Dispatch

Dispath to krótka, ale klimatyczna gra niezależna z mroczną oprawą i porywającą ścieżką dźwiękową. Rozgrywka jest prosta, ale napięta atmosfera i stopniowa narracja sprawiają, że gra angażuje gracza. Idealna dla miłośników małych, stylowych i tajemniczych gier.

Dałem tej grze 8 przede wszystkim ze względu na wciągającą fabułę, świetną ścieżkę dźwiękową, wysokiej jakości dialogi na żywo i świetną grafikę. Gra się w nią nawet na stosunkowo słabych systemach.

Dlaczego nie 10? Szczerze mówiąc, to problem wszystkich gier Telltale: wybory podejmowane w trakcie gry wpływają tylko na kwestie wypowiadane przez postać. Nie ma drastycznie różnych zakończeń – zmienia się tylko to, kogo całujemy na końcu... I szczerze mówiąc, mam wrażenie, że sama gra zmusza nas do sympatyzowania z Nevidivą, za każdym razem dając nam szansę, by jej wybaczyć i pomóc jej w fabule.

Ale gra mi się podobała; szkoda, że ​​nie ma więcej sezonów.

Zwykle pomijam takie gry, ale odkryłem ją przypadkiem, gdy właśnie wyszedł Epizod 3. Nie mogłem się doczekać nowej części. Podobała mi się i doczekałem się dobrego zakończenia. Od tamtej pory grałem w mnóstwo gier z tego gatunku i obecnie gram w kilka kolejnych.

Ukończyłem Batmana z 2016 roku autorstwa Teltayle, a kolejna część, z 2017 roku, jest obecnie wstrzymana (już mnie nękają wezwaniem sądowym, to trudne, ale i tak w nią zagram, żeby ją zaliczyć. Tak, tak, jestem jednym z tych, którzy próbują, ale i tak jedzą kaktusy).

Aktualnie gram w The Wolf Among Us. Teraz w kolejce jest Borderlands od tych samych deweloperów.

Po ekipie TellTale nie spodziewałem się porządnej gry. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy odkryłem Dispatch. Animacja i styl są po prostu wspaniałe; to dosłownie interaktywna kreskówka. Co prawda interaktywność jest przeciętna, ale taki jest TellTale i nikt nie oczekuje niczego innego. Mem „postać to zapamięta” jest prawdziwy.

Ale to, co naprawdę cieszy (poza oprawą graficzną), to fabuła. Jest przedstawiona bez zbędnego popisywania się i patosu; główny bohater to typowy mięczak, a nie superbohater niszczący wszystko na swojej drodze. Historia rozwija się stopniowo, wciągając gracza w fabułę. Minigierka „Dispatch” jest miejscami wręcz nudna, ale w Dispatch praktycznie nie ma innych momentów rozgrywki. Trzeba zadowolić się tym, co się ma. W końcu to interaktywny film. Po zagraniu w tę gr… Czytaj całość

Dispatch okazał się bardzo miłym zaskoczeniem. To gra, przez którą nie chce się przebrnąć spiesząc się – zamiast tego chce się usiąść, zrelaksować i po prostu cieszyć się historią.

Dobre dialogi, charyzmatyczne postacie i wrażenie oglądania wysokiej jakości interaktywnego filmu. Po rozgrywce pozostały we mnie same przyjemne emocje.