest najbardziej realistyczna gra myśliwska?

To zależy od tego, co osobiście rozumiesz przez „realistyczną”. Jeśli mówimy konkretnie o realistycznej balistyce, to Way of the Hunter prawdopodobnie jest liderem. Gra nie tylko szczegółowo symuluje trajektorię pocisku, ale także uwzględnia energię kinetyczną, podczas gdy sukces strzału w dużej mierze zależy od tego, gdzie dokładnie zwierzę zostało trafione.

W theHunter Classic realizm graniczy z hardcore: zwierzęta są niezwykle płochliwe i mogą usłyszeć myśliwego z daleka, podczas gdy gra nie oferuje żadnych wizualnych wskazówek ani podświetlonych śladów.

Tymczasem theHunter: Call of the Wild wyróżnia się niesamowicie immersyjną atmosferą. Kierunek wiatru i hałas roślinności wydają się przekonujące, a system obrażeń jest bardzo szczegółowy, pokazując nawet widok „rentgenowski” ciała zwierzęcia po udanym strzale.

Czy są jakieś darmowe gry myśliwskie?

Polowanie w prawdziwym życiu z pewnością nie jest tanim hobby, ale wciąż istnieje kilka solidnych darmowych gier myśliwskich.

theHunter Classic korzysta z modelu free-to-play i oferuje dużą selekcję lokalizacji i zwierząt, wraz z imponującym realizmem i hardcore'ową mechaniką. Jednak postęp jest niezwykle wolny, a zdobycie zaawansowanego sprzętu często oznacza albo długie czekanie, albo wydawanie prawdziwych pieniędzy.

Deer Hunter World jest technicznie darmowy, ale w dużej mierze opiera się na agresywnej monetyzacji i oferuje bardzo arcade'owy styl rozgrywki, który prawdopodobnie nie przypadnie do gustu fanom poważnych symulatorów polowania.

A na koniec, zawsze można zagrać w Duck Hunt lub różne przeglądarkowe gry myśliwskie. Oczywiście, nikt poważnie nie nazwałby ich symulatorami polowania — to w zasadzie strzelnice — ale są zabawne, dostępne i całkowicie darmowe.

Jaka gra myśliwska jest dobra na słabego PC?

Na słabym PC lub laptopie, gry myśliwskie z lat 2000 i wczesnych lat 2010 zazwyczaj są najlepszym wyborem. Są dobrze zoptymalizowane, zajmują bardzo mało miejsca na dysku, a ich rozgrywka wciąż trzyma się zaskakująco dobrze nawet w porównaniu do wielu nowoczesnych wydania.

Potrzebujesz tylko 4 GB RAM, aby zagrać w theHunter Classic, który pozostaje jednym z najbardziej realistycznych symulatorów polowania, jakie kiedykolwiek stworzono.

Hunting Unlimited 2010 oferuje ogromny wybór broni i zwierząt, jednocześnie unikając podejścia „godzin tropienia”. Gra działa płynnie nawet na podstawowym sprzęcie biurowym.

Deer Hunter: Reloaded, mimo że zadebiutował w 2017 roku, jest w zasadzie portem gry mobilnej, więc jego grafika jest niezwykle lekka. Wciąż zawiera ulepszenia broni i mechanikę tropienia zwierząt, ale wymagania systemowe są minimalne.

Czy można grać w gry myśliwskie w trybie kooperacji z przyjaciółmi?

Tak — wiele najlepszych gier myśliwskich wspiera tryb kooperacji. Na przykład, theHunter: Call of the Wild pozwala grupom do ośmiu graczy eksplorować razem, jeździć na quadach, tropić zwierzęta wspólnie i rywalizować o to, kto zdobędzie najbardziej imponujący trofeum.

Way of the Hunter wspiera do czterech graczy, podczas gdy theHunter Classic pozwala na ośmiu — pod warunkiem, że nie spłoszycie wszystkich zwierząt, mając tylu myśliwych w pobliżu.

Wśród gier o polowaniu na potwory, Monster Hunter: World i Monster Hunter Wilds są wyróżniającymi się przykładami. Obie wspierają czteroosobowe rajdy kooperacyjne przeciwko gigantycznym stworom, pozwalając graczom podzielić role w walce niemal jak w RPG.

Hunt: Showdown 1896 również wspiera trzyosobowe drużyny, gdzie polujesz na potwory, jednocześnie broniąc się przed rywalizującymi graczami.

Jakie gry myśliwskie są dostępne na PlayStation i Xbox?

PlayStation i Xbox nie mają niedoboru gier myśliwskich — wszystko, od realistycznych symulatorów myśliwskich po akcje RPG o walce z fantastycznymi potworami.

theHunter: Call of the Wild jest dostępny na PlayStation i Xbox od 2025 roku, podczas gdy Way of the Hunter zadebiutował na konsolach w 2022 roku.

Hunting Simulator 2 również ma dostępne wersje na konsole.

Red Dead Redemption 2 jest obecnie grywalne na PS4 i Xbox One, chociaż wielu graczy wciąż ma nadzieję na dedykowane wersje na PS5 i Xbox Series X|S.

Najlepsze gry o polowaniu na potwory są również dostępne na nowoczesnych konsolach, w tym Monster Hunter Wilds, Monster Hunter World, Wild Hearts, Hunt: Showdown 1896 oraz Predator: Hunting Grounds.

Jaka jest różnica między theHunter: Call of the Wild a Way of the Hunter?

