76 najlepszych horrorów w historii (2026)

Najlepsze horrory w historii to zarówno klasyki pokroju Silent Hill i Resident Evil, jak i wyróżniające się gry z 2026 roku, takie jak Resident Evil Requiem, Reanimal i Silent Hill: Townfall. To nie tylko straszne gry — to arcydzieła, które trzymają w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Na liście znalazło się 76 horrorów na PC, PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X/S i Nintendo Switch — od kultowych klasyków z lat 90. i 2000. po najlepsze horrory z 2024, 2025 i 2026 roku. Znajdziesz tu survival horrory wymagające oszczędnego gospodarowania zasobami, horrory psychologiczne, które przerażają bez ani jednego potwora, strzelanki grozy łączące strach z akcją oraz horrory skradankowe, w których jedynym sposobem na przetrwanie jest ukrywanie się.

Wybierając gry, ocenialiśmy nie tylko to, jak bardzo straszą, lecz także ich jakość, regrywalność i to uporczywe wrażenie, które sprawia, że nawet wiele godzin po wyłączeniu gry wciąż chce się oglądać za siebie. Wybrane tytuły reprezentują różne podgatunki — od klimatycznych niezależnych projektów po wysokobudżetowe hity — ale łączy je jedno: na długo zapadają w pamięć.

Jeśli nie masz czasu na całą listę, oto 10 gier, od których warto zacząć:

W survival horrorach strach nie bierze się z nagłych wyskoków potworów, lecz z nieustannego braku zasobów, ciasnych przestrzeni i poczucia całkowitej bezradności w obliczu przytłaczającego zagrożenia. Każdy nabój ma znaczenie, każda apteczka wydaje się zbyt cenna, by jej użyć, a za każdym zakrętem korytarza może czaić się śmierć. Te przerażające gry wyznaczyły złoty standard gatunku i do dziś pozostają punktem odniesienia — zarówno dla twórców, jak i fanów horrorów.

Oryginalne Silent Hill 2 wielu krytyków wciąż uważa za najlepszy horror w historii gatunku. Historia Jamesa Sunderlanda, który po otrzymaniu listu od zmarłej żony wyrusza do spowitego mgłą miasteczka, to nie tylko opowieść grozy, lecz także dramat psychologiczny o żałobie i samooszukiwaniu. Potwory nie są przypadkowymi stworami mającymi straszyć gracza, lecz ucieleśnieniem wypartych emocji protagonisty.

Remake Bloober Team jest świetny i dostępny na współczesnych platformach. Oryginał oferuje jednak doświadczenie, którego nie da się odtworzyć: kanciasta grafika, nieruchome ujęcia kamery i celowo toporne sterowanie tworzą charakterystyczne poczucie wyobcowania, którego remake nie potrafi oddać. Jeśli zamierzasz obejrzeć rozgrywkę na YouTube, zacznij od oryginału.

Jedna z największych premier horroru w 2025 roku — a być może najodważniejsza odsłona serii od dwóch dekad. Silent Hill f przenosi akcję do wiejskiej Japonii lat 60., radykalnie zmieniając scenerię względem wszystkich wcześniejszych części. Zamiast bezpiecznie przerabiać kolejny klasyk, tajwańskie studio Neobards Entertainment stworzyło zupełnie nowe Silent Hill z oryginalnymi bohaterami, nietypową scenerią i potworami, jakich seria jeszcze nie widziała.

Krytycy przyjęli grę ciepło, nazywając ją najlepszą odsłoną serii od czasu oryginalnego Silent Hill 2. My również wysoko ją oceniliśmy w naszej recenzji Silent Hill f. Historia jest naprawdę mroczna i klimatyczna, a symbolika potworów dokładnie taka, jakiej oczekuje się od Silent Hill.

To wciąż złoty standard survival horrorów. Remake pierwszego Resident Evil nie tylko wygląda oszałamiająco — oprawę graficzną odświeżono na potrzeby remastera z 2015 roku — ale też zachwyca niemal idealnym poziomem trudności, przemyślanym projektem poziomów i wyjątkową atmosferą, której nie znajdziemy w żadnej innej części serii.

Nieruchome ujęcia kamery i nietypowe sterowanie wymagają przyzwyczajenia, ale z czasem gracze zaczynają je doceniać: gdy nie da się dokładnie przyjrzeć potworowi czekającemu dalej w korytarzu, gra staje się jeszcze straszniejsza. To jeden z nielicznych horrorów, w których projekt każdego pomieszczenia przypomina osobne dzieło sztuki. Nic dziwnego, że Resident Evil HD Remastered znalazło się wśród najlepszych gier z serii Resident Evil.

Można długo dyskutować, czy druga część ma lepszą fabułę niż Silent Hill 3. Jednak gdy spojrzymy na SH3 jako całość, okaże się, że to najbardziej dopracowany technicznie horror studia Team Silent. Nawet dziś wygląda zaskakująco dobrze — twórcy wycisnęli z PS2 wszystko, co się dało — a jego atmosfera dorównuje tej z poprzednich części.

Walka i sterowanie w trzeciej części są najmniej frustrujące spośród klasycznych odsłon Silent Hill. SH3 to świetny punkt wyjścia dla osób, które dopiero poznają serię.

Najbardziej niedoceniana odsłona klasycznej tetralogii Team Silent — i być może najbardziej klaustrofobiczna. Henry Townshend zostaje uwięziony we własnym mieszkaniu: drzwi wejściowe są skrępowane łańcuchami, okien nie da się otworzyć, a jedyną drogą ucieczki jest dziura w ścianie łazienki prowadząca do zniekształconych światów.

Początkowo mieszkanie pełni funkcję bezpiecznej bazy, w której można złapać oddech i zapisać postępy. Wraz z rozwojem fabuły zaczynają się w nim jednak pojawiać duchy i inne anomalie, stopniowo zamieniając schronienie w kolejne źródło zagrożenia. Nieśmiertelni przeciwnicy, których nie da się na stałe pokonać konwencjonalną bronią, jeszcze bardziej potęgują napięcie. Dzięki tym rozwiązaniom Silent Hill 4: The Room jest dziś równie przerażające co bardziej znane odsłony serii. Oficjalna wersja na PC jest dostępna w GOG.

Wielu fanów Silent Hill uważało, że polskie studio Bloober Team nie poradzi sobie z nową wersją kultowej drugiej części. Twórcy podeszli jednak do projektu z ogromną troską i przerosli wszelkie oczekiwania. W efekcie gra zasłużenie zajęła wysokie miejsce w naszym rankingu najlepszych gier z serii Silent Hill.

Fabułę Silent Hill 2 rozbudowano w kilku miejscach, ale wszystkie kluczowe momenty pozostały bez zmian. Rozgrywka przeszła za to gruntowne zmiany, które wyszły jej na dobre. Najsłabszy element oryginalnego SH2 został w remake’u przekształcony dzięki nowemu systemowi walki, lepszemu projektowi poziomów i ciekawszym zagadkom.

Najstraszniejsza odsłona serii. Resident Evil 7 to czysty horror, w którym każdy element ma przyprawiać gracza o dreszcze. Fotorealistyczna grafika sprawia, że ponura posiadłość Bakerów wydaje się prawdziwym miejscem. Kreacje antagonistów dorównują tym z najlepszych horrorów filmowych, a bezlitosna rozgrywka doprowadza napięcie do granic możliwości: eksploracja ciemnej piwnicy jest znacznie bardziej przerażająca, gdy w strzelbie zostały tylko dwa naboje.

Doskonały przykład tego, jak połączyć nowe ze starym. Na pierwszy rzut oka remake Resident Evil 2 to nowoczesna gra z kamerą trzecioosobową, imponującą grafiką i świetnymi przerywnikami filmowymi. Jednocześnie odświeżone RE2 pozostaje wierne swoim oldskulowym korzeniom: projekt poziomów, zarządzanie ograniczonymi zasobami i nacisk na zagadki — to wszystko pochodzi wprost z oryginału.

Twórcy nie poświęcili istoty pierwowzoru w obawie, że współczesna publiczność odrzuci klasyczną rozgrywkę. Stało się wręcz przeciwnie: remake Resident Evil 2 został jednym z największych sukcesów w historii serii.

Inspirowana klasycznymi horrorami z końca lat 90. SIGNALIS to prawdopodobnie najlepsza niezależna interpretacja formuły starego Resident Evil i Silent Hill. Nie brakuje powodów, by ją chwalić: pikselowa oprawa, wielowątkowa fabuła, o której gracze pewnie będą dyskutować jeszcze za dekadę, a przede wszystkim — rozgrywka. Pełne sekretów lokacje fascynują podczas eksploracji, a wyznaczanie sprawnych tras między potworami samo w sobie sprawia frajdę.

Jest rok 1990. Edward Crow, tajemniczy właściciel parku rozrywki, zaginął dwa lata temu — i nikt nie odkrył, dlaczego. Młoda kobieta imieniem Mara Forest wkracza do opuszczonego parku, by poznać odpowiedzi.

Crow Country to małe arcydzieło: estetyka PS1, nieruchome ujęcia kamery, zarządzanie amunicją i przedmiotami leczniczymi oraz złożone poziomy wymagające częstego wracania do odwiedzonych miejsc — wszystko, co gracze kochają w klasykach, ale bez przestarzałych mechanik. Dla tych, którym remake RE2 wydaje się zbyt „nowoczesny”, Crow Country będzie idealną alternatywą. Ukończenie gry zajmuje około 4–6 godzin, kosztuje ona grosze, a pozostawia mocniejsze wrażenie niż wiele znacznie droższych produkcji.

Niewielki zespół z Argentyny wydał już dwie gry z gatunku survival horror, które przywracają magię klasyków Capcomu i Konami z lat 2000. Tormented Souls 2 kontynuuje historię Caroline Walker w podupadającym miasteczku Villa Hess. Nieruchome ujęcia kamery, ograniczone zasoby, labiryntowe lokacje i bezlitosne zagadki — to bezkompromisowy hołd dla klasyki, który nie próbuje podążać za współczesnymi trendami.

Podczas gdy pierwsze Tormented Souls udowodniło, że ta formuła wciąż działa, sequel dopracował ją niemal do perfekcji. Warto zagrać w obie części jedna po drugiej.

