Dying Light 2 Stay Human

Сekwel Dying Light z nowym protagonistą, postaciami i miejscem akcji, nową fabułą, która rozszerza uniwersum gry. Formuła „zombie, parkour i przetrwanie”, która przyniosła sławę oryginałowi, została przekształcona w nowy sposób i dodano wiele nowych mechanik.

Przedłużający się rozwój pozostawił Stay Human grą pokolenia PS4/XOne: prymityczna geometria powierzchni, przestarzały system cząsteczek i oświetlenia, brak różnorodności w modelach roślin, zombie, postaci i przeciwników, „mydlana” grafika w ogóle.

Świat przeszedł katastrofę, która dotknęła Harran i okolice, a opracowana szczepionka przerwała zagrożenie nowymi wybuchami zombie. Jednak tajne eksperymenty naukowców i wojska nad wirusem z Harran trwały, nowa odmiana wydostała się z kolejnego laboratorium, szybko rozprzestrzeniła się po planecie i spowodowała upadek cywilizacji ludzkiej.

Podczas gdy świat pogrążał się w ciemności i chaosie, w Willadorze — fikcyjnym mieście gdzieś w Europie — udało się zachować porządek. Z powodu licznych laboratoriów otoczyła je nieprzebytą ścianą na wypadek zombie-apokalipsy wewnątrz, a miasto nie ucierpiało podczas wybuchu na zewnątrz. Ale szczęście nie trwało długo. Opracowany przez lokalnych naukowców prototyp szczepionki został rozpylony wewnątrz miasta, przez co wielu mieszkańców zamieniło się w zombie, a roślinność zginęła.

Wydarzenia Stay Human zaczynają się 20 lat po wybuchu w Harran i 10 lat po upadku Willadora. W tym momencie na planecie nie pozostało ani jedno miejsce, do którego nie dotarł nieszczęsny wirus. Ocalałych jest niewielu i skrywają się w umocnionych osadach, rozrzuconych na setki kilometrów. Odważni śmiałkowie, pielgrzymi, podróżują między nimi w pojedynkę, wykonując zlecenia i dostarczając przesyłki. Wśród nich jest główny bohater Aiden Caldwell, który przybył do Willadora w poszukiwaniu siostry.

Otwarty, bezszwowy świat Stay Human jest dwa razy większy od Harran pod względem powierzchni i w całości zajęty przez zabudowę miejską z wplecionymi katedrami, szpitalami, wieżami radiowymi, wieżowcami, fabrykami i innymi punktami zainteresowania, opleciony siecią dróg, autostrad i metra. Jeszcze więcej objętości nadają kilka poziomów „wertykalności” i znaczna część budynków, dostępna do zwiedzania wewnątrz.

Wszystko dopiero zaczyna popadać w ruinę, pozwalając na odkrywanie architektonicznych obrazów miasta, bieganie po fasadach i dachach budynków, spacerowanie po uliczkach. Willador jest podzielony na dwie rozległe dzielnice, które odzwierciedlają ich istotę: Stare Miasto z podwórzami-wydrążonymi z XVIII-XIX wieku oraz Central Loop z nowoczesnymi biurowcami i mieszkalnymi piętrami. Natura nie czeka i zajmuje dachy miasta roślinnością, unikając zatrutej powierzchni.

Projektanci zaprojektowali Willador tak, aby zapewnić płynne poruszanie się i parkour: budynki stoją „ciągłym frontem”, a do przekraczania pustkowi ustawione są schody, liny i liny, poprzeczki i trampoliny, zaczepy do haki, z czasem otwierają się spadochrony i powietrzne trampoliny. Doskonała arena do freerunningu.

Na początku gry o kontrolę nad miastem toczą walkę trzy duże frakcje: odmrożone-marauders „Renegaci”, wolnomyśliciele „Przetrwający” oraz uzbrojeni po zęby „Pokojowcy”. Zombie zalewają miasto, ale są bardziej aktywne w nocy, a w ciągu dnia chowają się w podziemiach i na dolnych piętrach.

Wbrew wysiłkom i obietnicom Techland, fabuła Dying Light 2 ustępuje pierwszej części, pozbawiona logiki narracji, spójności historii i rozgrywki, pełna nieścisłości i sprzeczności. Ogromny scenariusz i tysiące nagranych dialogów bez planu okazały się zbiorem zadań i wydarzeń. Tylko niewielka ich część wciągnie narracją i wywoła emocje.

Postaci jest wiele, ale wszyscy to przypadkowi towarzysze: opowiedzą o sobie, o życiu, o planach na przyszłość i znikną po wykonaniu zadania. Zapamiętają się tylko najbardziej charyzmatyczni przyjaciele, z którymi Aiden spędzi dużo czasu, rozmawiając szczerze. Antagonista — stereotypowy, nieprzyjemny głupek z mnóstwem sprzeczności, walka z nim w poszukiwaniu siostry w finale przechodzi w Santa Barbarę.

System dialogowy nie ujawnia potencjału, oferując a la Fallout 4 kilka kwestii i pytań. Obiecany wybór jest iluzoryczny — wszystko albo wróci na właściwe tory, albo skończy się niczym. Finał, stan świata i los postaci określi kilka kluczowych decyzji.

