Dishonored

Наикрутейшая игра в жанре стэлс-экшн. Перепрошел 3 раза + 2 DLC. Первый раз проходил ради сюжета, но когда я втянулся в сам геймплей, то под конец игры было пофиг на то, что происходит в мире игры. Мне хотелось просто бродить по локациям. Я прочитал все документы, собрал все тайники, и это первая игра для меня, в которой я этим занимался, а для меня это показатель. По сюжету мы играем за Корво, личного охранника правительницы Дануолла. После того, как Корво подставили в ее убийстве, начинается интересное. Нам помогают сбежать из тюрьмы, и тут, собственно, пошла игра. В арсенале у Корво есть магия, меч, арбалет с разными стрелами. Проходить можно как вам угодно: резать всех и вся, но при этом в городе будет расти чума, или же никого не трогать, тогда город будет более-менее чист. Самое глав… Czytaj całość

Великолепно проработанный дизайн, отличная работа со звуком, интригующий сюжет с налётом мистицизма, многовариантность прохождения... Ну как, заинтересовались??? Всё вышесказанное относиться к Dishonored — одному из самых амбициозных проектов последних лет. Неудивительно, что успех данного проекта был предрешён, ведь к игре приложили руку, люди участвующие в создании таких хитов как: Deus Ex, Dark Messiah of Might & Magic и Half-Life 2...

Вкратце пройдусь, по нескольким, сильным сторонам проекта. Дизайн... Он просто шикарен, каждая комнатка (доступного для исследования дорого особняка, или полуразрушенной хибары), каждая улочка "Данволла" (название города, где происходят события игры), выглядят максимально наполненными, всяческими антуражными мелочами. А стимпанковские вкрапления в этот сам… Czytaj całość

Dishonored to jedna z moich ulubionych gier; grałem w nią około 80 razy (licząc piracką wersję, którą kupiłem na płycie w 2014 roku), ale wtedy nie rozumiałem, co w niej robię i nie zastanawiałem się, komu mogę poderżnąć gardła, a komu nie. Teraz, grając jako dorosły, zdaję sobie sprawę, jak głębokie wrażenie ta gra wywarła na mnie. Jej ścieżka dźwiękowa, dźwięki Dunwalla, głos Dauda, ​​kwestie Obcego (ten czarnooki drań jest taki dobry). Gry nie dają mi już takiego samego entuzjazmu, ale wciąż miło jest do niej wracać. Kupiłem licencję jakieś pięć miesięcy temu (żeby wesprzeć twórców). Od czasu do czasu gram ponownie na najwyższym poziomie trudności i w trybie Master Assassin (DLC). Grafika, choć nie jest oszałamiająca, może być poprawiona za pomocą Reshade (co właśnie zrobiłem, przesyłaj… Czytaj całość

Dishonored to jedna z moich ulubionych gier; grałem w nią około 80 razy (licząc piracką wersję, którą kupiłem na płycie w 2014 roku), ale wtedy nie rozumiałem, co w niej robię i nie zastanawiałem się, komu mogę poderżnąć gardła, a komu nie. Teraz, grając jako dorosły, zdaję sobie sprawę, jak głębokie wrażenie ta gra wywarła na mnie. Jej ścieżka dźwiękowa, dźwięki Dunwalla, głos Dauda, ​​kwestie Obcego (ten czarnooki drań jest taki dobry). Gry nie dają mi już takiego samego entuzjazmu, ale wciąż miło jest do niej wracać. Kupiłem licencję jakieś pięć miesięcy temu (żeby wesprzeć twórców). Od czasu do czasu gram ponownie na najwyższym poziomie trudności i w trybie Master Assassin (DLC). Grafika, choć nie jest oszałamiająca, może być poprawiona za pomocą Reshade (co właśnie zrobiłem, przesyłaj… Czytaj całość

Jedna z najlepszych gier, w jakie kiedykolwiek grałem.

Gra ma bardzo klimatyczny klimat. Pod koniec jesteś całkowicie zanurzony w tym mieście, tych lokacjach, ulicach, szczurach, padlinożercach... Ma bardzo ciekawy system walki, który zmusza cię do użycia całego arsenału, który jest całkiem pokaźny. Jest magia, broń i ulepszenia. Chciałbym również zwrócić uwagę na dwa sposoby rozwoju: skradanie się i bieg przed siebie, zabijając wszystkich i wszystko.

Przeszedłem tę grę pięć razy i chętnie zagrałbym w nią ponownie. Polecam ją każdemu.

A dla bardziej intensywnych wrażeń polecam całkowite wyłączenie interfejsu; sprawia to, że gra jest nieco trudniejsza, ale o wiele ciekawsza.