Horrory science fiction wciąż należą do rzadkości, dlatego nawet starsze tytuły, takie jak System Shock 2 , wciąż mają dużą wartość dla fanów futurystycznej grozy. W 2025 roku Nightdive Studios wydało pełny remaster, System Shock 2: 25th Anniversary Remaster, dzięki któremu klasyk w odświeżonej wersji trafił nie tylko na PC, ale też na wszystkie współczesne konsole.

Gra nie prowadzi gracza za rękę, zmuszając go do samodzielnego przystosowania się do surowych warunków przetrwania na pokładzie statku kosmicznego Von Braun. Każde starcie z zabójczymi cyborgami wymaga starannego planowania, a niedobór zasobów często sprawia, że rozsądniej jest poszukać innej drogi, niż ryzykować bezpośrednią konfrontację.

Po stworzeniu remake’u Silent Hill 2 Bloober Team wzięło na warsztat autorską grę survival horror — znacznie bardziej nastawioną na akcję niż wcześniejsze projekty studia. Podróżnik, bo tak nazywa się tu protagonista, przemieszcza się między spaloną przyszłością a polską dzielnicą Nowej Huty z lat 80.: blokami z betonu, hutą, smogiem i biomasą stopniowo pochłaniającą cały teren. Niekiedy sam industrialny krajobraz wystarczy, by gracz spodziewał się ataku zza najbliższego rogu.

Najważniejszą cechą systemu walki jest mechanika łączenia. Martwego potwora najlepiej spalić — w przeciwnym razie inna istota może wchłonąć jego szczątki i stać się znacznie groźniejsza. Paliwa, amunicji i innych zasobów zawsze brakuje, więc trzeba zdecydować, którego wroga zabić jako pierwszego, które zwłoki spalić, a jakiej konfrontacji całkowicie uniknąć. Opinie o grze były podzielone: w naszej recenzji Cronos: The New Dawn skrytykowaliśmy fabułę i wtórne rozwiązania, ale użytkownicy Steama przyjęli horror znacznie cieplej — 88% recenzji jest pozytywnych.

W The Evil Within Shinji Mikami, twórca Resident Evil, połączył własne pomysły z inspiracjami zaczerpniętymi z innych słynnych horrorów. Wieś pełna wideł i pił łańcuchowych przywodzi na myśl Resident Evil 4, a Keeper, z sejfem zamiast głowy, przypomina Pyramid Head z Silent Hill 2. Wszystko spaja ponury surrealizm świata, który nieustannie zmienia się zgodnie z logiką koszmaru: lokacje płynnie przechodzą jedna w drugą, przez co gracz nie jest w stanie przewidzieć, co czeka protagonistę za kolejnymi drzwiami.

Na wyższych poziomach trudności gra staje się wyjątkowo brutalna. Amunicji zawsze brakuje, protagonista ginie po zaledwie kilku trafieniach, a nieudane starcie może cofnąć gracza o długi odcinek. Ostatecznie strach budzą nie tylko potwory, lecz także perspektywa ponownego przechodzenia znanej już części gry.

Dungeon crawler inspirowany kinem grindhouse, stworzony niemal w pojedynkę przez dewelopera Jacoba R. Hudepohla. Bezimienny żołnierz przemierza koszmarną wersję feudalnej Japonii w poszukiwaniu Króla Demonów. Grafice w stylu PS1 towarzyszy celowo nieprzyjemna oprawa dźwiękowa: mokre chlupotanie pod stopami, zgrzyt broni i ciężki oddech, którego źródło nie zawsze łatwo zlokalizować.

Walka toczy się głównie na krótkim dystansie. Wytrzymałość szybko się wyczerpuje, wrogowie bezlitośnie karzą za chybione ataki, a za kolejnym zakrętem może kryć się przydatny przedmiot albo kolejna pułapka. Retroestetyka nie maskuje braku szczegółów — przeciwnie, sprawia, że labirynt wydaje się jeszcze bardziej wrogi. Gra pozostała niszową produkcją, ale znalazła swoich odbiorców: 92% recenzji na Steamie jest pozytywnych.

W 1922 roku prywatny detektyw Jack Walters przybywa do Innsmouth, by odnaleźć zaginionego sprzedawcę ze sklepu. Mieszkańcy są otwarcie wrogo nastawieni i szybko staje się jasne, że z tym miejscem jest coś bardzo nie tak. Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth pozostaje jedną z najwierniejszych adaptacji Lovecrafta w grach. Nie ma tu paska zdrowia ani celownika, a rany opatruje się ręcznie, decydując, którymi zająć się w pierwszej kolejności.

Równie krucha jak ciało Waltersa jest jego zdolność trzeźwego postrzegania rzeczywistości. Spotykane okropieństwa zamazują mu wzrok, wywołują drżenie rąk i szum w uszach; niektóre mogą doprowadzić go na skraj załamania. Na początku gry musi uciec z hotelu, podczas gdy mieszkańcy walą w drzwi, a on nie ma broni, by się bronić. Gra ma swoje niedociągnięcia, ale jej przytłaczająca atmosfera wciąż sprawia, że Innsmouth jest przerażającym miejscem.

Prywatny detektyw przybywa do na wpół opuszczonego amerykańskiego miasteczka, by odnaleźć zaginionego muzyka. Śledztwo stopniowo zmienia się w walkę o przetrwanie: po ulicach grasują potwory, a zamknięte drzwi i zagadki blokują dalszą drogę.

Miasteczko ma strukturę metroidvanii: nowe narzędzia i broń otwierają wcześniej niedostępne przejścia i zachęcają do ponownego odwiedzania znanych miejsc. Silver Pines trzyma się też klasycznych zasad survival horroru — amunicji i lekarstw trzeba się naszukać, miejsce w ekwipunku jest ograniczone, a niektórych wrogów lepiej omijać. Eksploracja zawsze wiąże się z ryzykiem: za kolejnymi drzwiami może czekać przydatny przedmiot albo potwór.

Horrory psychologiczne przerażają w inny sposób — nie potworami czającymi się za drzwiami, lecz tym, co dzieje się w umyśle protagonisty. To gry o zacieraniu się granicy między rzeczywistością a szaleństwem, utracie własnej tożsamości i odkryciu, że najstraszniejszy wróg mieszka w nas samych. Wiele z tych tytułów zostaje w pamięci znacznie dłużej niż jakikolwiek jump scare, bo stawia pytania bez prostych odpowiedzi. To zaledwie wierzchołek góry lodowej — cały podgatunek omawiamy w osobnym zestawieniu najlepszych horrorów psychologicznych.

Wiele gier inspirowanych twórczością H. P. Lovecrafta nie potrafi oddać prawdziwej istoty kosmicznej grozy. Jego dzieła nie opowiadają o pokonywaniu potworów, lecz o nieistotności ludzkości w bezkresnym, wrogim wszechświecie. Eternal Darkness to jedna z tych rzadkich gier, których twórcy zrozumieli Lovecrafta lepiej niż niemal ktokolwiek inny. Jeśli szukasz więcej podobnych tytułów, zajrzyj do naszego zestawienia najlepszych gier inspirowanych Lovecraftem.

Eternal Darkness: Sanity's Requiem ukazuje utratę zdrowych zmysłów za pomocą metanarracji: gdy bohaterowie stykają się z coraz bardziej niepokojącymi zjawiskami, czwarta ściana zaczyna pękać. Dziwne rzeczy przytrafiają się nie tylko protagonistom, lecz także graczowi — od nagłego ściszenia dźwięku po fałszywy restart konsoli. Takie sztuczki wciąż są rzadkością w horrorach, a mimo upływu ponad dwudziestu lat nie zestarzały się ani trochę.

Polskie studio Bloober Team zdobyło rozpoznawalność dzięki tej grze na długo przed remakiem Silent Hill 2. Layers of Fear to pierwszoosobowy horror psychologiczny o malarzu popadającym w obłęd: wiktoriańska rezydencja nieustannie się wokół niego zmienia, korytarze prowadzą tam, gdzie nie powinny, a obrazy przeobrażają się na jego oczach.

Wydana w 2023 roku nowa wersja łączy oryginalną grę i jej kontynuację w jedno, przebudowane doświadczenie oparte na Unreal Engine 5 i oferujące ray tracing. Jeśli ominął cię oryginał z 2016 roku, to najlepszy sposób, by nadrobić zaległości.

Platforma wiertnicza na Morzu Północnym, rok 1975, szkocka załoga i coś wynurzającego się z głębin — tak przedstawia się punkt wyjścia horroru studia The Chinese Room, twórców Amnesia: A Machine for Pigs. Still Wakes the Deep stawia na atmosferę i postacie, a nie na rozgrywkę. Mimo krótkiego, 4–5-godzinnego czasu przejścia, to wystarczająco dużo, by naprawdę przywiązać się do członków załogi — i właśnie dlatego to, co ich spotyka, tak mocno uderza.

To nie gra o strzelaniu ani przetrwaniu w tradycyjnym rozumieniu, lecz o ucieczce z pułapki, z której pozornie nie ma wyjścia. Wąskie korytarze tonącej platformy wiertniczej i lovecraftowski body horror tworzą doskonałe połączenie.

Miłośnicy skłaniających do refleksji, filozoficznych opowieści nie powinni za nic przegapić SOMA . To przerażająca gra, ale nie w tradycyjnym sensie: w przeciwieństwie do innych projektów Frictional prawdziwym źródłem strachu nie jest potwór czający się za rogiem. Groza wynika z samej fabuły i poruszanych przez scenarzystów tematów — zwłaszcza utraty tożsamości oraz pytania, co tak naprawdę czyni nas ludźmi.

Pierwszą pełnoprawną grę grozy studia Remedy trudno uznać za szczególnie straszną, ale z pewnością jest nietypowa i klimatyczna. Alan Wake 2 wyróżnia się wyjątkowym podejściem do opowiadania historii: przedstawia dziwną opowieść, w której granica między rzeczywistością a wyobraźnią autora zaciera się tak mocno, że w fabułę wpleciono nawet reżysera gry, Sama Lake’a — który wciela się jednocześnie w trzy postacie, w tym w samego siebie.

Alan Wake 2 to nie tylko narracyjny eksperyment, ale też świetnie zaprojektowany survival horror z zapadającymi w pamięć lokacjami, niepokojącymi przeciwnikami i zarządzaniem zasobami, charakterystycznym dla tego gatunku.

