Pragmata Recenzja. Urokliwe, dopracowane w rozgrywce i wyrafinowane arcydzieło Capcom

Modern Capcom jest dosłownie kołem ratunkowym dla przemysłu gier, który utknął w nieskończonych projektach z otwartym światem, napuchniętych budżetach, nużącej inkluzyjności, którą gracze są zmuszani przyjmować, oraz przedłużonych cyklach rozwoju. A co najdziwniejsze: japońska firma nie koncentruje się na żadnej konkretnej serii, lecz rozwija się w praktycznie każdym możliwym kierunku — horror, gry walki, slasher, RPG i tak dalej.

Pragmata to nie tylko pierwsza nowa franczyza Capcom od 16 lat, ale także odważny krok w kierunku gier opartych na narracji z maksymalnym zasięgiem dla odbiorców. To kolejny projekt, od którego tak naprawdę niczego nie oczekiwaliśmy, ale w końcu dostaliśmy jedną z najlepszych gier roku. Nie rewolucjonizuje niczego, ale dostarcza to, co każda gra powinna: doskonałą rozgrywkę, kreatywne mechaniki, interesującą fabułę, piękną grafikę i radość z bezbłędnej realizacji technicznej. Pragmata to pierwsza gra od dłuższego czasu, której po prostu nie mogliśmy odłożyć, a w tej recenzji wyjaśnimy, dlaczego warto spróbować.

Pragmata to gra oparta na narracji z prostą fabułą, wolną od ulubionych dramatów współczesnych pisarzy, podtekstów, ukrytych znaczeń i niejednoznacznych postaci. Dla niektórych podejście to może być główną wadą, ponieważ współczesne społeczeństwo nie potrafi już po prostu cieszyć się historią, w której dobro i zło mają wyraźne granice i limity. Ale dla nas ta historia była emocjonalnym ulgią. To po prostu bardzo łagodna i serdeczna gra, która sprawia, że się uśmiechasz, czujesz się poruszony, a nawet uronisz łzę podczas końcowych napisów.

Mimo swojej prostoty, Pragmata jest umiejętnie napisana z narracyjnego punktu widzenia. Wprowadzenie i krótki prolog są więcej niż wystarczające, aby zrozumieć strukturę wymyślonego przez Capcom uniwersum, a także osobowość głównego bohatera i ogólny cel, który gracz będzie realizował przez całą grę.

Główny bohater, o imieniu Hugh (podejrzanie przypominający Sama z Vanquish i Metal Gear Rising: Revengeance), przybywa ze swoją ekipą na bazę księżycową, gdzie korporacja naukowa bada glebę księżycową i aktywnie wykorzystuje ją w druku 3D. Całe budynki są tworzone od podstaw na drukarce, a jedna z lokalizacji to dosłownie „wydrukowana” kopia Nowego Jorku. I, jak zwykle, ta ogromna stacja naukowa jest obsługiwana przez AI, które odpowiada za bezpieczeństwo i przejmuje wszystkie pracochłonne zadania. Jest nawet zabawny moment w holograficznej wiadomości, gdzie pracownicy narzekają, że nie mają nic do roboty, ponieważ roboty wykonują całą pracę za nich. Krótko mówiąc, to idylla. Przy okazji, jeśli lubisz gry o tematyce science fiction i osadzone w niedalekiej przyszłości, koniecznie sprawdź naszą listę najlepszych gier kosmicznych na PC: RPG, gry horror, łamigłówki i strategie.

Ale nasza ekipa nie znajduje tej idylli: personel stacji tajemniczo znika, AI przewidywalnie wpada w szaleństwo, a księżycowe trzęsienie ziemi likwiduje wszystkich sojuszników głównego bohatera w jednej scenie przerywnikowej. Hugh cudownie przeżywa, a tym małym cudem jest ciekawy android o ciele siedmioletniej dziewczynki. DI-0336-7, która później dostaje bardziej znane imię Diana, podobnie jak protagonista, nie wie, co się stało na stacji, więc postanawiają połączyć siły, aby poradzić sobie z zbuntowanym AI i wrócić razem na Ziemię.

