The Quarry

No to jedziemy.

Co mi się podobało:

Fabuła: (koncept jest dobry — wykonanie jest rzadkie)

Aktorstwo: (naprawdę się starali, aktorzy są zróżnicowani, charaktery postaci nie są zbyt dobrze napisane, mogłoby być lepiej, ale jest w porządku)

Co mi się nie podobało:

Fabuła: (wykonanie jest po prostu okropne, postacie są głupie, wybór jest bezwartościowy.)

Projekt gry jest okropny: (nic nie widać w lokacjach, sama narracja jest chaotyczna — nie do końca wiadomo, co jest czym i dlaczego)

Grafika: (ogólnie rzecz biorąc, mniej więcej jak na 2012 rok, ale nie na 2022. Nawet Until Down (2015) miało lepszą grafikę, najgorszą częścią jest Water, nie woda, ale nie wiem, co to jest, to jest jak Oglądam „Robot Chicken”; krótko mówiąc, to prawdziwa katastrofa.)

Zmienność: (W „aż do upadku” nie było idealnie, ale t… Czytaj całość

Świetna gra niczym z filmu. Cudowna ścieżka dźwiękowa, świetne postacie. Naprawdę mi się podobała, ale szkoda, że ​​nie udało mi się uratować wszystkich, mimo że bardzo się starałem. Ale moje wrażenia z gry to tylko A+.

The Quarry delivers an entertaining horror experience inspired by classic slasher films. The large cast, branching choices, and numerous possible outcomes encourage multiple playthroughs, while the presentation does an excellent job of maintaining suspense. Some sections feel slower than others, but the combination of player choice and horror-movie tropes makes for a consistently enjoyable adventure. 8.5/10.

Graliśmy w The Quarry tak, jak zazwyczaj gramy w tego typu gry: wcześniej przypisaliśmy postacie i przekazywaliśmy sobie pady. Chodzi o to, kto za kogo odpowiada, gdy opiekun zapuszcza się do ciemnego lasu „tylko po to, żeby rzucić okiem”.

To nie jest arcydzieło, nawet w serii Supermassive. Ale zna ten gatunek. Letni obóz, piękne, głupie nastolatki, złe decyzje i pełnia księżyca – czysta dusza trzeciorzędnych horrorów dla nastolatków z początku XXI wieku. Nie straszne we współczesnym sensie, ale w stylu kasetowym: wszyscy krzyczą, wszyscy są skrycie zakochani, wszyscy podążają za dźwiękiem zamiast wzywać pomocy.

Lepiej jest grać we dwoje niż samemu. Kiedy postacie są podzielone, każda scena staje się mini-procesem: uratowałeś swoją, ale ustawiłeś moją, i teraz będziemy o tym dyskutować do … Czytaj całość

Sterylna, interaktywna aborcja, która próbuje wykorzystać nostalgię za Until Dawn, ale w rzeczywistości usypia cię gorzej niż wykład z matematyki. Godzinami jesteś skazany na pielęgnowanie stada hormonalnych zmiennokształtnych stworzeń z logiką zepsutego tostera, które w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa żartują z żenująco kamiennymi twarzami, podczas gdy włochate nieporozumienia, bardziej przypominające wychudzone małpy niż wilkołaki, przemykają się przez las. Rozgrywka to czysta kpina z pojęcia „gry”: przez kilka minut ponuro przedzierasz się przez ciemne krzaki z prędkością sparaliżowanego ślimaka przy dźwiękach żałobnego indie popu, a następnie naciskasz QTE, by trafić na jednokomórkowe stworzenia, które z rozmysłem wieszają pasek na połowie ekranu, gdy powinieneś przytrzymać przy… Czytaj całość