Observer: System Redux rozgrywa się w Krakowie w 2084 roku. Detektyw Daniel Lazarski otrzymuje wiadomość od zaginionego syna i udaje się do starej kamienicy, która niemal od razu zostaje objęta kwarantanną. Lazarski jest „Obserwatorem” — potrafi łączyć się z implantami neuronowymi innych osób i wnikać do ich umysłów. Podczas takich sesji doświadcza ich wspomnień i lęków: korytarze zmieniają się na jego oczach, obraz zaczyna się zacinać, a niektóre sceny powtarzają się w kółko. Potworów jest tu niewiele. Częściej gra buduje napięcie, pozostawiając gracza w niepewności, czy ostatnia halucynacja naprawdę już się skończyła. Głosu Lazarskiemu użyczył Rutger Hauer.

Jedna z najlepszych gier inspirowanych P.T., teaserem anulowanego Silent Hills. Główny bohater, Luca, odzyskuje przytomność w zamkniętym pokoju, z krwią na dłoniach. Wkrótce znajduje aparat natychmiastowy, który staje się jego głównym narzędziem do rozwiązywania zagadek i kontaktu ze światem nadprzyrodzonym. Pusty kąt może wydawać się całkowicie bezpieczny, dopóki na wywołanym zdjęciu nie pojawi się nieznana sylwetka.

Jump scare’ów jest mnóstwo, ale to nie jedyne źródło strachu. Zanim nadejdzie kolejny nagły szok, twórcy mogą zmusić graczy do długiego przemierzania znajomych korytarzy, wypatrywania czegoś w ciemności przez wizjer aparatu i czekania, aż zdjęcie się wywoła. Aparat potęguje ten efekt: aby rozwiązać zagadkę, nie wystarczy odwrócić wzroku od ciemnego kąta — trzeba przyjrzeć mu się przez wizjer i zrobić zdjęcie. Gra ma 87% pozytywnych recenzji na Steamie.

Jest rok 1996. Simon Ordell wraca do rybackiego miasteczka na szkockiej wyspie St. Amelia, które powoli pochłania mgła. Zamiast radia trzeszczącego od zakłóceń ma przy sobie CRTV — przenośny telewizor odbierający dziwne sygnały, odtwarzający urywki przeszłości i wskazujący miejsca, w których czai się niebezpieczeństwo.

Silent Hill: Townfall powstaje w Screen Burn Interactive (dawniej No Code, zespole odpowiedzialnym za Stories Untold i Observation), co widać w samej grze: całość rozgrywa się z perspektywy pierwszej osoby, mocno stawia na zagadki i znacznie częściej każe się ukrywać, niż walczyć. Skradanie się nie każdemu przypadnie do gustu, ale ponury brytyjski klimat St. Amelia — budki telefoniczne służące do zapisywania postępów i wyblakłe zdjęcia pamiątkowe — zdobył niemal powszechne uznanie. To jedna z najsmutniejszych odsłon serii.

Horror akcji to gatunek łączący różne konwencje, stworzony dla tych, którzy chcą nie tylko się bać, ale też stawić opór. Strach nie wyklucza starć: protagonista ma broń, sporo amunicji i może się bronić — a mimo to gry te wcale nie są mniej przerażające. Wręcz przeciwnie: intensywne walki wzmacniają atmosferę, a ciche chwile między strzelaninami często okazują się straszniejsze niż same potyczki z potworami.

Dziewiąta odsłona serii, wydana w lutym 2026 roku, przynosi powrót Leona Kennedy’ego — jego pierwsze pojawienie się od czasu Resident Evil 6, jeśli nie liczyć remake’ów. Obok ulubieńca fanów Capcom wprowadził do serii zupełnie nową protagonistkę w Resident Evil Requiem — Grace Ashcroft.

RE9 to prawdziwy prezent dla fanów, jak wyjaśniliśmy w naszej recenzji Resident Evil Requiem. Gra jest pełna nostalgicznych momentów, zwłaszcza w drugiej połowie, gdy bohaterowie docierają do Raccoon City. Co ciekawe, za projekt odpowiada reżyser gry Resident Evil 7, więc nie dziwi, że dziewiąta odsłona okazała się całkiem przerażająca — wystarczy wspomnieć o przerażających zombie . Sekcje Leona to jednak czysty horror akcji, z pełnymi adrenaliny sekwencjami w stylu RE4.

Podczas strzelanin pierwsze F.E.A.R. jest dynamiczną i niezwykle widowiskową strzelanką z inteligentnymi przeciwnikami, potężną bronią, możliwością spowalniania czasu i imponującymi efektami wizualnymi. Gdy tylko ucichnie strzał, F.E.A.R. błyskawicznie zmienia się jednak w niepokojący horror pełen niepokojących wizji — takich jak nagłe pojawienie się tajemniczej, upiornej dziewczynki. Ton gry nieustannie się zmienia, ale przejścia między różnymi nastrojami wypadają zaskakująco płynnie.

Monolith wydało F.E.A.R. i Condemned: Criminal Origins niemal w tym samym czasie, ale obie gry okazały się zupełnie różne. Zamiast strzelanin i spowalniania czasu Condemned oferuje wąskie korytarze i walkę toczoną głównie z bliska. Agent FBI Ethan Thomas prowadzi śledztwo w sprawie serii morderstw, przemierzając opuszczone domy, stacje metra i dom towarowy. Broń trzeba znaleźć na miejscu: przydadzą się rury, deski, młoty kowalskie i siekiery strażackie. Każde uderzenie ma swoją wagę, a przeciwnicy potrafią blokować ataki i w porę odpowiadać ciosem.

Większość przeciwników to osoby niezrównoważone psychicznie. Czają się za rogiem, znikają w ciemności i czekają, aż Ethan podejdzie bliżej. Dlatego nawet pozornie pusty pokój trzeba przeszukiwać ostrożnie. Szczególnie zapada w pamięć sekwencja w domu towarowym, gdzie żywi przeciwnicy ukrywają się wśród rzędów nieruchomych manekinów.

Jesienią 2025 roku gra została wycofana ze sprzedaży na Steamie i w Xbox Store, więc obecnie pozostaje szukać kluczy u zewnętrznych sprzedawców.

Jedna z najlepszych gier akcji w historii gier wideo — a zarazem pełnoprawny horror, który zdołał wywrócić ten gatunek do góry nogami. Resident Evil 4 porzuciło statyczne ujęcia kamery na rzecz dynamicznych strzelanin z perspektywy trzeciej osoby, wyznaczając standardy, za którymi gatunek podąża do dziś. Słynna wioska z początku gry, w której Leon odpiera ataki hord Ganados, pułapki Salazara i wyspa pełna uzbrojonych po zęby zombie to kultowe sceny, które pamiętają nawet osoby, które grały w RE4 dwadzieścia lat temu.

W 2023 roku ukazał się remake, który również jest znakomity — więcej o nim poniżej. Oryginał wciąż jednak warto ograć, choćby po to, by przekonać się, która gra podsunęła współczesnym horrorom akcji tak wiele najlepszych pomysłów.

Motive podeszło do remake’u Dead Space podobnie jak Capcom do swojej reinterpretacji pierwszego Resident Evil: odtworzyło oryginał w nowoczesnej oprawie graficznej, niczego nie wycinając, a jedynie dodając nowe elementy. Projekt poziomów stał się ciekawszy, dyrektor AI wprowadził większą nieprzewidywalność podczas każdej rozgrywki, a twórcy dodali nawet zadania poboczne, których nie było w oryginale. Można śmiało powiedzieć, że właśnie tak powinno się robić remaki.

Sequel Dead Space nie przeraża tak jak pierwsza odsłona ani jej remake, ale trudno wskazać inną grę, która równie udanie łączy horror z akcją. Dead Space 2 wyróżnia się wszechstronnym arsenałem, różnorodnymi przeciwnikami i ogromną skalą wydarzeń rozgrywających się na ekranie. To hollywoodzki hit wśród horrorów — i właśnie dlatego gracze wciąż cenią go po tylu latach.

Twórcy wyciągnęli wnioski z błędów pierwszej części i przygotowali udaną kontynuację, która w przeciwieństwie do poprzedniczki nie sprawia wrażenia wtórnej. The Evil Within 2 eksperymentuje z otwartym światem — rozwiązaniem rzadko spotykanym w horrorach. Lokacje są znacznie większe niż w typowych przedstawicielach gatunku, a do tego kryją sekrety i zadania poboczne. To świetna propozycja dla osób ciekawych, czy horror i otwarty świat rzeczywiście do siebie pasują.

Ósma odsłona Resident Evil przypomina składankę największych przebojów serii. Resident Evil Village czerpie inspiracje z kilku różnych części: przejmuje widok z perspektywy pierwszej osoby i mechanikę blokowania ataków z siódmej odsłony, a system ekwipunku i mechaniki handlarza — z czwartej. Dla osób, które nigdy nie grały w tę serię, Village może być dobrym punktem wyjścia: dopracowana ósma część ma coś do zaoferowania zarówno weteranom, jak i nowicjuszom.

Wielu fanów oryginału było przeciwnych samej idei remake’u. Odświeżone Resident Evil 4 udowodniło jednak, że modernizacja była uzasadniona. Nowe RE4 jest jeszcze dynamiczniejsze dzięki nowoczesnemu sterowaniu, inteligentnym przeciwnikom i nowym mechanikom, takim jak parowanie ataków nożem. Rozbudowane lokacje ciekawiej się eksploruje, a dojrzalszy ton remake’u wzmacnia elementy horroru, których w oryginale nieco brakowało.

Horror skradankowy to najbardziej trzymający w napięciu podgatunek gier grozy. Nie ma w nim broni — a przynajmniej prawie żadnej, bo zdarzają się wyjątki — ani szans na wygranie bezpośredniego starcia. Zostają tylko niepokojące cienie, wstrzymany oddech i nadzieja, że potwór przejdzie obok. Te gry pozwalają naprawdę zrozumieć, co znaczy być ofiarą. Bezbronny protagonista nie jest wadą projektu, lecz precyzyjnie dobranym narzędziem do budowania maksymalnego napięcia.