Pragmata nie próbuje dekonstruować gatunku przygodowego ani wprowadzać nic nowego do już standardowego konfliktu człowiek kontra AI. To całkowicie wyświechtana historia z łatwo przewidywalnymi zwrotami akcji, które widzieliśmy dziesiątki razy w filmach. Istota fabuły polega na ukazaniu „zdrowych” relacji między głównym bohaterem a dziewczynką-androidem. W zaledwie kilka minut ekranowego czasu, Hugh przekształca się z zatwardziałego mężczyzny bez dzieci w troskliwego ojca, który poświęci wszystko, aby chronić Dianę przed jakimkolwiek niebezpieczeństwem. A ona odwzajemnia uczucia.

Nie ma długiego okresu dostosowywania się, ukrytej urazy ani powolnego budowania relacji jak w The Last of Us. I to nie jest wada, ale świadoma decyzja pisarzy: Diana jest androidem, którego pamięć została wymazana i który został odrzucony jako niepotrzebny. Nie ma nic poza programowo wbudowaną dziecięcą niewinnością i umiejętnościami hakowania. Hugh jest pierwszą osobą, którą widzi i do której się przywiązuje. A główny bohater nie jest dupkiem jak Joel ani nienawidzącym świata Kratosem, ale po prostu miłym facetem, który wie z pierwszej ręki, jak to jest być sierotą i jak trudno jest dzieciom bez wsparcia dorosłych. Dlatego spędza czas na szukaniu zabawek, grze w chowanego i opowiadaniu jej o życiu na Ziemi — ponieważ widzi w Dianie żywe dziecko, które potrzebuje opieki.

Media społecznościowe są już pełne teorii spiskowych, że Capcom stworzył Pragmata i Resident Evil 9 , aby obudzić instynkt rodzicielski w nowoczesnych graczach. Oczywiście, to kompletna bzdura, ale oto rzecz: Pragmata naprawdę budzi miłość do dzieci znacznie bardziej niż The Last of Us, God of War czy inne podobne gry. Diana jest znacznie młodsza niż towarzysze w innych grach, więc nie denerwuje okresem dojrzewania, nie robi lekkomyślnych rzeczy i nie stara się być buntownicza ani nie pokazuje swojego „ja”. Zamiast tego zawsze zachęca gracza, prosi o zabawę w chowanego, a nawet robi bardzo urocze rysunki jako podziękowanie. W relacji Hugh i Diany nie ma dynamiki ani toksyczności — tylko czysta życzliwość i wzajemne zrozumienie. Jedyną podobną relację rodzic-dziecko, jaką widzieliśmy, jest w grze Telltale The Walking Dead, gdzie Lee i Clementine mieli podobną więź.

Warto również zauważyć, że główna fabuła, mimo że czerpie z innych dzieł, dokładnie ujawnia strukturę uniwersum Pragmata i odpowiada na absolutnie każde pytanie, które może się pojawić podczas rozgrywki. Tak, nawet główny konflikt jest kopią Resident Evil 2, ale jest przedstawiony z dużo większą dbałością o szczegóły i jest ściśle związany z główną ideą — relacjami rodzic-dziecko. Rozmawiając z Dianą w schronieniu (a powinieneś to robić jak najczęściej), dowiesz się więcej o przeszłości Hugh, co ostatecznie ujawni jego charakter. Zbierając dzienniki danych i oglądając nagrania holograficzne, dowiesz się, jak żyją ludzie przyszłości, jakie problemy miała załoga i jakie podstępne plany knuła korporacja. A najfajniejsze jest to, że pisarze Capcom naprawdę włożyli wysiłek w notatki, dostarczając zabawne mini-opowieści połączone z klasycznym problemem pracoholizmu w japońskim społeczeństwie.

Historia Pragmata jest życzliwą, czasami naiwną i bardzo poruszającą opowieścią, której sednem jest relacja między Hugh a Dianą. Lekki i prosty, schematyczny scenariusz nie dusi niejednoznacznością, bezsensownym niepokojem ani wymuszoną dramatyką. Każda chwila, gdy główny bohater daje Dianie kawałek dzieciństwa — jak zjeżdżalnię, deskorolkę, kredę do rysowania, siatkę na motyle czy nawet piaskownicę — dotyka duszy. I to nie znaczy, że główny konflikt jest gorszy lub zapomniany. Graliśmy w grę od początku do końca i cieszyliśmy się nią tak samo jak dobrym filmem familijnym.Which, przy okazji, ma więcej akcji niż ciche sceny. Dla fanów wspaniałych historii, polecamy sprawdzić najlepsze gry z mocnymi narracjami na PC, PS4, PS5 i Xbox.

