Control to dobra gra dla tych, którzy wolą Twin Peaks od strzelanek o superbohaterach.

Nie zakochałem się w niej od razu. Pierwsze kilka godzin jest nudne: biura, korytarze, dziwny fotel reżysera i poczucie, że gra jest ważniejsza niż zabawa. Potem budynek zaczyna żyć własnymi zasadami, a cel tego wszystkiego staje się jasny. Starożytny budynek rozwija się jak serial telewizyjny, którego nie da się opowiedzieć bez spoilerów: dział za działem, sprawa za sprawą, przedmioty z sąsiedniego pokoju nagle okazują się mitami.

Walka jest funkcjonalna, ale niezbyt porywająca. Lewitacja i tarcza dodają odpowiedniego smaczku, strzelaniny są często powtarzalne, a mycie podłóg staje się czasem uciążliwe. Siła Control leży gdzie indziej: w tonie, radiu, dokumentach, w poczuciu, że federalna agencja skrywa sekrety nawet przed sobą. Jeśli lubisz czerwone zasłony, kawę i luźne rozmowy o wszystkim, tutaj będzie Ci ciepło. Jeśli oczekujesz solidnej gry akcji o superreżyserze, możesz się zmęczyć, zanim dom się otworzy.

To nie jest arcydzieło, które wciskam wszystkim do rąk. Ale to rzadka, świetna gra z odpowiednią dawką dziwactwa. Dla fanów Lyncha to jedna z najlepszych współczesnych odsłon tego gatunku. Dla wszystkich innych to solidna, klimatyczna strzelanka o biurze, którego lepiej nie odkrywać.