Recenzja HYPERVIOLENT — retro strzelanka w stylu klasycznego DOOM-a

Już na samym początku wysadziłem się w powietrze, strzelając do kanistra z gazem. Nie zdążyłem jeszcze ogarnąć, co można podnieść ani dokąd iść, a już wiedziałem, czego unikać. Później okazało się, że te same kanistry świetnie nadają się do wysadzania wrogów.

Zanim do tego doszło, HYPERVIOLENT zdążyło już zasypać mnie scenkami przerywnikowymi. Gdzieś w kosmosie kolejna katastrofa dotknęła stację górniczą na asteroidzie. Odpowiadamy na wezwanie o pomoc i trafiamy między ludzi, którzy przeżyli coś strasznego. W kopalniach obudziło się pradawne zło. Po wstępie można swobodnie ruszyć przed siebie, a ja przez jakiś czas podnosiłem wszystko, co znalazłem — broń, latarkę. Przynajmniej dzięki niej widać, dokąd się idzie.

Historię poznajemy z dzienników. Podnosisz cudze urządzenie, czytasz zapisane na nim informacje i stopniowo odkrywasz, skąd na stacji wzięły się potwory oraz co sprawiło, że załoga zaczęła się nawzajem zabijać. Nie od razu zrozumiałem całą historię, a każda nowa broń była świetną wymówką, żeby odłożyć czytanie na później.

W pewnym momencie wśród dostępnych broni pojawiło się odcięte ludzkie ramię. Można je podnieść i walczyć nim z przeciwnikami. Nosiłem już wtedy ze sobą metalową rurę, więc pomysł, by okładać kogoś znalezioną kończyną, wydał mi się zabawny.

Wybór broni rozwiązano w ciekawy sposób. Po przewinięciu kółkiem myszy pojawia się menu z przedmiotami z ekwipunku. Wybierasz jeden z nich i wciskasz lewy albo prawy przycisk myszy — zależnie od tego, w której ręce chcesz go trzymać. Dzięki temu można jednocześnie nosić dwie różne bronie. Szybko zacząłem przeglądać znaleziska i testować różne kombinacje. A jeśli nic nie pasuje, zawsze można użyć pięści albo kopniaka.

Broni nie brakuje: od pistoletów, przez karabin maszynowy, po strzelbę i broń samopowtarzalną. Więcej podobnych gier znajdziesz na naszej liście najlepszych FPS-ów na PC i konsole. Wrogowie ciągle coś upuszczają, więc rzadko przez dłuższy czas chodzisz z pustymi rękami. W pewnym momencie udało mi się nawet zdobyć Neuroteth-99. Radość z kolejnej nowej broni szybko jednak zderza się z ograniczoną pojemnością ekwipunku.

W środku już piętrzy się broń. I to całe mnóstwo broni. Część nie ma amunicji, części szkoda się pozbyć, a po każdym zabitym przeciwniku pojawia się coś kolejnego, co chce się podnieść. Trzeba się zatrzymać i zrobić porządek — wyrzucić pustą broń, zabrać nowe znaleziska i sprawdzić, czy zostało jeszcze trochę amunicji do tej, z której planujesz korzystać. Przedmiotów leczących też nie brakuje. Nic z tego nie zwalnia jednak miejsca.

Można znaleźć amunicję do niektórych broni, a także ulepszenia i możliwość naprawy uszkodzonego sprzętu. Ulepszyłem nawet strzelbę. Najczęściej i tak wracałem jednak do tego samego schematu: podnieść broń, wystrzelać amunicję, wyrzucić ją. Potem znów przekopywać się przez ekwipunek. Trzeba się do tego przyzwyczaić, bo ten cykl będzie się powtarzać.

Do przeładowywania też musiałem się przyzwyczaić. Wciskasz R — nic się nie dzieje. Trzeba opróżnić magazynek, a potem jeszcze raz strzelić, żeby broń się przeładowała. Gra jest również dostępna na konsolach i ten system może lepiej sprawdzać się z kontrolerem. Grałem na PC i odruchowo wciąż sięgałem po R — zwłaszcza gdy przede mną nadal stał ktoś, kto nie zamierzał umrzeć.