Jedna z pierwszych gier grozy, w których nie chodziło o walkę z potworami, lecz o przetrwanie, ukrywanie się i podejmowanie szybkich decyzji. Protagonistka Clock Tower musi unikać przerażającego prześladowcy uzbrojonego w ogromne nożyce. Scissorman może pojawić się w dowolnym pomieszczeniu posiadłości w najmniej oczekiwanym momencie, przez co praktycznie nie da się odprężyć choćby na sekundę.

Clock Tower to protoplasta gier o bezbronnych protagonistach, w których główną bronią gracza jest skradanie się, a nie pistolet. Mimo upływu lat gra wciąż potrafi przyprawić o potężny stres, zwłaszcza w niedawnym wznowieniu Clock Tower: Rewind.

Oryginalna Amnesia niemal w pojedynkę tchnęła nowe życie w podupadający gatunek horroru — za jej sprawą rozpoczął się boom na niezależne horrory z perspektywy pierwszej osoby. Gra spopularyzowała też motyw bezbronnego protagonisty, który nie potrafi się bronić. Amnesia wciąż wciąga dzięki niepowtarzalnej atmosferze i wskaźnikowi poczytalności, który spada, gdy gracz zbyt długo przebywa w ciemności.

Nie bez powodu projekt studia Red Barrels często określa się mianem jednej z najstraszniejszych gier w historii. W Outlast, podobnie jak w Amnesii, protagonista nie może się bronić. Musi unikać mieszkańców opuszczonego szpitala psychiatrycznego, polegając wyłącznie na skradaniu się i szczęściu.

Konieczność ciągłego korzystania z trybu noktowizyjnego kamery, by cokolwiek dostrzec w ciemności, jeszcze bardziej potęguje napięcie. Widoczność jest mocno ograniczona, a baterię kamery trzeba oszczędzać. Outlast nie jest grą dla osób cierpiących na klaustrofobię.

Jeśli masz ochotę na więcej takiego dreszczu emocji podczas zabawy w chowanego, sprawdź naszą listę gier podobnych do Outlast.

Może nie robi takiego wrażenia jak pierwsza część, ale Outlast 2 bez wątpienia zasługuje na uwagę. Sequel całkowicie zmienia scenerię: szpital psychiatryczny ustępuje miejsca rozległym polom kukurydzy w Arizonie i wrogiemu kultowi religijnemu. Główny bohater to dziennikarz poszukujący zaginionej żony. Tak jak poprzednio, nie ma żadnej broni.

Oryginalny Outlast budował strach na klaustrofobii wąskich korytarzy, a sequel potrafi zamienić w źródło grozy nawet otwarte przestrzenie. Ukrywanie się w kukurydzy, gdy nie widać dalej niż na kilka kroków, przeraża nie mniej niż przedzieranie się przez mroczny szpital.

Fatal Frame 2: Crimson Butterfly wciąż uchodzi za jedną z najlepszych gier grozy w historii. Opowieść o dwóch siostrach uwięzionych w przeklętej wiosce to japoński horror psychologiczny w najlepszym wydaniu, przesycony głębokim poczuciem rozpaczy i melancholii.

Główną bronią jest aparat fotograficzny. Złych duchów nie da się zabić kulami — można je schwytać obiektywem, ale tylko w odpowiednim momencie. To źródło niepowtarzalnego napięcia: żeby pokonać potwora, trzeba pozwolić mu podejść jak najbliżej. Pełny remake z całkowicie przerobioną oprawą graficzną ukazał się w marcu 2026 roku, oferując idealny sposób na poznanie tego klasyka.

Gra, która udowodniła, że horror z uniwersum Obcego może być naprawdę przerażający. Alien: Isolation straszy nie hordami stworów, lecz jednym niezniszczalnym i niezwykle inteligentnym przeciwnikiem. Potwór dostosowuje się do taktyki gracza i poluje niczym żywy, myślący drapieżnik. Przetrwanie zależy od skradania się i ograniczonych zasobów, których można użyć, by odwrócić uwagę Obcego lub na pewien czas go przepędzić.

Alien: Isolation jest tak wyjątkowe, że bezpośrednio zainspirowało film Alien: Romulus.

Podobnie jak Alien: Isolation, Amnesia: The Bunker opiera się na klaustrofobii i starciach z potworem, który nieustannie dostosowuje się do działań gracza. Trudno wyobrazić sobie bardziej ponure miejsce akcji niż mroczny bunkier z czasów I wojny światowej. Pod względem rozgrywki The Bunker rozwija gatunek, wykorzystując elementy immersive sima: do każdego zamkniętego pomieszczenia można dostać się na kilka sposobów — znaleźć klucz, przeczołgać się przez kanał wentylacyjny albo wysadzić drzwi granatem.

Opuszczona baza na Księżycu, zaprojektowana tak, jak w latach 80. wyobrażano sobie przyszłość: toporne terminale, dyskietki i masywne monitory świecące zielonym tekstem. Zastajesz ciszę i puste kwatery mieszkalne, ale szybko staje się jasne, że baza nie jest tak opuszczona, jak się wydaje.

Routine powstawało ponad dekadę, a czekanie się opłaciło. Na ekranie nie ma żadnego interfejsu: mapa, skaner i podpowiedzi znajdują się w C.A.T. — podręcznym narzędziu konserwacyjnym z maleńkim ekranem, które w razie potrzeby może posłużyć za broń. Trzeba korzystać z niego w czasie rzeczywistym, gdy coś porusza się w sąsiednim korytarzu. Walka rzadko wchodzi w grę, dlatego najważniejsze są cisza i znajomość drogi, a samotność na Księżycu przytłacza równie mocno jak w Alien: Isolation.

Azjatycki horror wyrasta z innej tradycji niż jego zachodni odpowiednik: zamiast potwora z piłą mechaniczną mamy mokre włosy opadające na twarz, skrzypiącą podłogę w pustej szkole i duchy, których nie da się zabić — można je jedynie przebłagać lub przechytrzyć. Japońskie, tajwańskie i koreańskie horrory opierają się na niejednoznaczności i siłach nadprzyrodzonych wkraczających w codzienność, dlatego tak skutecznie działają na wyobraźnię. Klasyki takie jak Fatal Frame 2 oraz serie Silent Hill i Resident Evil pojawiły się już wyżej; w tej części omawiamy gry, które powinien znać każdy fan azjatyckiego horroru.

Amerykańska ekipa telewizyjna jedzie do japońskiej wioski Hanuda, by nakręcić program o lokalnej legendzie, ale trafia na rytuał, który spowija całą miejscowość czerwoną mgłą. Mieszkańcy zmieniają się w Shibito — nieumarłych, którzy wciąż snują się po okolicy, wykonując codzienne czynności.

Siren: Blood Curse to nowe spojrzenie na pierwszą część Siren, przygotowane z myślą o PS3, a jego charakterystyczna mechanika wciąż nie ma sobie równych. Postać gracza potrafi widzieć oczami wrogów, dzieląc ekran między własny widok a obraz potwora przeszukującego sąsiedni dom. Fabuła jest opowiadana w odcinkach przypominających serial telewizyjny, z perspektywy kilku ocalałych. To najbardziej japoński z horrorów Sony: powolny, przytłaczający i bezlitosny dla każdego, kto próbuje się spieszyć.

Akcja rozgrywa się na Tajwanie w latach 60., w okresie stanu wojennego i Białego Terroru. Dwoje uczniów odzyskuje przytomność w opuszczonej szkole, którą stopniowo opanowują duchy z lokalnego folkloru. Jednych trzeba unikać, ukrywając się, a obok innych można przejść tylko po wstrzymaniu oddechu. Nie da się z nimi walczyć, więc bohaterowie spędzają większość czasu na eksplorowaniu sal lekcyjnych, rozwiązywaniu zagadek i próbach zrozumienia, co się wydarzyło.

Za pomocą notatek, wspomnień i przemian zachodzących w samej szkole Detention opowiada o zakazanych książkach, donosicielach i ludziach, których życie zniszczyły represje polityczne. Ostatecznie działania zwykłych ludzi okazują się straszniejsze niż jakikolwiek duch. Gra ma 96% pozytywnych recenzji na Steamie i słusznie uchodzi dziś za jedno z najważniejszych dzieł azjatyckiego horroru.

W przeddzień White Day licealista Hui-min Lee zakrada się do szkoły, by zostawić prezent dziewczynie, która mu się podoba. Wkrótce drzwi zostają zamknięte, w budynku zaczynają pojawiać się duchy, a po korytarzach krąży woźny uzbrojony w kij bejsbolowy. Reaguje na hałas i zapalone światła, więc gdy się pojawi, pozostaje tylko ucieczka albo ukrycie się.

Zagadki nawiązują do koreańskich przesądów, symboli taoistycznych i zasad feng shui. Zapisywanie gry odbywa się w stylu dawnych survival horrorów: potrzebne są jednorazowe flamastry i szkolne tablice ogłoszeń. Wybory dialogowe wpływają na relacje z innymi uczniami i decydują o tym, które z 9 zakończeń zobaczy gracz. Remake wydany na Zachodzie w 2017 roku pozostaje najbardziej przystępnym sposobem na poznanie tego koreańskiego klasyka.

Dziewczynka imieniem Ib odwiedza z rodzicami wystawę sztuki, ale wkrótce zostaje sama w galerii. Korytarze zaczynają się zmieniać: obrazy obserwują bohaterkę, rzeźby schodzą z postumentów, a ilustrowane stworzenia wyłażą z ram. Ib nie potrafi walczyć, więc musi rozwiązywać zagadki i chronić czerwoną różę, której płatki symbolizują jej zdrowie.

Pikselowa grafika nie przeszkadza grze straszyć. Wręcz przeciwnie, prostota obrazów pozostawia wyobraźni szerokie pole do popisu, a bezradność młodej bohaterki sprawia, że wszystko wokół niej wydaje się jeszcze bardziej niepokojące. Remake z 2022 roku odświeżył grafikę i muzykę oraz kilka zagadek, zachowując atmosferę oryginału. Gra ma 98% pozytywnych recenzji na Steamie.

Grupa uczniów odprawia rytuał, który ma na zawsze utrwalić ich przyjaźń, ale zamiast tego trafiają do przeklętej szkoły podstawowej Heavenly Host. Bohaterowie zostają rozdzieleni i trafiają do różnych wersji budynku, po którego korytarzach krążą duchy zamordowanych dzieci. Aby uciec, muszą odkryć historię szkoły i nie podzielić losu jej wcześniejszych ofiar.