Wojna gangów o Villador, w którą Aiden wpada już na początku, pozostaje gdzieś w tle. Frakcje są stereotypowe, pozbawione motywacji i globalnych celów, scenariusz od razu wyjaśni — kto jest dobry, a kto zły. Komunikacja z nimi sprowadza się do przekazywania ważnych przedmiotów, które bohater naprawia, otwierając miasto i wykonując poboczne zadania.

Zmieniła się sama atmosfera. Przetrwający przyzwyczaili się do ryzyka, że mogą stać się zombie i zrozumieli, że po apokalipsie życie trwa. Spotkania przy ognisku z gitarą, bary i alkohol, proste radości życia i ciepła paleta kolorów w Stay Human zastąpiły rozpacz, strach i katastrofę z Dying Light.

Rozgrywka w Stay Human oparta jest na MMORPG, dostosowanej do gry solo. Wszystko, co jakoś uczestniczy w rozgrywce, otrzymało poziomy, rangi lub stopnie jakości, a równowagę kontroluje automatyczne poziomowanie, a możliwe starcia są ograniczone przez rozwój bohatera (niemożliwe jest pokonanie wroga o wyższej randze).

Rozwój protagonisty podzielony jest na dwie gałęzie — system walki i parkour, doświadczenie gromadzi się podczas odpowiednich aktywności. Ale potrzebnej umiejętności nie można zdobyć, nie rozwijając wytrzymałości i zdrowia. W rezultacie rozgrywka ujawnia się w drugiej połowie gry, a walka, w której główne akcje są dostępne od razu, długo przewyższa parkour, któremu dla płynności i spójności potrzebne są perki.

Jest wiele ekwipunku. Broń, zbroja, wyposażenie, akcesoria, przedmioty jednorazowego użytku i narzędzia — wszystko w ten czy inny sposób zawiera dziesiątki swoich komponentów (lub schematów do nich), i je również trzeba ulepszać (do 9 razy!). Rzeczy i zbroja na bohaterze — z pasywnymi statystykami, sugerującymi ten czy inny build.

W poszukiwaniu zasobów i wysokiej jakości ekwipunku trzeba będzie odkurzyć każdy centymetr. Wszystkie zbierane zasoby trafiają do bezdennego ekwipunku, a stamtąd do craftingu przydatnych przedmiotów, ale tylko według receptur. Można je kupić u handlarzy, znaleźć w otwartym świecie, a najcenniejsze zdobyć za wykonanie fabularnych i dodatkowych zadań.

Walka Stay Human to klasyka slasherów. Żadnej broni palnej, tylko siekanie, cięcie, tłuczenie, młócenie i łamanie, chociaż dla urozmaicenia można strzelać z łuku i kuszy, rzucać „Molotowami” i stawiać miny. Arsenal jest ogromny, a w miarę zdobywania coraz potężniejszych wariantów, broń można wzmocnić żywiołowym uszkodzeniem i dodać kilka modów. Stare techniki walki i nowe, takie jak blokowanie czy parowanie ciosów, teraz łączą się w kombosy i pozwalają kontratakować całą hordę wrogów.

Parkour został zmieniony w stronę realizmu. Bohater zyskał wagę, działania mają inercję, a ruch ma zapas wytrzymałości, a wszystkie nadprzyrodzone zdolności — takie jak podwójne skoki, bieganie po ścianach, zawisanie w powietrzu — są wyjaśnione w lore. Są też zagadki parkourowe — trzeba biec w określonym tempie i stosować odpowiednie umiejętności.

Walka i parkour w trybie wolnej gry są niezbędne. W ciągu dnia w miasto wylegają wrogowie-ludzie, którzy również potrafią walczyć wręcz, blokować, parować i mogą ścigać gracza po dachach. Starcia z nimi sprawią, że się spocisz. W nocy z każdej szczeliny wychodzą zmarli, a walki z nimi stały się trudniejsze i bardziej zróżnicowane, szczególnie dzięki nowym rodzajom zombie. Pojawiły się poziomy pościgu zombie w stylu GTA 5 , a już na trzecim poziomie gra wyprowadzi wszystkich najniebezpieczniejszych potworów.

Aktywności w Dying Light 2 jest mnóstwo: główne i poboczne zadania, dodatkowe misje, misje na farmę, nocne biegi na rozwój, wyzwania i wiele więcej. Funkcjonalnie to dobrze znane przejmowanie wież, oczyszczanie posterunków, znajdź-przynieś, złap-zabij, zbierz-przenieś, napraw elektrykę, łączność, wodociągi lub po prostu porozmawiaj z NPC. Mapa jest usiana dziesiątkami pustych i powtarzalnych zadań, wśród których zadania z krótkimi historiami są na wagę złota.

Umilić rozgrywkę ma kooperacja dla czterech osób. Fabuła idzie do aktywnego hosta, a przyjaciele tylko obserwują. Ale w rozgrywce wszystko przechodzi się wspólnie, szybciej i intensywniej, chociaż trudność rośnie proporcjonalnie do liczby graczy. Wszystkie znalezione przedmioty i postępy są liczone osobno i zapisywane dla każdego.