Deus Ex: Mankind Divided

Rozgrywka w DE MD naprawdę mi się podobała. Uwielbiam eksplorować lokacje, odzyskiwać przedmioty i rozwiązywać zagadki w otoczeniu, które wymagają infiltracji. „Deus Ex” nigdy nie był dla mnie grą akcji. Myślę o nim jak o przygodówce skradankowej. Wejdź tam, znokautuj gościa, ukradnij go. Wszystkie te elementy pozwalają się zrelaksować i cieszyć otoczeniem, sposobem, w jaki zaprojektowano lokacje itd. Pod względem fabuły gra jest znacznie słabsza od swojej poprzedniczki, a zadania poboczne są znacznie ciekawsze. Ta gra praktycznie nie ma zakończenia, a finałowa scenka przerywnikowa z jej rzekomo nieoczekiwanym zwrotem akcji przestaje być zaskakująca mniej więcej w połowie gry. Ogólnie rzecz biorąc, 4. miejsce za doskonałą rozgrywkę i piękne otoczenie.

To dziwne doświadczenie.

Patrząc wstecz na poprzednią grę, ta przypomina mi Brotherhood po Assassins: Age of Ultron. Jakby postanowili stworzyć wstęp o terrorystach, aby rozpocząć epicką historię i powiązać ją z obecnym stanem świata. Zamiast podążać tropem Illuminati, filozofować nad tym, czy terroryści mają rację, odkrywać prawdziwe oblicze polityków i w końcu pozwolić Jensenowi skonfrontować się z nimi twarzą w twarz… dostajemy po prostu akt o terrorystach.

Doskonale rozumiem fanów. Biorąc pod uwagę tło, jakie stworzyła gra, biorąc pod uwagę, że fabuła nas kusiła tym rozwojem wydarzeń, nie rozumiem, dlaczego wtedy kusili nas Illuminati! Wytnijmy to, a mielibyśmy po prostu niezły cliffhanger na końcu i tyle. Fabuła byłaby zupełnie normalna, choć nie mogłem znieść suchej ekspozycji w 80%… Czytaj całość

Cóż... Byłem niezwykle zadowolony z gry. W porównaniu z The Fall, to jak noc i dzień. Mnóstwo drobnych szczegółów i różne sposoby wykonywania misji, dzięki czemu granie w nią to czysta przyjemność. Chociaż na początku byłem bardzo sceptyczny, później żałowałem, że nie kupiłem jej wcześniej.