Już na samym początku wysadziłem się w powietrze, strzelając do kanistra z gazem. Nie zdążyłem jeszcze ogarnąć, co można podnieść ani dokąd iść, a już wiedziałem, czego unikać. Później okazało się, że te same kanistry świetnie nadają się do wysadzania wrogów.

Zegar wybija piątą, pracownik biurowy zakłada na głowę kartonowe pudło i ruszamy. Minutę temu siedziałeś gdzieś między biurkami, pośród korporacyjnej szarzyzny, a teraz biegniesz przez biurowiec, siekasz potwory i próbujesz nie stracić superataku przez przypadkowe draśnięcie. Ładuje się błyskawicznie — dosłownie po kilku ciosach — ale wystarczy, że cokolwiek cię dotknie, a pasek spada do zera.

Project S.U.N.D.I.A.L to top-downowa strzelanka extraction, która jest obecnie dostępna w ramach playtestów. Na razie można grać tylko solo. Zapytany o premierę, deweloper powiedział, że w najlepszym razie gra ukaże się w marcu 2027 roku. Moja przygoda z aktualnym buildem zaczęła się od samouczka, potem przez pomyłkę rozłożyłem karabin na części, a na koniec nie udało mi się znaleźć wyjścia z miejskiej mapy. Oto pełna relacja.

Stoję przywiązany do drzewa, z plecami opartymi o pień i twarzą zwróconą ku słońcu. Ludzie, którzy mnie tu przyprowadzili, to ci sami, którym przed chwilą pomogłem: uwolniłem ich z niewoli i uratowałem przed strażnikami, więc myślałem, że jesteśmy po jednej stronie. Okazało się, że to była zasadzka. Dowiedzieli się, że mają do czynienia z wampirem, i zamiast walczyć, postanowili po prostu poczekać na świt. Słońce zaczyna mnie palić, a na oczach całego tłumu na chwilę znów staję się człowiekiem. Reakcja jest natychmiastowa, mniej więcej w stylu: "co to za demon". Minutę później wszystko się wyjaśnia i pozwalają mi odejść, ale dzień już przepadł, a ja nadal nie wiem, czy potoczyłoby się to inaczej, gdybym zjawił się jako zwykły człowiek, a nie wampir.

Kilka lat temu PlayStation uchodziło za platformę najbardziej przyjazną graczom na rynku. W 2026 roku z tego wizerunku niemal nic nie zostało: Sony wycofało się ze wspólnego projektu z żywą legendą branży — a ten trafił prosto do bezpośredniego konkurenta; wstrzymało rozwój jednej z najstarszych gier-usług; zamknęło studio, które pod jego skrzydłami nie wydało ani jednej gry; dwukrotnie w ciągu siedmiu miesięcy podniosło ceny konsol, a do tego ceny subskrypcji; odmówiło podzielenia się z klientami zwrotami ceł; i argumentowało w sądzie, że gracze nie uważają się za właścicieli kupionych gier cyfrowych. Zebraliśmy tutaj wszystkie najważniejsze porażki Sony z 2026 roku — i będziemy uzupełniać tę listę, gdy pojawią się kolejne.

W pewnym momencie stoisz w ciemnym pomieszczeniu, układając dyski we właściwej kolejności, a potem chwytasz kulę, otwierasz drzwi — a za nimi znajduje się kolejny ogromny labirynt. Są wskazówki, dzięki Bogu. Ale wciąż wpatrujesz się w całą machinę i myślisz: „pozwól mi już kogoś uderzyć mieczem.”

Wyobraź sobie to: twój statek rozbija się na całkowicie opuszczonej planecie, zamarzniętej do samego rdzenia. Twój partner cudownie przeżywa w kapsule ratunkowej, ale z poważnymi obrażeniami. Ledwo ciągnie się przez jałowy biom, skanuje się lokalnym futurystycznym med-botem, a AI poważnie dostarcza diagnozę: „Masz krytyczne uszkodzenie wątroby. Zalecany jest przeszczep.”

Wszystko zaczyna się od obrazu, który wydaje się nie mieć w sobie nic interesującego: żółta tapeta, wilgotny dywan, biurowe lampy nad głową. Pokoje rozciągają się gdzieś dalej, za rogiem, a tam znowu te same ściany. Brak okien, brak ludzi, brak oczywistego wyjścia. Tylko brzęczenie, które chcesz wyciszyć, chociaż cisza byłaby jeszcze gorsza.

Gatunek beat 'em up przeżywa mały renesans. Widzimy zarówno powroty klasyków z dużym budżetem, jak i projekty indie próbujące uchwycić tę samą magię arcade z lat dziewięćdziesiątych.

