Wszystkie recenzje Clair Obscur: Expedition 33

Pod płaszczykiem taktycznej gry turowej, sprzedano nam tani symulator Guitar Hero, który całkowicie ignoruje twoją pomysłowość taktyczną i budowanie synergii. Przez całą grę jesteś zmuszony gorączkowo klikać cztery przyciski uników i parowania, niczym mangusta, a animacje mobów są nieczytelne, w przeciwnym razie każdy zwykły wróg z litości zabije twoją paczkę jednym strzałem, nawet na poziomie trudności Story. Ta żmudna rozgrywka przeplata się z niekończącymi się, ponurymi przemarszami przez bezduszne, kiczowate lokacje bez minimapy, gdzie z pewnością zgubisz się wśród trzech sosen, okresowo potykając się o niewidzialne ściany w poszukiwaniu kolejnej bezużytecznej zgniotki lub majtek dla Maela. Początkowo intrygująca historia Gommage and the Artist szybko zmienia się w wyciskającą łzy Sant… Czytaj całość

Nigdy nie rozumiałem fenomenu tego produktu i nadal nie rozumiem. Fabuła to mrzonka, rozgrywka jest skrajnie wtórna, a miejscami wręcz absurdalna. Świat i jego zawartość to kompletna bzdura. Gra w ogóle nie ma designu; to plątanina korytarzy bez celu i uzasadnienia. Walka to absolutna bzdura, zupełnie nie pasująca do jRPG; to bardziej bezmyślny kliker niż gra taktyczna.

Jedyną dobrą rzeczą w tej grze jest muzyka — naprawdę 10/10. Kupiłem grę cyfrowo na konsoli zaraz po premierze — to strata pieniędzy.

Podoba mi się styl gry i walka, ale nie podoba mi się wybór grafiki. Z chęcią obniżę cenę, gdy tylko uda mi się zamienić oryginalne modele postaci na sprośne, anime z efektem cell-shadingu.

Nadal nie rozumiem tych entuzjastycznych recenzji. Gra trwała góra 30 minut. Niezależnie od fabuły, której nie da się wciągnąć bez butelki wódki, odrzuciła mnie sama oprawa wizualna gry. Przyciągające wzrok zestawienia kolorów są po prostu zbyt krzykliwe. Tekstury są po prostu oszałamiające; szkoda nawet próbować coś takiego w UE5. Przerywniki filmowe są dobre, ale wrażenie podróżowania po świecie odstrasza. Sterowanie podczas rozgrywki przypomina to z prymitywnych salonów gier z początku XXI wieku. Po prostu straciłem wszelką ochotę na zanurzenie się w świecie gry i fabule, nawet jeśli nie jest to przyjemne dla oka; to zniechęca od pierwszej minuty.