Prostej grafice towarzyszą szczegółowe opisy makabrycznych scen i dźwięk binauralny. Szepty dobiegają z boku, za plecami gracza słychać kroki, a źródło hałasu często pozostaje poza ekranem. Szczególnie zapadają w pamięć złe zakończenia: niektóre błędy mogą doprowadzić do śmierci bohaterów na długo przed finałem. Wersja z 2021 roku zawiera główną historię i dodatkowe rozdziały, dlatego najlepiej zacząć właśnie od niej.

Po festiwalu fajerwerków przyjaciółki Yui i Haru gubią się w drodze do domu. Gra przeplata perspektywy obu bohaterek, które nocą szukają się na ulicach miasteczka. Za dnia te miejsca wyglądałyby zupełnie zwyczajnie, ale po zmroku podwórka, zaułki i puste działki zapełniają się duchami z japońskiego folkloru.

Dziewczynki nie mają broni. Muszą uciekać przed duchami, chować się w krzakach i odwracać ich uwagę znalezionymi przedmiotami. O zbliżającym się niebezpieczeństwie ostrzega bicie serca: im bliżej jest duch, tym szybciej pulsuje ekran i tym głośniejszy staje się dźwięk. Dziecięca oprawa i drobne bohaterki mocno kontrastują z tym, co spotyka je nocą, a niektóre epizody okazują się znacznie brutalniejsze, niż można by się spodziewać po tak pozornie uroczej grze.

Niezależne studia od dawna wyznaczają nowe kierunki w gatunku horroru. To twórcy gier indie znajdują niekonwencjonalne sposoby na straszenie — czy to za pomocą złowrogiego lasu widzianego z góry, kostnicy opanowanej przez demony, czy nawiedzonego domu, który pamięta swoich zmarłych. Te gry dowodzą, że budżet nie jest najważniejszy, jeśli twórcy mają dobry pomysł i rozumieją, czego ludzie naprawdę się boją.

Mała dziewczynka w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym zostaje uwięziona na pokładzie ogromnego statku, który pełni również funkcję restauracji. Polują na nią groteskowi, olbrzymi kucharze i żarłoczni goście. Już sam ten pomysł zapewnia Little Nightmares miejsce wśród najbardziej niepokojących i klimatycznych horrorów tej dekady. Grozę buduje tu kontrast: drobna, krucha bohaterka mierzy się z ogromnymi, zdeformowanymi przeciwnikami — ta dysproporcja robi ogromne wrażenie.

Wielu uważa Little Nightmares 2 za lepszą grę od pierwowzoru — i nie bez powodu. Zamiast jednej bohaterki mamy teraz dwoje protagonistów: chłopca o imieniu Mono oraz znaną już dziewczynkę w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym. Akcja przenosi się z jednego statku do całego mrocznego miasta, w którym znajdziemy szpital, szkołę i wieżę sygnałową — każda z tych lokacji jest straszniejsza od poprzedniej.

Kontynuacja wprowadza mechanikę walki i większą różnorodność poziomów, nie tracąc przy tym charakterystycznego dla serii poczucia kruchości i bezbronności. Zakończenie robi ogromne wrażenie — jest ciche, pozbawione słów i niezapomniane.

Nowa gra studia Tarsier, twórców Little Nightmares. Brat i siostra płyną łodzią na wyspę, którą niegdyś nazywali domem, by uratować zaginionych przyjaciół. Tymczasem wyspa zmieniła się w koszmar: czyhają na niej potwory o ludzkich kształtach, na horyzoncie widać kolosalne stworzenia, a pośród ruin lepiej nie zatrzymywać się na dłużej.

Największą zmianą względem Little Nightmares jest skala. REANIMAL opuszcza ciasne pomieszczenia i przenosi akcję na otwarte wody oraz zniszczone tereny. W grze występuje dwoje bohaterów — można grać razem na jednym ekranie lub przez internet, a także w pojedynkę z partnerem sterowanym przez AI. Charakterystyczne dla studia poczucie kruchości pozostało nienaruszone: dzieci wciąż są malutkie, a wszystko wokół nich jest wielkie i głodne.

Little Nightmares 3 stworzyło inne studio, Supermassive Games, a gra spotkała się z wyraźnie chłodniejszym przyjęciem — dlatego na tej liście znalazło się REANIMAL, przygotowane przez twórców dwóch pierwszych odsłon.

Bez dialogów. Bez wyjaśnień. Bez fabuły w tradycyjnym rozumieniu — jest tylko biomechaniczny koszmar inspirowany twórczością Hansa Rudolfa Gigera. Scorn przypomina bardziej interaktywną instalację artystyczną niż grę. Znajdziemy tu obcą architekturę zbudowaną z mięsa i kości, broń przypominającą części żywego organizmu oraz nieustanne poczucie, że gracz jest nieproszonym gościem w świecie, który aktywnie go odrzuca.

Rozgrywka nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale każdy, kogo przyciąga estetyka Scorn, prawdopodobnie zapamięta tę grę na długo.

Darkwood wrzuca gracza do złowrogiego lasu, a jego jedyny konkretny cel to „znaleźć skradziony klucz i uciec”. W ciągu dnia trzeba przeszukać okolicę w poszukiwaniu jak największej liczby zapasów. Przed zmrokiem należy wrócić do schronienia, bo wtedy z ciemności zaczynają wyłaniać się potworne istoty.

Darkwood dobitnie pokazuje, że gry nie potrzebują najnowocześniejszej grafiki, by straszyć. Prosta oprawa idzie w parze z pomysłowym rozwiązaniem w rozgrywce: gracz widzi tylko potwory znajdujące się w snopie światła latarki. Całe napięcie wynika z poczucia paranoi.

Niezależny horror, który rozwinął pomysły znane z P.T. i stał się jedną z najbardziej klimatycznych gier gatunku. W Visage gracz zwiedza rozległy, nieustannie zmieniający się dom, którego ściany skrywają historie tragicznych losów dawnych mieszkańców. Każdy rozdział skupia się na innej postaci i oferuje odmienną atmosferę — od klasycznego horroru o duchach po czysty terror psychologiczny.

Visage nie polega na nagłych straszakach — presję wywiera samo otoczenie. Dom rządzi się własnymi prawami, a im dłużej w nim przebywamy, tym trudniej odróżnić rzeczywistość od iluzji.

Horror oparty na niezwykle oryginalnym pomyśle. Gracz wciela się w pracownika zakładu pogrzebowego wezwanego na nocną zmianę. Musi przygotować kilka ciał do pochówku i ustalić, w którym z nich kryje się demon. Praca przebiega powoli i jest przerażająca: twórcy przygotowali setki niepokojących zdarzeń, które The Mortuary Assistant może uruchamiać losowo.

Statek towarowy Tulpar zderza się z asteroidą i traci sterowność. Pięcioro członków załogi zostaje uwięzionych na pokładzie, a zapasy żywności kurczą się z każdą chwilą. W ładowni znajdują się za to tony płynu do płukania ust. Mouthwashing przeplata wydarzenia sprzed katastrofy z tymi, które następują po niej. Początkowo przyczyna wypadku wydaje się oczywista, lecz każdy kolejny epizod zmienia nasze rozumienie zarówno przebiegu zdarzeń, jak i samych bohaterów.

Ukończenie gry zajmuje 2–3 godziny, a twórcy niemal nie próbują straszyć graczy klasycznymi potworami. Prawdziwe zagrożenie stanowią ludzie, którzy uświadamiają sobie, że pomoc nie nadejdzie, i stopniowo przestają ukrywać przed sobą prawdę. Grafika w stylu gier z PS1, body horror i motyw winy sprawiły, że Mouthwashing stało się jednym z najgłośniejszych niezależnych horrorów ostatnich lat. Gra ma 95% pozytywnych recenzji na Steamie. Jeśli utkniesz przy zagadkach, zajrzyj do naszego poradnika do Mouthwashing.

Za oknami bloku dzieje się coś niewytłumaczalnego. Każdy, kto odważy się wyjrzeć na zewnątrz, zmienia się w potwora. Bohater pozostaje w swoim mieszkaniu, ale zapasy szybko się kończą, więc musi wyjść na klatkę schodową i zbadać inne piętra, zamieszkane przez zmutowanych sąsiadów.

Look Outside łączy survival horror z turowym RPG. Podczas wypraw bohater zbiera jedzenie i broń, walczy z potworami oraz spotyka ocalałych, którym może zaoferować schronienie w swoim mieszkaniu. Gra ma 98% pozytywnych recenzji na Steamie i ocenę 83 w serwisie Metacritic.

Słońce stało się śmiertelnie niebezpieczne, więc za dnia nikt nie wychodzi z domu — za to nocą ktoś puka do drzwi. Niektórzy to ocalali szukający schronienia. Inni to Goście — istoty, które za wszelką cenę próbują uchodzić za ludzi. To ty decydujesz, kogo wpuścić, a jeden błąd może kosztować życie wszystkich osób w środku.

No, I'm Not a Human to symulator paranoi, w którym proste zasady wiążą się z poważnymi konsekwencjami. Sprawdzasz zęby, oczy i dłonie gości, słuchasz wiadomości w telewizji i decydujesz, którym lokatorom możesz zaufać. Surowa oprawa graficzna tylko potęguje niepokój: wystarczy jedna noc, by wpuścić kogoś, kogo nigdy nie powinno się wpuszczać.

Pierwsze Five Nights at Freddy's zapoczątkowało franczyzę, która doczekała się książek, filmów, gór gadżetów i niezliczonych naśladowców. Nocny stróż w pizzerii siedzi w małym biurze i obserwuje animatroniki przez kamery bezpieczeństwa. Pewną ochronę zapewniają dwoje drzwi i światła w przyległych korytarzach, ale każde działanie zużywa ograniczone zapasy energii budynku.

Nie da się przez cały czas trzymać zamkniętych drzwi, więc trzeba przełączać widoki kamer, zapamiętywać położenie animatroników i nasłuchiwać odgłosów dobiegających spoza biura. Nagły straszak nie jest przypadkową próbą przestraszenia gracza, lecz karą za przeoczenie ruchu lub marnowanie energii. Równie ważna okazała się ukryta fabuła: pierwsza gra rozrzucała wskazówki w wiadomościach telefonicznych i wycinkach z gazet, a kolejne odsłony zmieniły je w zawiłą historię, którą fani próbują rozwikłać od ponad dekady.

