To dziwne doświadczenie.

Patrząc wstecz na poprzednią grę, ta przypomina mi Brotherhood po Assassins: Age of Ultron. Jakby postanowili stworzyć wstęp o terrorystach, aby rozpocząć epicką historię i powiązać ją z obecnym stanem świata. Zamiast podążać tropem Illuminati, filozofować nad tym, czy terroryści mają rację, odkrywać prawdziwe oblicze polityków i w końcu pozwolić Jensenowi skonfrontować się z nimi twarzą w twarz… dostajemy po prostu akt o terrorystach.

Doskonale rozumiem fanów. Biorąc pod uwagę tło, jakie stworzyła gra, biorąc pod uwagę, że fabuła nas kusiła tym rozwojem wydarzeń, nie rozumiem, dlaczego wtedy kusili nas Illuminati! Wytnijmy to, a mielibyśmy po prostu niezły cliffhanger na końcu i tyle. Fabuła byłaby zupełnie normalna, choć nie mogłem znieść suchej ekspozycji w 80% dialogów. Mieli w pełni ukształtowane postacie, z którymi Adam sam nawiązał relacje. Czemu, do cholery, w ogóle się nimi przejmowali... Zadania poboczne są lepsze, oczywiście, ale jest ich za mało, żebym mógł nimi zastąpić moje wrażenia.

Właściwie dla mnie to wszystko drobiazgi. Problem tkwi w czymś innym. Gra jest cholernie łatwa. I nie mówię tu nawet o osiągnięciach, ale o tej „zmienności ścieżek”. Chyba że jesteś osobą autystyczną grającą w skradankę, taką jak gra akcji, to jest nieprzyzwoicie łatwa. Ukończenie jej bez umiejętności nie jest szczególnie trudne ze względu na ogromną liczbę min, ale przynajmniej stanowi wyzwanie, w przeciwieństwie do ukończenia jej z umiejętnościami! Tak, fajnie jest tworzyć własne obejścia, ale kiedy od początku wiesz, które umiejętności są przydatne, nie tylko unikniesz śmierci, ale po prostu nie pozwolisz, by ktokolwiek cię zauważył. Jasne, utrudnia to eksplorację, ale kiedy jesteś agentem na pilnej misji, gdzie wszyscy krzyczą: „Kurczę, muszę natychmiast dać piwo Urzędnikowi, bo inaczej koniec!”, wcielasz się w bohatera i pędzisz do celu.

Trudno nie szanować tej serii. Ludzie, którzy tworzą i rozwijają fabułę, to prawdziwe złoto! Projektanci lokacji też są świetni, choć nie do końca złoci, ale nie mogę się zakochać w tej serii. Przedstawia swoją fabułę tak sucho, tak bardzo szczyci się łatwym postępem przy odpowiednim zachowaniu i umiejętnościach, i tak bardzo szczyci się swoimi implantami, które upraszczają prawie WSZYSTKO, że muszę spojrzeć na fabułę z szacunkiem i dać jej średnią ocenę.

3 na 5

Przepraszam, ale nadal nie pokochałem tej serii. Zaskakująco brakuje w niej dobrej rozgrywki, a jeszcze mniej jest momentów prawdziwego wyzwania. Przez resztę czasu jest na przemian nudna i przeciętna. HR było trochę podobne, ale w moich wspomnieniach pozostaje bardziej zrównoważonym i spójnym (!) doświadczeniem, czego nie mogę jeszcze powiedzieć o MD

Ale nie zaprzeczam, że może po prostu sięgnąłem po nią w złym momencie.