Najedziesz kursorem na goblina, klikasz i pchasz go. Goblin leci w stronę drewnianej skrzyni, skrzynia odbija się w kierunku innego stwora, a ten leci w dół z mapy z tępy krzyk, prosto w pustkę. Na początku to jest zabawne. Stoisz na pokładzie latającego statku. Pod twoją kontrolą jest facet o imieniu Arm — to główny wojownik tutaj, z imponującymi trzema punktami życia — oraz dziewczyna o imieniu Cranberry, która jest bardziej nawigatorem i na początku nie bierze udziału w walkach. Potem na twój statek wskakuje grupa dziwaków z rudymi włosami i hakami. Zgrabnie kradną twoją Cranberry, informują cię, że zostałeś pocałowany przez Boga, i wyrzucają cię, abyś sobie z tym poradził. W zasadzie cała pierwsza misja polega na odnalezieniu twojej skradzionej dziewczyny, podczas gdy gra cicho uczy cię, aby nie spaść z krawędzi areny po drodze.

Wampir: Maskarada — Bloodlines 2: Loose Cannon to jeden z tych przypadków, w których marketing obiecuje znaczną ekspansję fabularną, a to, co faktycznie otrzymujesz, to misja, która wydaje się być odciętym fragmentem głównej kampanii. Oficjalnie DLC przedstawiane jest jako historia Benniego Muldoona, która ma rozszerzyć narrację, pokazać wydarzenia przed przybyciem Nomada do Seattle i dodać nowy kontekst do podstawowej gry. W praktyce, po około 150 minutach gry, pozostaje wrażenie, że to nie jest właściwe DLC, lecz płatny dodatek fabularny sprzedawany za piętnaście dolarów.

Grogu, z najpoważniejszym wyrazem twarzy, ponownie uczy się naciskać przyciski na pilocie. Ten szczegół mógłby wydawać się zabawny, gdyby Disney nie sprzedawał tej sztuczki publiczności po raz drugi. Pochodzenie filmu The Mandalorian i Grogu staje się krystalicznie jasne już od pierwszych minut jego trwania: przed nami klasyczny potwór Frankensteina, poskładany w pośpiechu z odrzuconych odcinków czwartego sezonu tytułowego serialu. Reżyser Jon Favreau, który kiedyś uruchomił Marvel Cinematic Universe, a później przeszedł do remake'ów takich jak Księga dżungli i Król lew, nawet nie stara się maskować telewizyjnych korzeni tego projektu.

Coalition ogłosiło, że Gears of War: E-Day oznacza powrót serii do samego momentu, w którym wszystko się zaczęło. Studio przypomniało fanom, że oryginalny Gears of War zadebiutował w 2006 roku i natychmiast przekształcił gatunek, a nowy projekt ma na celu oddanie hołdu przeszłości, uczczenie podróży serii wraz z jej fanami oraz położenie fundamentów pod kolejny rozdział.

Zabijam szefa — i zostaję natychmiast przerzucony z powrotem na ekran startowy. Żadne napisy końcowe, żadnej sceny końcowej, tylko główne menu. Siedzę tam i zdaję sobie sprawę, że ukończyłem całą kampanię Early Access w dwie godziny. I dzięki Bogu, że nie wydawałem własnych pieniędzy na to, ponieważ nigdy w życiu nie grałem w tak kiepski kawałek pracy.

W pewnym momencie gra mówi mi: "Nie możesz już uratować tych ludzi, wyjdź." Oczywiście, wchodzę, aby ich uratować — bo w przeciwnym razie, jaki byłby sens tego wszystkiego. I to jest 007 Pierwsze Światło w skrócie podczas pierwszych kilku godzin: ciągle udaje, że prawdziwe doświadczenie Bonda jest tuż za rogiem, podczas gdy wręcza ci kolejny segment tutorialu, kolejny szeptany wskazówkę i kolejny powód, aby biegać między punktami kontrolnymi.

Dziś porozmawiamy o grze, która sprawiła, że ja, autor tego tekstu, czułem się zarówno wielkim architektem, jak i niezwykle zrzędliwym menedżerem przez kilka wieczorów. Mówię o Hotel Architect. Wiecie, gatunek symulacji zarządzania przechodzi teraz dziwne czasy: z jednej strony mamy przeciążone arkusze kalkulacyjne; z drugiej, zbyt proste „klikacze”. Ta gra stara się zająć miejsce gdzieś pośrodku. Od razu powiem: to nie jest rewolucja, ale to solidna gra tycoon, a diabeł tkwi w szczegółach tutaj.

Kiedy ja, autor tych słów, zalogowałem się do Lineage 2 Essence, moją pierwszą myślą nie było „Wow, wróciłem do legendarnego MMORPG”, ale raczej „Gdzie jest wszyscy?” Przez długi czas wokół mnie prawie nikogo nie było, a przez to gra od samego początku sprawiała bardzo dziwne wrażenie. Po prostu zostajesz wrzucony do świata, który ma wydawać się ogromny i żywy, ale zamiast tego wydaje się pusty i martwy.

Gran Saga to dziś niesamowicie drogie i piękne anime MMO, które jednocześnie pokazuje najwyższej jakości koreańską produkcję oraz wszystkie bolączki mobilnych gier gacha. W 2026 roku projekt jest już martwy na rynku globalnym, a serwery koreańskie i japońskie również zostały zamknięte. Powiemy, czy warto zacząć grać.
[gamecard=73983]