Ameryka lat 80., apogeum paniki satanistycznej. Młody ksiądz John Ward wraca do domu, w którym rok wcześniej nieudany egzorcyzm zakończył się katastrofą. Jego jedyną obroną przed demonami jest krucyfiks, który może też oczyszczać przeklęte przedmioty i ujawniać ukryte notatki. Przez większość czasu FAITH przypomina grę na Atari 2600: garść kolorów, kanciaste sprite’y i niemal puste lokacje. Dzięki temu sceny rotoskopowe robią jeszcze większe wrażenie — opętani nagle poruszają się z nienaturalną, niepokojącą płynnością. Całości dopełniają głosy przetworzone za pomocą syntezatorów mowy w stylu retro oraz zmodyfikowane nagrania prawdziwych egzorcyzmów. Gra ma 95% pozytywnych recenzji na Steamie.

Malutka łódź podwodna, ocean krwi na martwym księżycu i misja polegająca na dotarciu do kilku miejsc, podążając na ślepo za współrzędnymi. Okno obserwacyjne zaspawano z powodu ciśnienia, więc nawigacja opiera się na niekompletnej mapie, czujnikach bliskości i dźwiękach dobiegających zza kadłuba. Jedynym sposobem, by zobaczyć, co dzieje się na zewnątrz, są ziarniste zdjęcia z kamery umieszczonej poza łodzią.

Iron Lung można ukończyć w mniej niż godzinę, a akcja toczy się niemal w całości w jednej ciasnej kabinie. Przez większość czasu nic się nie dzieje: łódź skrzypi, przyrządy dostarczają szczątkowych informacji, a każde kolejne zdjęcie powoli wyłania się na ekranie. Nacisk na oczekiwanie i brak możliwości dokładnego obejrzenia otoczenia sprawił, że gra stała się jednym z najsłynniejszych minimalistycznych horrorów ostatnich lat.

Roguelite skupiający się na śledztwach i walce turowej, narysowany w całości w MS Paint. W japońskim nadmorskim miasteczku zaczynają dziać się dziwne rzeczy: pojawiają się kultyści, znikają uczniowie, a z morza wyłażą stworzenia wyraźnie inspirowane mangą Junjiego Ito. Każda rozgrywka obejmuje śledztwo w kilku losowo wybranych sprawach, więc wydarzenia, przeciwnicy i znajdowane przedmioty nieustannie się zmieniają.

Czarno-biała grafika niemal całkowicie obywa się bez animacji, ale szczegółowe projekty potworów z nawiązką rekompensują to ograniczenie. Gdy protagonista szuka wskazówek, wskaźnik Zagłady stopniowo rośnie, przybliżając przebudzenie pradawnego boga. Nawet rutynowe przeszukiwanie podejrzanego miejsca staje się przez to ryzykowne. World of Horror ma na Steamie 90% pozytywnych recenzji.

Seria krótkich epizodów, z których każdy przedstawia relację osoby, która przetrwała niebezpieczną sytuację. Nastolatek zostaje sam w domu, kobieta spędza noc w przydrożnym motelu po awarii samochodu, a obserwator leśny dostrzega nieznajomych w lesie. Nie ma tu demonów — zagrożenie niemal zawsze pochodzi od zwykłych ludzi.

Fears to Fathom buduje strach nie przez nieustanne pościgi, lecz przez oczekiwanie. Bohaterowie wykonują codzienne obowiązki, dostają wiadomości na telefony i stopniowo zauważają niepokojące szczegóły: otwarte drzwi, obcy samochód albo sylwetkę za oknem. Filtr VHS i celowo przyziemna forma tylko wzmacniają efekt. Łatwo wyobrazić sobie, że te historie mogłyby wydarzyć się naprawdę, dlatego po ukończeniu odcinka gracze mogą jeszcze nasłuchiwać odgłosów we własnych domach.

Pełnowymiarowy horror, który wyrósł z moda do pierwszego Half-Life’a — i wciąż pozostaje jedną z najstraszniejszych darmowych gier na Steamie. Po wypadku drogowym młody mężczyzna imieniem Simon odzyskuje przytomność nocą w mieście i próbuje wrócić do domu. Latarka w telefonie jest jego głównym źródłem światła: można trzymać ją w jednej ręce, a w drugiej broń jednoręczną, ale użycie strzelby lub karabinu pogrąża protagonistę w ciemności.

Cry of Fear łączy strzelaniny ze zniekształconymi dźwiękami, nagłymi pojawieniami się przeciwników i celowo nerwowymi animacjami. Za potworami kryje się jednak historia o depresji, samotności i nienawiści do samego siebie. Gra ma na Steamie 89% pozytywnych recenzji i można ją pobrać za darmo.

Podczas gwałtownej ulewy pies służbowy protagonisty zostaje porwany przez wodę i wpada do uszkodzonego kanału burzowego. Aby go uratować, trzeba zejść do systemu kanalizacyjnego, który wkrótce zaczyna się zmieniać: znajome tunele ustępują miejsca zardzewiałym korytarzom, ścianom z mięsa i miejscom niemającym nic wspólnego z miejską infrastrukturą.

Lost in Vivo wyraźnie czerpie inspirację z Silent Hill — radio ostrzega przed zbliżającymi się potworami, a większość historii ukryto w otoczeniu i porozrzucanych notatkach. Gra szczególnie skutecznie wykorzystuje lęk przed ciasnymi przestrzeniami. Przejścia stopniowo się zwężają, sufity obniżają, a niektóre odcinki trzeba pokonywać niemal po omacku. Nawet gdy tunel wydaje się pusty, powrót nie kusi. Gra ma na Steamie 91% pozytywnych recenzji.

Horror w stylu VHS od Puppet Combo, nawiązujący zarówno do niskobudżetowych filmów grozy z lat 80., jak i survival horrorów z czasów pierwszego PlayStation. Ekipa lokalnej telewizji wkracza do opuszczonego domu straconego seryjnego mordercy Anthony’ego Smitha, znanego lepiej jako Easter Ripper. Dziennikarze chcą nakręcić materiał o duchach, ale szybko odkrywają, że zabójca może wciąż żyć.

Murder House korzysta ze stałych kątów kamery, sterowania czołgowego i ograniczonej liczby ołówków do zapisu — podobnie jak w pierwszych odsłonach Resident Evil. Tymczasem morderca krąży po domu, zmuszając graczy do ukrywania się i nasłuchiwania kroków za kolejnymi drzwiami. Stylizację dopełniają filtr VHS, syntezatorowa ścieżka dźwiękowa i celowo przesadzona brutalność. Gra ma na Steamie 95% pozytywnych recenzji.

Studentka Maya zostaje uwięziona w odległym hotelu prowadzonym przez psychopatycznego Jimmy’ego Halla. Mężczyzna związał jej przyjaciół, a teraz patroluje korytarze z kijem bejsbolowym, szukając samej Mayi. At Dead of Night nakręcono z udziałem aktorów, łącząc FMV ze środowiskami generowanymi komputerowo. Dzięki temu twarz Jimmy’ego, która nagle wyłania się zza rogu, robi szczególnie niepokojące wrażenie.

Hotel składa się z krótkich korytarzy i pokoi. Maya nasłuchuje kroków, wygląda na zewnątrz, biegnie między kryjówkami i próbuje ustalić, na którym piętrze znajduje się jej prześladowca. Jednocześnie kontaktuje się z duchami za pomocą starej tabliczki spirytystycznej i odkrywa przeszłość Jimmy’ego. Te proste czynności szybko zmieniają się w pełną napięcia rozgrywkę opartą na dźwięku. Horror ma na Steamie 94% pozytywnych recenzji.

Świat The Midnight Walk stworzono ręcznie: postacie i dekoracje wyrzeźbiono z gliny, a następnie zeskanowano, dzięki czemu wszystko przypomina film poklatkowy — tylko bardzo mroczny. Bezimienny bohater budzi się w świecie ciemności i wyrusza w drogę u boku Potboya, żywego glinianego garnka z płonącym w środku ogniem.

Ogień jest zarówno twoją ochroną, jak i celem: Potboy zapala świece, oświetla drogę i pomaga rozwiązywać zagadki. Najbardziej niezwykłą sztuczką jest zamknięcie oczu, które wyostrza otaczające dźwięki, pozwalając wytropić niemal niewidzialne stworzenie — a nawet zamieniać niektóre potwory w kamień. Przez resztę czasu ukrywasz się przed potężnymi monstrami w szafach i za osłonami. Wędrówka jest krótka, trwa zaledwie kilka wieczorów, ale jej ponure piękno i muzyka zostają w pamięci.

Gry stawiające na fabułę i wybory gracza zamieniają każdą rozgrywkę w osobistą opowieść o przetrwaniu. Każda decyzja wpływa na przebieg wydarzeń, losy bohaterów i zakończenie, a napięcie budują dramat i moralne dylematy. To idealna forma dla osób ceniących filmową oprawę, wyrazistą reżyserię i możliwość kierowania przebiegiem przerażającej historii.

Ten interaktywny film to hołd dla slasherów z lat 80. Podobnie jak kultowe, kiczowate horrory klasy B, które go zainspirowały, Until Dawn jest zarazem straszne i niepoważne — to niemal radośnie absurdalna opowieść o grupie młodych ludzi uwięzionych w odosobnionym miejscu. Zgodnie z prawami gatunku wkrótce zaczynają ginąć jeden po drugim. To, kto zginie, a kto przetrwa do końca, zależy wyłącznie od decyzji gracza.

Duchowy następca Until Dawn od tego samego studia, Supermassive Games. W The Quarry dziewięcioro opiekunów letniego obozu zostaje na noc uwięzionych po zakończeniu sezonu. Potem rozpętuje się piekło zgodnie z tradycją klasycznych slasherów.

Mechanika rozgałęziających się wyborów dorównuje tej z Until Dawn: każdą z dziewięciu postaci można ocalić albo zabić, a konsekwencje każdej decyzji spadają na sumienie gracza. The Quarry obsługuje też kooperację, dzięki czemu trafia do grona najlepszych horrorów kooperacyjnych.

