To, jak temu maniakowi tekstur udało się zebrać 90% pozytywnych recenzji na Steamie, jest dla mnie równie zagadkowe, co to za geniusz wpadł na pomysł, żeby wycenić ten niedopracowany gniot za 70 dolarów. Twórcy próbowali skrzyżować Hitmana z Uncharted, ale ostatecznie stworzyli przeciętną grę-film dla graczy o innych zdolnościach, w której jedyną prawdziwą rozgrywką pozostaje nudne wleczenie tyłka po pomalowanych na żółto szynach w towarzystwie niekończących się bzdur Zoomera. Cała ta wychwalana gra szpiegowska z elementami skradania sprowadza się do prymitywnego schematu „podsłuchaj rozmowę, naciśnij przycisk na zegarku, ukradnij kartę dostępu”, podczas gdy kompletnie głucha i ślepa sztuczna inteligencja strażników pilnie udaje, że jej głównym zadaniem jest wyłączanie odkurzaczy w całym pokoju, zamiast zauważania zwłok tuż pod twoim nosem. Sam Bond stał się chudzielcem w obcisłych dresach, niezdolnym do zrobienia kroku bez wskazówek od opiekuna w słuchawce, a w starciu z jakimkolwiek potężnym przeciwnikiem kompletnie zapomina, jak strzelać i posłusznie biega po arenie w poszukiwaniu interaktywnych dźwigni do walk z bossami. Dodajmy do tego koszmarnie wadliwą fizykę pojazdów, ciągłe awarie i lekceważenie monitorów panoramicznych, gdzie scenki przerywnikowe tworzone na silniku gry są przypięte do czarnych ramek z czterech stron, a otrzymamy idealny pomnik degradacji współczesnego tworzenia gier, w którym agent z licencją na zabijanie nie potrafi nawet ukryć zwłok ani ominąć skrzynki bez pozwolenia niezdarnego projektanta gier.