Rozgrywka w Pragmata jest również doskonała. To standardowa przygoda trwająca 15–20 godzin z dynamiczną, spektakularną akcją, sekcjami platformowymi, subtelnymi elementami metroidvanii i jedną unikalną mechaniką — hakowaniem w czasie rzeczywistym wszystkiego, co możliwe. To zabawne, jak podczas oglądania wczesnych materiałów z rozgrywki, nie mogliśmy zrozumieć, jak można rozwiązać zagadkę w samym środku walki z wrogami. Okazuje się, że można. I co zaskakujące, jest to naprawdę wygodne.

Oto jak to działa: gdy celujesz w wroga, na ekranie pojawia się siatka, a ty musisz ręcznie zaplanować trasę, naciskając przyciski na gamepadzie (lub przytrzymując przycisk myszy). Ważne jest, aby przechodzić przez specjalne symbole, które zwiększają mnożnik obrażeń. Bez hakowania, Hugh zadaje minimalne obrażenia robotom, ale jeśli Diana — którą również kontroluje gracz — rozwiąże zagadkę z perfekcyjną precyzją, broń zaczyna strzelać wrogom w głowy jak orzechy.

Jednocześnie hakowanie odbywa się w czasie rzeczywistym — nie ma spowolnień ani pauz. Więc zawsze musisz mieć oko na to, co dzieje się na głównym ekranie, podczas rozwiązywania zagadki „węża”. Następnie musisz celować w słabe punkty wrogów, unikać ataków za pomocą dashów i skoków. W słowach brzmi to skomplikowanie, ale w praktyce jest proste. Capcom tak dobrze dopracował tę mechanikę, że szybko przyzwyczajasz się do dziwactw projektowania gry, a twój mózg łatwo przełącza się między główną walką a zagadką.

Na początku obawialiśmy się, że ten rodzaj rozgrywki szybko się znudzi. Ale deweloperzy wymyślili tak wiele funkcji i sytuacji do wykorzystania mechaniki hakowania, że pozostaje to zabawne aż do samego końca. Na początku masz podstawowe hakowanie: musisz zebrać jak najwięcej niebieskich kwadratów z „wężem”, aby zadać więcej obrażeń robotom. Następnie pojawiają się bonusy do wyposażenia — żółte symbole. Dają różne modyfikatory, jeśli przejdziesz przez nie swoją trasą. Na przykład, możesz sprawić, że wróg będzie walczył za ciebie, ogłuszyć go, tymczasowo usunąć jego zbroję lub nawet przegrzać go. W trakcie gry zdobędziesz nowe umiejętności, które zmienią twoje taktyki i sposoby oczyszczania aren.

Siatki używane do hakowania również zmieniają się w zależności od typu wroga. Zbrojeni wrogowie i bossowie mają ogromne siatki z przeszkodami, które karzą za błędy, wysyłając twojego „węża” z powrotem na start. Później napotkasz komórki, które spowalniają proces oraz inne nieprzyjemne debuffy. Ważne jest, aby zawsze mieć plan i aktywować tylko te modyfikatory, które są przydatne w danej sytuacji. Planowanie trasy podczas fazy zagadki jest niemal najważniejszą częścią walki. Niektórzy wrogowie mogą być zabici tylko dzięki mnożnikowi obrażeń, zbrojni moździerze muszą mieć obniżoną odporność, a szybcy włócznicy powinni być ogłuszani, i tak dalej.

Ważne jest również, aby zauważyć, że „żółte” programy są przedmiotami jednorazowego użytku, więc zawsze musisz ich używać mądrze. Ich liczba stopniowo rośnie, dodając różnorodności do rozgrywki. Wychodząc z schronienia, możesz zabrać paczkę modyfikatorów na każdą okazję, a to uratuje ci życie nie raz w walkach z bossami. Ale jeśli wykorzystasz wszystkie „żółte” kwadraty, które przyniosłeś z bezpiecznej strefy podczas przechodzenia przez poziom, gra dostarczy więcej — albo spadną z pokonanych wrogów, albo znajdziesz je w skrzyniach rozsianych wokół.