Antologia interaktywnych horrorów od Supermassive Games, w której każda odsłona opowiada zamkniętą historię z nową obsadą. Man of Medan zabiera graczy na pokład statku widmo, Little Hope przenosi ich do miasteczka z historią procesów o czary, House of Ashes prowadzi do podziemnej świątyni Akadyjczyków zamieszkanej przez nieznane stworzenia, a The Devil in Me rozgrywa się w hotelu zaprojektowanym jako śmiertelna pułapka. W 2026 roku do antologii dołączyło osadzone w kosmosie Directive 8020 .

Każda postać może zginąć w wyniku złej decyzji lub nieudanego QTE. Antologia szczególnie dobrze sprawdza się w grupie: w trybie Movie Night nawet pięcioro graczy dzieli między siebie postacie i przekazuje sobie kontroler. Nowi gracze mogą przechodzić gry chronologicznie, zaczynając od Man of Medan, albo od razu wskoczyć do House of Ashes — najlepszej odsłony pierwszego sezonu.

Te hybrydy gatunkowe nie stawiają horroru w centrum, lecz wykorzystują go jako jedno z wielu narzędzi. Znajdziemy w nich momenty godne naszej listy najstraszniejszych jump scare’ów w grach, połączone jednak z akcją, przygodą lub eksploracją świata, co daje przystępniejsze, ale wciąż klimatyczne doświadczenie. To idealne gry dla osób, które chcą poczuć napięcie i przypływ adrenaliny, ale nie mają ochoty na czysty survival horror, surowe ograniczenia zasobów i przytłaczającą atmosferę.

Ninja Theory stworzyło grę we współpracy z neurobiologami i osobami, które doświadczyły psychozy, by lepiej przedstawić historię bohaterki żyjącej ze schizofrenią. Głosy w głowie Senuy — i w słuchawkach gracza — nieustannie odzywają się z różnych stron, przerywając sobie nawzajem.

Hellblade: Senua's Sacrifice nie tyle symuluje strach, ile oddaje stan psychiczny osoby, która utraciła kontakt z rzeczywistością. Gra celowo nie wyjaśnia, które wydarzenia są prawdziwe, a które istnieją wyłącznie w umyśle protagonistki. Im dalej podróżuje Senua, tym trudniej dostrzec tę cienką granicę.

Kontynuacja nie próbuje odtworzyć emocjonalnego oddziaływania pierwszej gry — Senua przemienia się z ofiary w obrończynię — lecz skupia się na rozmachu, filmowej prezentacji i wizualnym spektaklu. Senua's Saga: Hellblade 2 to jedna z najbardziej imponujących współczesnych gier pod względem grafiki i reżyserii, stworzona wyłącznie z myślą o wydajnych komputerach PC i konsolach obecnej generacji.

Federalne Biuro Kontroli to tajna agencja zajmująca się badaniem zjawisk paranormalnych. Pewnego dnia do jej siedziby wkracza nieznajoma osoba, która bez żadnego ostrzeżenia zostaje dyrektorem. Control pokazuje Remedy u szczytu możliwości. Fińskie studio stworzyło niezapomniane miejsce: Najstarszy Dom, brutalistyczny labirynt z betonu, rządzący się własnymi prawami fizyki i zamieszkany przez Przedmioty Mocy, osobliwe obiekty oraz istoty wymykające się racjonalnym wyjaśnieniom.

Owszem, to bardziej gra akcji niż horror, ale atmosfera tajemnicy jest tu wyraźniejsza niż w większości produkcji poświęconych wyłącznie straszeniu. Dodatkowym atutem jest powiązanie wydarzeń z Control z omówionym wcześniej Alan Wake 2.

Być może jedyna taka gra, Bloodborne przenosi wymagające mechaniki znane z serii Souls studia FromSoftware do jednego z najmroczniejszych, najbardziej beznadziejnych i najbardziej lovecraftowskich światów w historii gier. Opanowane przez zarazę wiktoriańskie miasto Yharnam jest prawdopodobnie jeszcze bardziej przerażające niż Silent Hill.

Bloodborne straszy nie tyle potworami, ile stopniowym popadaniem w obłęd, gdy na jaw wychodzą siły stojące za koszmarem z gry. To jeden z nielicznych horrorów akcji, którego świat i fabuła wciąż są przedmiotem dyskusji i interpretacji wiele lat po premierze, o czym pisaliśmy w artykule 10 lat Bloodborne — wciąż najlepsza gra FromSoftware. To również wyjątkowo wymagający tytuł, który zasłużył na miejsce w naszym zestawieniu najtrudniejszych gier.

Duchowy następca System Shock 2, który jednocześnie jest oryginalną grą na własnych prawach. Prey zabiera gracza na pokład stacji orbitalnej Talos I, opanowanej przez obcych Mimiców potrafiących przybierać postać niemal dowolnych przedmiotów. Każdy kubek i każde krzesło mogą stanowić zagrożenie, podsycając paranoję aż do samego finału.

Arkane zaprojektowało Talos I jako piaskownicę w stylu immersive sim: stacja jest w pełni połączona, każda sekcja prowadzi do kolejnej, a gracze mają ogromną swobodę działania. Prey idealnie pasuje na tej liście obok System Shock 2 — to ta sama fundamentalna koncepcja, dopracowana z myślą o współczesnych czasach.

Gatunek nie zwalnia tempa. Silent Hill: Townfall i Clive Barker's Hellraiser: Revival są już dostępne, a przed nami jeszcze kilka dużych premier: finał trylogii Remothered, który ukaże się w sam raz na Halloween, remake Resident Evil: Code Veronica, kontynuacja Until Dawn oraz nowa gra twórców SOMA i Amnesia.

Capcom pracuje obecnie nad pełnym remakiem Resident Evil: Code Veronica, zapowiedzianym podczas Summer Game Fest 2026. Historia Claire Redfield na wyspie Rockfort zostanie na nowo opracowana przez zespół odpowiedzialny za odświeżone RE2 i RE4. Gra zaoferuje kamerę znad ramienia, nowoczesny system walki, nową oprawę filmową oraz grafikę napędzaną przez RE Engine.

Oryginał ukazał się w 2000 roku i przez wiele lat był jedną z nielicznych klasycznych odsłon, które nie doczekały się remake’u. Sercem fabuły pozostają poszukiwania Chrisa, rodzina Ashfordów i próba ucieczki z wyspy opanowanej przez mutanty. Resident Evil Veronica ukaże się w 2027 roku na PC i współczesnych konsolach.

Finał trylogii Remothered od włoskiego studia Stormind Games. Sześć dziewcząt znika bez śladu na Sycylii, a matka imieniem Susan szuka córki w willi u stóp Etny. Seria słynie z prześladowców, z którymi nie da się walczyć — można się tylko ukrywać, odwracać ich uwagę i uciekać. Premiera odbędzie się 27 października 2026 roku na PC, PS5, Xbox Series X/S i Nintendo Switch 2.

Kontynuacja interaktywnego horroru, w którym każda decyzja przesądza o tym, kto dotrwa do świtu. Tym razem bohaterami jest Dead True, ekipa youtuberów polujących na duchy, która zdobyła popularność dzięki sfingowanym spotkaniom ze zjawiskami paranormalnymi — aż do chwili, gdy kontrakt telewizyjny wysyła ich na opuszczoną wyspę Akishima na południowym Pacyfiku. Za produkcję odpowiada Firesprite, a scenariusz współtworzy AdHoc Studio, ekipa stojąca za Dispatch. Until Dawn 2 zadebiutuje 28 stycznia 2027 roku wyłącznie na PS5.

Nowa gra Frictional Games, którą studio określa mianem duchowego następcy SOMA. Inżynierka Aditi Amani udaje się na Samsarę, dawny hotel na Księżycu, na zaproszenie ojca — naukowca, który został prorokiem. Rzeczywistość jest tam niestabilna, hotel zmienił się w labirynt surrealistycznych stref, a prawda o przeszłości jej rodziny okazuje się bardziej niepokojąca niż jakiekolwiek lokalne zagrożenie. Premiera ONTOS została przesunięta na 2027 rok; gra ukaże się na PC, PS5 i Xbox Series X/S.

Do największych hitów należą obecnie Resident Evil Requiem, Silent Hill f i remake Silent Hill 2. Wszystkie trzy oferują nowoczesną grafikę, wciągające historie i różnorodne mechaniki. Requiem wyróżnia się na ich tle: to pierwsza odsłona stworzona wyłącznie z myślą o konsolach obecnej generacji, a także powrót Leona S. Kennedy’ego po długiej przerwie. Miłośnicy gier niezależnych powinni zainteresować się Mouthwashing, które ma 95% pozytywnych recenzji na Steamie, oraz Look Outside z wynikiem 98%. Ukończenie każdej z nich zajmuje najwyżej trzy wieczory.

Najciekawsze premiery z lat 2024–2026 to Resident Evil Requiem (luty 2026), remake Fatal Frame 2: Crimson Butterfly (marzec 2026), Reanimal (luty 2026), Silent Hill: Townfall (wrzesień 2026), Silent Hill f (wrzesień 2025), Cronos: The New Dawn (2025), Routine (grudzień 2025), The Midnight Walk (2025), No, I'm Not a Human (2025), Look Outside (2025), Labyrinth of the Demon King (2025), a także remake Silent Hill 2, Mouthwashing, Crow Country i Still Wakes the Deep (wszystkie z 2024 roku). Każda z tych gier znalazła się na tej liście. Silver Pines i Clive Barker's Hellraiser: Revival ukazały się w październiku 2026 roku, a Remothered: Red Nun's Legacy zadebiutuje 27 października.

Resident Evil Village to świetny punkt wyjścia: gra nie jest przesadnie wymagająca, wygląda imponująco i nie wymaga znajomości wcześniejszych odsłon. Osoby zainteresowane klasycznym survival horrorem powinny wypróbować remake Resident Evil 2 — jest przystępny, dobrze wyważony i ma znakomity klimat. Jeśli budżet jest ograniczony, ale gatunek wciąż kusi, zacznij od darmowej pierwszej nocy w Five Nights at Freddy's albo krótkiego Iron Lung.