Docierasz do terminala. Jest login, ale brakuje hasła. Pora przeszukać okolicę i znaleźć ciało z urządzeniem zawierającym potrzebne dane. Eksplorowanie opuszczonych stacji czeka cię także w innych grach z naszej listy najlepszych gier o kosmosie na PC. Nie trzeba robić nic szczególnie trudnego — wystarczy dokładnie wszystko sprawdzić. Potem wpisujesz hasło ręcznie.

W końcu znalazłem właściwy dziennik, otworzyłem czytnik i zabrałem się za lekturę. Tekst przewijał się w dół, dotarł do krawędzi i się zatrzymał. Hasło znajdowało się dokładnie na granicy widocznego obszaru. Miałem szczęście — dało się je jeszcze odczytać, choć musiałem wytężyć wzrok. Nieprzyjemnie pomyśleć, że to, czy uda mi się przejść dalej, zależało od tego, jak akurat ułożyło się kilka linijek w oknie.

Z orientacją też trzeba się trochę pomęczyć. Nie ma mapy, więc korytarze trzeba zapamiętać samodzielnie. Czerwona karta dostępu, żółta, niebieska — znajdujesz kolejną i próbujesz sobie przypomnieć, gdzie były pasujące do niej drzwi. W klasycznych grach z serii Doom działało to podobnie; więcej o cyklu przeczytasz w naszym rankingu gier z serii Doom. Po szukaniu hasła albo kolejnej rundzie porządkowania ekwipunku nietrudno zapomnieć, dokąd właściwie się zmierzało.

Czasami gra podpowiada, dokąd iść — pojawia się czerwona ikona wykrzyknika. Zdarzało mi się dostrzec ją przez ścianę. Nie udało mi się ustalić, czy ma prześwitywać, by zwrócić na siebie uwagę, czy to błąd. Tak czy inaczej, przynajmniej wskazuje jakiś kierunek.

Podobały mi się pikselowe potwory na tle kanciastych, trójwymiarowych pomieszczeń. Nieraz zatrzymywałem się w ciemności z latarką w ręku, żeby przyjrzeć się miejscu, do którego trafiłem. Miłośnicy ponurego klimatu powinni zajrzeć na naszą listę najlepszych horrorów. Potwory różnią się też zachowaniem, a jeden konkretny typ z jakiegoś powodu ciągle przede mną uciekał.

Za to wielki, gruby miniboss najwyraźniej nigdzie się nie wybierał. Wpakowałem w niego mnóstwo amunicji, opróżniłem kilka broni i dalej strzelałem. Po pokonaniu go dostałem strzelbę.

Czasami muzyka zaczynała grać z wyprzedzeniem, zapowiadając nadciągającą falę wrogów. Podobało mi się to i szybko zacząłem reagować na ten sygnał, sprawdzając, co trzymam w rękach. Szkoda tylko, że w takich chwilach nie mogłem się powstrzymać przed wciskaniem R.

Przez cały czas obok paska zdrowia widniała ikona temperatury. Długo prawie nie zwracałem na nią uwagi — coś tam pokazywała, pewnie miało to jakieś znaczenie. Potem aktywowałem rdzeń i podszedłem zbyt blisko. Wskaźnik poszybował w górę, a ja zacząłem się palić. Musiałem się wycofać. W końcu zrozumiałem, po co była ta ikona!

HYPERVIOLENT to retro strzelanka, która daje więcej frajdy podczas wymiany ognia niż w chwilach wytchnienia między potyczkami. Różnorodność broni zachęca, by grać dalej, choć orientowanie się w terenie i zarządzanie ekwipunkiem regularnie spowalniają tempo. Gra najlepiej sprawdzi się u osób, które lubią eksperymentować z arsenałem i nie mają nic przeciwko odtwarzaniu fabuły na podstawie znalezionych notatek.