Na pierwszy rzut oka te gry wyglądają bardzo podobnie, ale w rzeczywistości oferują bardzo różne podejścia do polowania. theHunter: Call of the Wild to w zasadzie piękny sandbox skupiony na zbieraniu trofeów, podczas gdy Way of the Hunter to znacznie poważniejsza symulacja polowania w dziczy.

W theHunter: Call of the Wild zwierząt jest pod dostatkiem, a błędy gracza zazwyczaj nie są zbyt surowo karane. Balistyka jest bardziej przewidywalna, a kluczem do udanego strzału jest trafienie w organy wewnętrzne. Ogólnie rzecz biorąc, gra sprawia wrażenie dopracowanego, wizualnie imponującego placu zabaw dla myśliwych, pełnego broni i częstych okazji do zdobywania trofeów.

Way of the Hunter przyjmuje bardziej metodyczne podejście. Od graczy oczekuje się strategicznego planowania, identyfikowania genetycznie słabszych zwierząt i selektywnego ich eliminowania, aby poprawić jakość stada z czasem. Balistyka jest znacznie bardziej skomplikowana i uwzględnia nawet energię kinetyczną. Zwierzęta są znacznie bardziej płochliwe, co oznacza, że spędzisz sporo czasu na czołganiu się przez roślinność i ciągłym sprawdzaniu lornetek, aby zbliżyć się do zasięgu strzału. To gra dla prawdziwych entuzjastów, którzy są gotowi spędzić godziny cierpliwie tropiąc ofiary.

Czy są gry o polowaniu na potwory?

Absolutnie — i jest ich całkiem sporo w dzisiejszych czasach. Seria Monster Hunter jest niekwestionowanym królem tego gatunku. W Monster Hunter: Świat, potwory walczą o terytorium, polują na siebie nawzajem i śpią jak żywe stworzenia, podczas gdy gracze wykorzystują samo otoczenie, aby zdobyć przewagę. Monster Hunter Wilds podąża tą samą formułą, ale z nowszą grafiką i zaktualizowanym zestawem potworów.

Wild Hearts dodaje unikalny zwrot do walk z gigantycznymi potworami, pozwalając graczom na natychmiastowe budowanie pułapek, ścian i innych urządzeń w samym środku walki.

Hunt: Showdown ma silny element rywalizacji: podczas polowania na potwory w bagnach Luizjany, gracze muszą również bronić się przed rywalizującymi myśliwymi kontrolowanymi przez innych graczy.

Jakie gry myśliwskie są dobre dla początkujących?

Jeśli jesteś nowy w grach myśliwskich, warto zacząć od czegoś, co ma przejrzysty interfejs, nie wymaga godzin cierpliwości na każdy wynik i wyjaśnia mechanikę, taką jak balistyka i tropienie, w przystępny sposób. theHunter: Call of the Wild to prawdopodobnie najlepszy punkt wyjścia. Gra oferuje wiele pomocy na początku, podkreślając ślady zwierząt, pokazując kierunek wiatru i wskazując, jak widoczny jesteś dla dzikiej przyrody.

Way of the Hunter zawiera tryb trudności „Eksplorator”, w którym zwierzęta zachowują się mniej ostrożnie i są ogólnie bardziej wyrozumiałe wobec niedoświadczonych graczy.

W Hunting Simulator 2 masz również wiernego towarzysza psa myśliwskiego, który może poprowadzić cię prosto do celu, pozwalając ci skupić się na oddaniu strzału.

A oczywiście, zawsze możesz zanurkować w Dave the Diver — gdzie nie musisz się nawet martwić o kalibry pocisków w pierwszej kolejności.

Jakie gry ci się podobały, a które chciałbyś dodać do tej listy? Daj nam znać w komentarzach!

Gry myśliwskie mogą być dość niszowym gatunkiem, ale nawet lista top-30 ledwo ma wystarczająco miejsca na wszystkie wartościowe tytuły, które są dostępne. Całkiem sporo solidnych projektów wciąż znalazło się poza światłem reflektorów.

Chcesz jeszcze więcej symulatorów myśliwskich? Zobacz BULT: Hunting Simulator — realistyczną grę o polowaniu na kaczki, skoncentrowaną na badaniu terenu i zachowań zwierząt, zwracającą uwagę na drobne szczegóły, wybierającą odpowiednie przynęty i starannie obliczającą każdy strzał.

Jeśli lubisz gry o polowaniu na potwory i już wyczerpałeś wszystko, co oferuje seria Monster Hunter, spróbuj God Eater 3 — szybszej, bardziej inspirowanej anime alternatywy dla Monster Hunter, z większym naciskiem na efektowne kombosy i fabularną rozgrywkę.

Temat polowania na dinozaury z pewnością nie kończy się na grach z naszej listy. Wśród nowszych wydaniach warto wspomnieć o Deathground — grze survival horror, w której polujesz na szybkie i krwiożercze dinozaury, zarówno samodzielnie, jak i w zespole.

A na koniec, jest rzadki przykład gry VR o polowaniu: Virtual Hunter, wydanej w 2026 roku.

Jest wiele świetnych gier o polowaniu, więc wybierz jedną, wskocz do akcji i ciesz się unikalnym romantyzmem polowania. A jeśli kiedykolwiek będziesz chciał więcej rekomendacji gier, śmiało pytaj. Na przykład, jeśli lubisz przygody, mamy również listę 40 najlepszych gier akcji-przygodowych.