A co z bronią? Oto odpowiedź: jest standardowy pistolet z mechaniką przegrzewania, jak w Mass Effect. Domyślnie zawsze jest pod ręką. Później możesz go wymienić na karabin. Przy okazji, karabin to śmieć, nie prawdziwa broń. Od razu wysłaliśmy go do magazynu. Pistolet jednak można ulepszać za pomocą zasobów znalezionych w całych poziomach — więcej obrażeń, więcej amunicji. Ale z powodu przegrzewania, nie możesz strzelać nim w nieskończoność. Chłodzenie lufy zajmuje zbyt dużo czasu, nawet z perkami, które to przyspieszają. Dlatego zawsze masz inne, potężniejsze, ale jednorazowe „zabawki” w swoim arsenale. Możesz je zabrać w schronieniu lub znaleźć w lokalizacjach.

Arsenal Hugh'a obejmuje również ciężkie bronie: granatnik, działo elektromagnetyczne, strzelbę i tak dalej. Zwykle mają mały zapas amunicji, więc strzelanie wszędzie jest nierozsądne. Oczywiście, możesz je ulepszać z czasem, ale zbrojeni wrogowie staną się również znacznie bardziej powszechni. W końcu lepiej jest oszczędzać ciężką broń na specjalne okazje — na przykład, gdy twój główny pistolet lub karabin się przegrzeje. Jednak nie możesz zabrać całego arsenału ze sobą na raz. Można wyposażyć tylko jedną ciężką broń, a dodatkowy slot otworzy się w drugiej połowie fabuły.

The main character also has tactical gadget slots: slowing nets, stun grenades, mines, hacking accelerators, and other tools to make battles easier. As with heavy weapons, you can only bring one at a time, with an additional slot unlocking later in the story. The bottom slot is for consumables like decoy holograms, drones that attack nearby robots, and dome shields. You’ll need to juggle all this arsenal to deal as much damage as possible, keep up with efficient hacking, and avoid waiting for the pistol to cool down after overheating.

Wszystkie te niuanse składają się na system walki w Pragmata. Musisz ciągle myśleć taktycznie, monitorować swoje zasoby, oceniać sytuację i natychmiast przełączać się między hackowaniem a strzelaniem. Każda walka to rodzaj łamigłówki z kilkoma rozwiązaniami, w zależności od twojego arsenału, cech areny (niektóre mają pułapki, które również musisz zhakować), obecności „żółtych” programów, a także budowy i pasywnych modyfikacji ustawionych w schronie. Każda walka — szczególnie na późniejszych poziomach — to prawdziwe wyzwanie. Twój mózg musi kontrolować tonę operacji jednocześnie: hakować, strzelać, unikać, badać arenę, zbierać rozrzuconą broń, ogłuszać wrogów, zbierać zasoby, zhakować ponownie — i tak dalej, aż do zwycięstwa. Akcja jest tak energetyczna i dopracowana, że nigdy się nie nudzi, nawet do samego końca.

Segment eksploracji oparty jest na zasadach klasycznych metroidvanii. Są dość duże, ale strukturalnie liniowe lokacje, które oferują zarówno ścieżki fabularne, jak i opcjonalne. Zasoby do ulepszeń, zabawki dla Diany i bonusy — jak kostiumy, które odblokowują się w schronie — są ukryte wszędzie. Niektóre obszary są zablokowane do pewnych momentów fabularnych, więc zawsze możesz wrócić do wcześniej ukończonych poziomów i w pełni je oczyścić. I, wiernie gatunkowi, wszyscy pokonani wrogowie będą się odradzać, a zasoby do ulepszeń pojawią się ponownie w ich miejscach.

Sekcje platformowe, których gra ma w obfitości, nie są karząco trudne, ale mogą być nieco frustrujące z powodu unikalnej fizyki głównego bohatera. Hugh, w swoim skafandrze kosmicznym, jest bardzo niezdarny i powolny. Skoki, sprinty i wspinaczka mają zauważalną bezwładność, do której trzeba się przyzwyczaić. Poza tym, bez ulepszeń, nie może prawidłowo sprintować ani często skakać, co na początku jest irytujące. Na szczęście, po ulepszeniu skafandra Hugh, rozgrywka staje się znacznie bardziej komfortowa.

