Chcę więc powiedzieć, że Chernobylite to gra, w którą trudno się wciągnąć na początku, ze względu na jej dziwnie odpychającą mechanikę, ale po kilku godzinach zaczynasz wciągać się w historię, a mechanika staje się znajoma i interesująca. To gra, której mocne strony są jednocześnie jej słabościami. Wyjaśnię dlaczego:

+ Bardzo zawiła fabuła, która sprawia, że ​​chcesz ją dokończyć, żeby dowiedzieć się, o co chodzi;

- Fabuła jest przesadnie zawiła, czasami gubisz się w faktach i szczegółach;

+ Karma działa: każde dobre lub złe uczynki odbiją się na twoich towarzyszach i otaczającym cię świecie. Ciekawy szczegół: jeśli często zabijasz żołnierzy NAR, możesz usłyszeć, jak mówią: „Mam nadzieję, że nie wpadnę na tego maniaka, jak mu tam... Khiminuk”.

- Bardzo trudno zrozumieć, jak można od razu utrzymywać relacje ze wszystkimi sojusznikami, nawet na poziomie neutralnym, ponieważ twoje działania mają pozytywny wpływ na niektórych, a negatywny na innych. I bądź przygotowany na to, że jeśli nawiążesz kontakt z sojusznikami na poziomie „Straszny”, po prostu cię opuszczą, a wtedy będziesz musiał szukać wskazówek wśród małych zielonych ludzików w bezkresnych ostępach Prypeci.

Mimo że grałem w wersję premierową, ma ona pewne wady. Na przykład, w warsztacie można wytworzyć dwie bronie, ale nie są one nigdzie indziej używane i nie mają żadnego celu. Dzieje się tak, ponieważ gra ma niezbalansowany karabin szturmowy, który likwiduje wszystkich wrogów, od Ludzi Ziemi po Czarnego Stalkera, który będzie cię przerażał przez całą grę.

Oczywiście, szczególnie warto zwrócić uwagę na znakomite dubbingi, w których słychać znajomy głos Grigorija Germana, słynnego „Ulmana” z serii Metro.