Jeden z najbardziej niezwykłych i barwnych projektów Rockstara.

Szkoła to zazwyczaj miejsce akcji japońskich gier, ale nie tak często w zachodnim przemyśle gier.

Cóż, najwyraźniej gwiazdy rocka postanowiły to naprawić.

Naprawili to tak dobrze, że wciąż czekam na kontynuację (która jeszcze się nie ukazała), a po tym wszystkim Bully wciąż zajmuje szczególne miejsce w moim sercu.

Krótko mówiąc, twórcy wzięli koncepcję GTA i sprowadzili ją do poziomu gry szkolnej, ale co najważniejsze, urozmaicili rozgrywkę.

Są walki, wyścigi gokartami, lekcje, randki i inne niebezpieczeństwa szkolnego życia.

Jeśli chodzi o lekcje, skoro nasz rudowłosy główny bohater, Jimmy Hopkins, jest... Jest uczniem, więc musi chodzić na lekcje albo nie (róbcie, co chcecie, nie obchodzi mnie to), ale jeśli Jimmy'ego zaciągną na zajęcia takie jak chemia, WF, plastyka itp., dostanie minigry, a jeśli nasz rudzielec poradzi sobie z zadaniami, jego umiejętności się podniosą: idź na WF i naucz się nowych ruchów; wejdź w QTE na chemii i zrób mnóstwo fajnych rzeczy, takich jak odpalanie petard itp.; zdobądź QIX na plastyce i zyskasz szansę na pocałowanie dziewczyn (przynajmniej gdzieś to musisz zrobić).

Po co więc naszemu pryszczatemu bohaterowi umiejętności? Po to, żeby misje fabularne, które rozgrywają się najpierw na terenie szkoły, a potem w małym miasteczku, były łatwiejsze do wykonania.

A misje wyglądają mniej więcej tak: rozbić krajalnicę do chleba łobuza, rzucać jajkami w dom bogatego dzieciaka, przynieść nauczycielowi bieliznę albo wyciągnąć go z wariatkowa i tym podobne. W grze jest mnóstwo tego typu szkolnej zabawy i humoru.

Ogólnie rzecz biorąc, dzięki rozgrywce, w połączeniu z serdeczną atmosferą i wspaniałą ścieżką dźwiękową Seana Lee, Bulworth jest tak żywy, że chce się do niego wracać raz po raz.

Cholera, synu, uwielbiam tę grę.