Ogólnie rzecz biorąc, Pragmata jest doskonale skonstruowana, z wymienionymi mechanikami rozgrywki, które płynnie się zastępują, a gra utrzymuje tempo. Trochę biegania, trochę walki, trochę skakania, szukanie zasobów — i tak dalej, aż do walki z ostatnim bossem.

Gigantyczne roboty, przeciwko którym Hugh i Diana wyglądają na malutkich, są charakterystycznym elementem japońskiej kultury. Walki z bossami są zarówno spektakularne, jak i rozsądnie wymagające, z dużą różnorodnością. W jednej walce musisz szybko skakać, unikać i zajmować pozycje. W innej, będziesz hakować miny samonaprowadzające i wyciągać słaby punkt gigantycznego robaka. Jeśli chodzi o bossa skorpiona, najlepiej trzymać dystans i uderzać w jego ogon wszystkim, co masz. Walki są perfekcyjnie zaaranżowane: z świetnymi finisherami i niesamowitymi momentami w scenariuszu.

Eksploracja lokacji jest motywowana nie tylko fabułą, ale także ulepszeniami. W Pragmata możesz poprawić absolutnie wszystko: wytrzymałość, zdrowie, liczbę zestawów naprawczych, umiejętności Diany, programy „żółte” oraz obrażenia każdej broni. Krótko mówiąc, zdecydowanie istnieje motywacja do ponownego przechodzenia poziomów. Miło jest również, że nie musisz zaczynać wcześniej ukończonego poziomu od samego początku: w schronieniu możesz wybrać punkt kontrolny z wyprzedzeniem i zobaczyć dokładnie, co zebrałeś w danym obszarze. Dodatkowo, Diana dostanie poręczny skaner, który podświetla wszystkie rzadkie zasoby.

W systemie ulepszeń są również pasywne modyfikatory, które stanowią podstawę budowy postaci. Na przykład, możesz wziąć perk, który zwiększa przegrzewanie się robota podczas hakowania, lub jeśli masz wyposażoną karabin zamiast pistoletu, możesz szybko zabijać wrogów krytycznym atakiem zamiast standardowego strzelania.

Dla tych, którzy chcą jeszcze więcej, Pragmata ma symulator treningowy z wieloma wyzwaniami, nagradzającymi cię zarówno zasobami, jak i kartami używanymi z robotem Cubic. Daje on nie tylko różne kosmetyki jako nagrody, ale także nowe bronie i przedmioty jednorazowego użytku. Wyzwania, bądźmy szczerzy, nie są łatwe. Większość jest czasowa. A tutaj, sekcje platformowe z niezgrabną bezwładnością Hugh i nieulepszonym skafandrem stają się prawdziwym bólem. In arenach walki będziesz musiał szybko eliminować wszystkich wrogów za pomocą podstawowego pistoletu (który, jak już wiesz, ciągle się przegrzewa) i unikać obrażeń. A precyzyjne strzelanie z railguna na ruchomych platformach w wyścigu z czasem — będzie nawiedzać twoje koszmary. To jest japoński design gier dla ciebie.

Mimo wyzwań prób i cofania się po zasoby, po prostu nie mogliśmy się oprzeć, aby nie ukończyć całej zawartości, jaką gra ma do zaoferowania. A dla tych, którzy chcą więcej niż główny wątek fabularny, Capcom przygotował tryby „New Game+” i „Unidentified Signal”. Ten drugi dodaje dodatkowy poziom z jeszcze trudniejszymi wyzwaniami i przyjemnym bonusem w postaci rozszerzonego zakończenia. Krótko mówiąc, to klasyczny pakiet dla świetnej gry dla jednego gracza.

