Wszystko zaczyna się od obrazu, który wydaje się nie mieć w sobie nic interesującego: żółta tapeta, wilgotny dywan, biurowe lampy nad głową. Pokoje rozciągają się gdzieś dalej, za rogiem, a tam znowu te same ściany. Brak okien, brak ludzi, brak oczywistego wyjścia. Tylko brzęczenie, które chcesz wyciszyć, chociaż cisza byłaby jeszcze gorsza.

Gatunek beat 'em up przeżywa mały renesans. Widzimy zarówno powroty klasyków z dużym budżetem, jak i projekty indie próbujące uchwycić tę samą magię arcade z lat dziewięćdziesiątych.

Najedziesz kursorem na goblina, klikasz i pchasz go. Goblin leci w stronę drewnianej skrzyni, skrzynia odbija się w kierunku innego stwora, a ten leci w dół z mapy z tępy krzyk, prosto w pustkę. Na początku to jest zabawne. Stoisz na pokładzie latającego statku. Pod twoją kontrolą jest facet o imieniu Arm — to główny wojownik tutaj, z imponującymi trzema punktami życia — oraz dziewczyna o imieniu Cranberry, która jest bardziej nawigatorem i na początku nie bierze udziału w walkach. Potem na twój statek wskakuje grupa dziwaków z rudymi włosami i hakami. Zgrabnie kradną twoją Cranberry, informują cię, że zostałeś pocałowany przez Boga, i wyrzucają cię, abyś sobie z tym poradził. W zasadzie cała pierwsza misja polega na odnalezieniu twojej skradzionej dziewczyny, podczas gdy gra cicho uczy cię, aby nie spaść z krawędzi areny po drodze.

Vampire: The Masquerade — Bloodlines 2: Loose Cannon to jeden z tych przypadków, w których marketing obiecuje znaczną ekspansję fabularną, a to, co faktycznie otrzymujesz, to misja, która wydaje się być odciętym fragmentem głównej kampanii. Oficjalnie DLC jest przedstawiane jako historia Benniego Muldoona, która ma rozszerzyć narrację, pokazać wydarzenia przed przybyciem Nomada do Seattle i dodać nowy kontekst do podstawowej gry. W praktyce, po około 150 minutach gry, pozostaje wrażenie, że to nie jest właściwe DLC, lecz płatny dodatek fabularny sprzedawany za piętnaście dolarów.

Grogu, z najbardziej poważnym wyrazem twarzy, jakim można sobie wyobrazić, ponownie uczy się naciskać przyciski na pilocie. Ten szczegół mógłby wydawać się zabawny, gdyby Disney nie sprzedawał tej sztuczki publiczności po raz drugi. Pochodzenie filmu The Mandalorian i Grogu staje się krystalicznie jasne już od pierwszych minut jego trwania: przed nami klasyczny potwór Frankensteina, poskładany w pośpiechu z odrzuconych odcinków czwartego sezonu tytułowego serialu. Reżyser Jon Favreau, który kiedyś uruchomił Marvel Cinematic Universe, a później przeszedł do remake'ów takich jak Księga dżungli i Król lew, nawet nie stara się ukryć telewizyjnych korzeni tego projektu.

Koalicja ogłosiła, że Gears of War: E-Day oznacza powrót serii do samego momentu, w którym wszystko się zaczęło. Studio przypomniało fanom, że oryginalne Gears of War zadebiutowało w 2006 roku i natychmiast przekształciło gatunek, a nowy projekt ma na celu oddanie hołdu przeszłości, uczczenie podróży serii wraz z jej fanami oraz położenie fundamentów pod jej następny rozdział.

Zabijam szefa — i zostaję natychmiast przerzucony z powrotem na ekran startowy. Żadne napisy końcowe, żadnej sceny końcowej, tylko główne menu. Siedzę tam i zdaję sobie sprawę, że ukończyłem całą kampanię Early Access w dwie godziny. I dzięki Bogu, że nie wydawałem własnych pieniędzy na to, ponieważ nigdy w życiu nie grałem w tak kiepski kawałek pracy.

At some point the game tells me: "Nie możesz już uratować tych ludzi, wyjdź." Oczywiście, wchodzę, aby ich uratować — bo w przeciwnym razie, jaki byłby sens tego wszystkiego. I tak w skrócie wygląda 007 First Light w pierwszych kilku godzinach: ciągle udaje, że prawdziwe doświadczenie Bondowskie jest tuż za rogiem, podczas gdy wręcza ci kolejny segment samouczka, kolejny szeptany wskazówkę i kolejny pretekst do biegania między punktami kontrolnymi.

Dziś porozmawiamy o grze, która sprawiła, że ja, autor tego tekstu, czułem się zarówno wielkim architektem, jak i niezwykle zrzędliwym menedżerem przez kilka wieczorów. Mówię o Hotel Architect. Wiecie, gatunek symulacji zarządzania przechodzi teraz dziwne czasy: z jednej strony mamy przeciążone arkusze kalkulacyjne; z drugiej, zbyt proste „klikacze”. Ta gra stara się zająć miejsce gdzieś pośrodku. Od razu powiem: to nie jest rewolucja, ale to solidna gra tycoon, a diabeł tkwi w szczegółach tutaj.

Kiedy ja, autor tych słów, zalogowałem się do Lineage 2 Essence, moją pierwszą myślą nie było „Wow, wróciłem do legendarnego MMORPG”, ale raczej „Gdzie jest wszyscy?” Przez długi czas wokół mnie prawie nikogo nie było, a przez to gra od samego początku sprawiała bardzo dziwne wrażenie. Po prostu zostajesz wrzucony do świata, który ma wydawać się ogromny i żywy, ale zamiast tego wydaje się pusty i martwy.

Gran Saga to dziś niesamowicie drogie i piękne anime MMO, które jednocześnie pokazuje najwyższej jakości koreańską produkcję oraz wszystkie bolączki mobilnych gier gacha. W 2026 roku projekt jest już martwy na rynku globalnym, a serwery koreańskie i japońskie również zostały zamknięte. Powiemy, czy warto zacząć grać.
[gamecard=73983]