Grałem w ER po raz pierwszy w marcu i w ogóle mi się nie podobała, ale niedawno postanowiłem zagrać ponownie – i moje zdanie o grze nie zmieniło się od tamtej pory. Ani trochę.

Trudno opisać doświadczenie pierwszego logowania się do gry, pojawienia się w pięknym otwartym świecie (zwłaszcza jeśli grałeś już w gry Souls, z ich lochami, bagnami i korytarzami zamkowymi). Biegasz po świecie, zdobywasz poziomy, a potem nagle trafiasz na pierwszego bossa. Właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, że coś jest nie tak z bossami. Cały problem z większością bossów w grze polega na tym, że są niesprawiedliwi wobec gracza. Całkowicie niesprawiedliwi. Możesz ćwiczyć swoje ataki wiekami, ale w pewnym momencie boss cofnie rękę tuż przed atakiem i nie będziesz miał czasu na reakcję – i znowu jesteś przy ogniu.

Nieco wcześniej pisałem o ciekawym otwartym świecie, cóż, w połowie gry już się o nim zapomina, bo prawie cała akcja rozgrywa się w lochach, bagnach i korytarzach zamku. Ale o ile w Souls takie lokacje były naprawdę dobrze zrobione, tutaj są one po prostu ponadprzeciętne (i wygląda na to, że sami twórcy nie przejmowali się niektórymi lokacjami).

Gra ma mnóstwo broni i można by to uznać za plus, gdyby nie jedno ALE: połowa tej broni (a także zaklęcia) jest kompletnie bezużyteczna na każdym etapie gry, a każdego bossa można pokonać w kilka minut dwoma rzekami krwi, co sprawia, że ​​broń dwuręczna (zadając obrażenia jak wykałaczka) jest po prostu zbędna. Dobra, koniec z bronią.

Fabuła: Wszystko w duchu Souls: jakaś epoka, jakieś wymarłe, ratowanie czegoś i obejmowanie tronu... Zasadniczo, jeśli nie obejrzysz trzygodzinnych podsumowań na YouTube, raczej niczego nie zrozumiesz.

Mówiąc o pozytywach, nie sposób nie wspomnieć o walce, która przeniosła się z DS-a (z kilkoma innowacjami, jak choćby skok) – wciąż jest równie dobra (jednak kamera, podobnie jak w DS-ie, nie radzi sobie z ciasnymi przestrzeniami i walkami z dużymi bossami...).