Pragmata to bardzo piękna gra według współczesnych standardów. Silnik RE wciąż nie przestaje zadziwiać swoją jakością wizualną. Każdy poziom jest unikalny na swój sposób. Na przykład, nowojorska sceneria generowana przez drukarkę — z statycznymi błędami i usterkami, takimi jak taksówki zapadnięte w ziemię czy uszkodzona geometria w butikach — jest oszałamiająca! Artyści Capcomu ujawnili, że celowo zaprojektowali ten poziom, aby wyglądał jak „neuroslop” generowany przez AI, aby pokazać niedbałość sztucznej inteligencji. Są też pełnoprawne poziomy z sekcjami plażowymi i zarośniętymi środowiskami szklarniowymi. I oczywiście, jest spacer po Księżycu z wyjątkową grawitacją, stłumionymi dźwiękami i zapierającymi dech w piersiach widokami Ziemi w tle.

W zamkniętych przestrzeniach Pragmata prezentuje sterylne białe korytarze, które nieco odstają od ogólnego poziomu szczegółowości. To nie tak, że wyglądają źle lub brzydko, po prostu wydają się nudne w porównaniu do reszty lokalizacji.

Projekt wrogów również robi wrażenie, a różnorodność robotów to prawdziwa przyjemność. Każdy typ ma interesujący design, który podkreśla jego unikalne cechy, co naprawdę pomaga w czytelności podczas walki. Hugh’s model is dość szczegółowy, ale deweloperzy wyraźnie oszczędzili na animacji twarzy, dając mu zamkniętą wizjer hełmu (z wyjątkiem niektórych przerywników). Z drugiej strony, jasne jest, dlaczego to zrobili — cały czas i zasoby poszły w projekt i animacje Diany. Nie ma tu nic więcej do powiedzenia — jest po prostu niesamowita! Każda akcja jest dopracowana i wyrafinowana na poziomie najlepszej pracy Naughty Dog. Jeśli kochasz projekty z oszałamiającą grafiką, koniecznie sprawdź naszą listę najlepiej wyglądających gier 2025 roku — najpiękniejsze nowe wydania, które zadziwią cię swoim realizmem.

Ścieżka dźwiękowa jest doskonała. Natychmiast wprowadza w odpowiedni nastrój i działa doskonale w każdej sytuacji, od walk po zabawne sceny. Klawisze (charakterystyczne dla japońskich ścieżek dźwiękowych) również są obecne. Gra nie ogranicza się więc tylko do sci-fi i synthwave.

Wydajność jest bez zarzutu. Przy maksymalnych ustawieniach i włączonym ray tracingu, Pragmata zawsze dostarczało stabilną liczbę klatek na sekundę, bez nawet najmniejszego wskazania spadków. Technologia renderowania włosów Diany to coś niesamowitego. W większości innych nowoczesnych gier, w które graliśmy, włosy wyglądają jak zbiór poszarpanych pikseli, co jest szczególnie zauważalne przy używaniu DLSS i rozdzielczości poniżej 2K. W Pragmata włosy dziecka są solidne, schludne i wyraźne. Pasma reagują na fizykę i zachowują się inaczej w zależności od grawitacji. Nie ma żadnych błędów ani szorstkich krawędzi. Gra jest dopracowana do perfekcji, co już jest technologicznym cudem w dzisiejszym przemyśle gier.

Pragmata to wspaniały projekt w każdym aspekcie, gdzie jedna interesująca mechanika przewraca do góry nogami projektowanie gier akcji z perspektywy trzeciej osoby, przekształcając go w taktyczną łamigłówkę, w której szybkie myślenie i bystre umysły mają większe znaczenie niż precyzyjne strzały w głowę. Formuła łącząca hakowanie i strzelanie, pomimo wszelkiego sceptycyzmu, okazała się nie tylko funkcjonalna, ale naprawdę interesująca i angażująca.

Na koniec, jak teraz wiemy, nie bez powodu Capcom trzymał Pragmata w studiu tak długo i opóźnił jego wydanie — aby ostatecznie dostarczyć zrównoważony, dopracowany i bogaty w rozgrywkę projekt, który jest wart twojego czasu i pieniędzy. To jedna z najłaskawszych gier na rynku w tej chwili, wypełniona wzruszającymi relacjami między głównymi postaciami, urokliwymi momentami i wszechświatem stworzonym z najmniejszymi detalami. Tak, główny wątek fabularny jest dość stereotypowy, ale sposób, w jaki jest przedstawiony — oraz jego doskonała integracja z projektowaniem gry — łatwo przeważa tę drobną wadę.