Five Nights at Freddy's, MADiSON, Outlast i Murder House doskonale wykorzystują klasyczne jump scare’y — cała twórczość Puppet Combo opiera się na tej technice — strasząc graczy nagłymi postaciami wyskakującymi na ekran. Do horrorów bez jump scare’ów lub prawie ich pozbawionych należą SOMA, Amnesia: The Dark Descent, Detention, Darkwood i Iron Lung. Zamiast „twarzy, która nagle wyłania się zza rogu”, stawiają na atmosferę, dźwięk i opowiadanie historii. Wiele najlepszych gier gatunku, w tym Silent Hill 2, Alien: Isolation i SIGNALIS, korzysta z jump scare’ów oszczędnie — jako przerywnika, a nie głównej metody straszenia.

Tak, i jest ich całkiem sporo. Amnesia: The Dark Descent, Penumbra: Black Plague, F.E.A.R., Outlast, Darkwood, całkowicie darmowe Cry of Fear, Iron Lung, FAITH: The Unholy Trinity, Fears to Fathom i SIGNALIS działają dobrze na podstawowych komputerach biurowych oraz starszych laptopach. Więcej propozycji znajdziesz w zestawieniu najlepszych gier na słabe komputery i laptopy.

Cry of Fear to pełnoprawny horror na 8–10 godzin, dostępny całkowicie za darmo na Steamie. Bezpłatnie udostępniono również pierwszy rozdział Poppy Playtime oraz pierwszą noc w Five Nights at Freddy's. Wiele horrorów z tego zestawienia ma też darmowe wersje demonstracyjne na Steamie, między innymi Mouthwashing i MADiSON. Demka trwają 30–60 minut, co wystarczy, by zdecydować, czy warto kupić pełną wersję gry.

Tak, jest ich wiele: Resident Evil Requiem, Silent Hill f, remake Silent Hill 2, Alan Wake 2, Resident Evil Village, remake Dead Space, Resident Evil 7 i Until Dawn są dostępne na PS5. Niektóre obsługują adaptacyjne spusty DualSense: spust stawia opór, gdy kończy się amunicja, a bicie serca bohatera jest przekazywane przez wibracje kontrolera, co wyraźnie wzmacnia poczucie obecności w grze.

Alien: Isolation, Amnesia: The Dark Descent, Clock Tower: Rewind, Darkwood i Outlast są dostępne na Switchu. Może nie są to najnowsze tytuły, ale wszystkie dobrze sprawdzają się w trybie przenośnym — a przeżywanie horroru w ciemności, ze słuchawkami na uszach, jest szczególnie skuteczne. Posiadacze Nintendo Switch 2 mogą zagrać w Resident Evil 7, Resident Evil Village i Resident Evil Requiem, ponieważ Capcom stawia na portowanie swoich najnowszych horrorów na nową konsolę.

Rynek mobilnych horrorów jest znacznie mniejszy niż jego pecetowe i konsolowe odpowiedniki, ale wciąż można znaleźć warte uwagi tytuły. Wśród pełnoprawnych portów na urządzenia mobilne są Alien: Isolation, remake Resident Evil 4, który wymaga jednego z najnowszych iPhone’ów, Resident Evil Village oraz oryginalne Outlast na iOS i Androida. Warto też zwrócić uwagę na gry stworzone z myślą o urządzeniach mobilnych, takie jak Forgotten Memories oraz seria Eyes: Horror & Cooperative.

To rzadkość, ale takie gry można znaleźć. The Evil Within 2 eksperymentuje z półotwartymi poziomami i zadaniami pobocznymi. Darkwood oferuje proceduralnie generowany las do eksploracji. Alan Wake 2 daje pewną swobodę przemieszczania się między lokacjami, choć nie jest to prawdziwy otwarty świat. Najbliżej idei „horrorowego sandboxa” jest Amnesia: The Bunker, która dzięki podejściu immersive sim przenosi graczy do bunkra z czasów I wojny światowej.

Perspektywę pierwszej osoby wykorzystują takie gry jak: Resident Evil 7, Resident Evil Village, Resident Evil Requiem, Amnesia: The Dark Descent, Amnesia: The Bunker, Outlast, Outlast 2, F.E.A.R., System Shock 2, Prey, Visage, MADiSON, Cry of Fear i Still Wakes the Deep. Widok z pierwszej osoby maksymalizuje poczucie obecności — gracze nie tylko obserwują protagonistę, ale sami się nim stają.

Najlepsze horrory wszech czasów nie należą do jednego gatunku ani nie trzymają się jednego schematu. Survival horrory z ograniczoną amunicją, horrory psychologiczne bez choćby jednego potwora, skradanki, w których jedyną opcją jest ukrywanie się, oraz strzelanki z pełnoprawną akcją — każdy z tych typów buduje strach za pomocą innych mechanik. Opisane tu przerażające gry są dostępne na PC, PlayStation 5, Xbox Series X/S i Nintendo Switch — i każda z nich na długo zapadnie wam w pamięć.

Poniżej znajdziecie gry, które nie trafiły do głównego zestawienia: niektóre nie są czystymi horrorami, ale zapewniają mnóstwo napięcia, inne zaś są zbyt nowe lub zbyt kontrowersyjne, by zestawiać je z klasykami. Po siedemdziesięciu sześciu horrorach warto przyjrzeć się bliżej tytułom z pogranicza gatunku. A jeśli szukacie najbardziej koszmarnych stworów, zajrzyjcie do zestawienia najstraszniejszych postaci i potworów z gier.

Pierwsza od lat duża gra z serii Hellraiser ukazała się 8 października 2026 roku. Aidan próbuje wydostać swoją dziewczynę Sunny z Labiryntu, korzystając z nowego puzzle boxa, Genesis Configuration. Clive Barker osobiście czuwał nad fabułą, a Pinhead ponownie przemawia głosem Douga Bradleya.

Clive Barker's Hellraiser: Revival podzielił krytyków na dwa obozy. Fani filmów chwalą nieocenzurowany body horror i ogromny szacunek dla materiału źródłowego, inni zaś narzekają na nierówną walkę i niedopracowanie techniczne. Jeśli Cenobici to wasza słabość, koniecznie zagrajcie; w przeciwnym razie zacznijcie od dema na Steamie.

Oceaniczna planeta, kurczący się zapas tlenu i dobiegające z głębin odgłosy, których lepiej nie słyszeć. Subnautica to gra survivalowa, a nie horror, ale strach przed głębinami i czającymi się tam potworami potrafi być większy niż przy jump scare’ach w wielu typowych horrorach. Zanurzenie się w ciemnym rowie na pokładzie własnoręcznie zbudowanej łodzi podwodnej wymaga stalowych nerwów. Gra ma 97% pozytywnych recenzji na Steamie.

Za dnia Harran pozwala swobodnie przemieszczać się po dachach, szukać zapasów i eliminować powolnych zarażonych. Nocą zasady się zmieniają: na ulice wychodzą Volatiles — szybkie drapieżniki, które potrafią ścigać protagonistę po budynkach i dotrzymywać mu kroku nawet podczas parkouru.

Pościg szybko przybiera na sile, dołączają do niego kolejni wrogowie, a latarka UV powstrzymuje ich tylko na krótką chwilę. W efekcie droga do najbliższej bezpiecznej strefy zamienia się w kilka minut czystej paniki. To właśnie te nocne wyprawy sprawiają, że Dying Light regularnie trafia do zestawień horrorów, choć poza nimi jest to gra akcji z otwartym światem i elementami survivalu.

Astronautka rozbija się na tajemniczej planecie i wielokrotnie budzi się przy wraku własnego statku — żywa, mimo że zginęła. Śmierć nie oznacza tu końca, lecz jest mechaniką: Returnal resetuje poziomy, stopniowo odsłaniając nowe szczegóły fabuły. Ten zabieg zmienia powracający koszmar w dosłowną pętlę bez wyjścia, która staje się coraz bardziej niepokojąca, gdy na jaw zaczyna wychodzić prawda.

Wymagające, dopracowane w najdrobniejszych szczegółach i całkowicie wyjątkowe doświadczenie, którego nie da się zamknąć w jednym gatunku. Jeśli wysoki poziom trudności was nie zniechęca, koniecznie zagrajcie.

Death Stranding trudno nazwać pełnoprawnym horrorem, ale elementy tego gatunku odgrywają w grze istotną rolę. Spotkania z Beached Things opierają się na strachu przed niewidzialnym zagrożeniem: Sam musi poruszać się powoli, wstrzymywać oddech i śledzić wskazania skanera Odradek, gdy wokół niego rozlegają się dziwne kroki i ciężki oddech. Ponure krajobrazy, czarna smoła i niepokojące sceny z duchami tworzą obraz świata, w którym granica między życiem a śmiercią została zatarta. Niektóre z tych pomysłów mogły trafić do gry z anulowanego Silent Hills i jego teasera P.T. — innego projektu Hideo Kojimy z Normanem Reedusem.

Bezimienny chłopiec przemierza dystopijny świat, w którym ludzie są chwytani, ustawiani w szeregi i kontrolowani za pomocą dziwnych urządzeń. Nie ma tu niemal żadnych typowych straszaków — Playdead buduje niepokój poprzez chłodną obojętność wobec wszystkiego, co dzieje się na ekranie. Strażnicy szczują psy, pracownicy bezmyślnie powtarzają te same ruchy, a eksperymenty laboratoryjne wyglądają tak, jakby już dawno wymknęły się spod kontroli.

Najbardziej niepokojące jest to, że gra nie wyjaśnia niczego i zmusza graczy do samodzielnego łączenia faktów. Zakończenie tylko mnoży pytania i całkowicie zmienia sposób postrzegania wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej.

Rosyjska ruletka z użyciem strzelby pump-action, w której po drugiej stronie stołu zamiast zwykłego przeciwnika siedzi złowrogi Krupier. Na początku każdej rundy ładuje on do broni mieszankę nabojów ostrych i ślepych, a następnie gracz decyduje, do kogo strzelić — do Krupiera czy do siebie. Na stole stopniowo pojawiają się papierosy, kajdanki, lupa i inne przedmioty, dzięki którym można sprawdzić nabój lub wpłynąć na przebieg rozgrywki.

Buckshot Roulette przypomina bardziej grę hazardową niż typowy horror, ale świetnie buduje napięcie. Jedna rozgrywka trwa około 20 minut, jednak chęć odegrania się po przegranej z łatwością może przeciągnąć sesję do kilku godzin. Gra ma 95% pozytywnych recenzji na Steamie.