An adventure soulsborne action game set in a dark fantasy world, from the creators of the Dark Souls series, with the participation of the author of “Game of... Więcej informacji
Atomic Heart to gra, którą łatwiej znienawidzić po zwiastunach, a jeszcze łatwiej pokochać, gdy już się w nią wciągnie.
Postawiłem na radziecki retrofuturyzm, gadające roboty i obietnicę „naszego BioShocka”. Właśnie to dostałem – plus mnóstwo dziwacznego humoru, przerażające lalki i poczucie, że kraj wygrał wyścig technologiczny, ale stracił zdrowy rozsądek. Świat od razu wciąga: beton, neony, plakaty, „Bodyguard” i „Bliźniaki” wyglądają, jakby zostały wymyślone podczas pijackiego spotkania artystycznego w latach 50. Atmosfera jest porywająca, nawet gdy fabuła zaczyna się meandrować.
Walka jest brutalna i momentami chaotyczna: polimery, broń biała, pistolety, umiejętności. Nie zawsze elegancka, ale spektakularna. Eksploracja laboratoriów i kompleksów to najlepsza część: korytarze, sekrety, dziwne nagrania, poczucie, że nie zostałeś tu zaproszony. Humor czasami trafia w sedno, czasami słabnie, ale gra ma charakter.
To nie jest idealna strzelanka ani idealna fabuła. Ale to gra sama w sobie: głośna, brudna, piękna i odrobinę szalona. Jeśli lubisz radziecką estetykę i nie przeszkadza ci toporny klimat, warto w nią zagrać. Poszczególne sceny i melodie pozostają w pamięci na długo po zakończeniu.
Atomic Heart — игра, которую проще ненавидеть по трейлерам и легче полюбить, когда уже оказался внутри.
Я зашёл за советским ретрофутуризмом, говорящими роботами и обещанием «нашего BioShock». Получил именно это — плюс кучу странного юмора, жутковатых кукол и ощущение, что страна победила в технологической гонке, но потеряла здравый смысл. Мир цепляет сразу: бетон, неон, плакаты, «Телохранитель» и «Близняшки» выглядят так, будто их придумали на пьяном худсовете 1950-х. Атмосфера держит даже когда сюжет начинает петлять.
Боёвка жёсткая и местами хаотичная: полимер, холодное оружие, пушки, навыки. Не всегда элегантно, зато зрелищно. Исследования лабораторий и комплексов — лучшая часть: коридоры, секреты, странные записи, ощущение, что тебя сюда не звали. Юмор то попадает в жилу, то спотыкается, но характер у игры есть.
Это не идеальный шутер и не идеальная история. Зато это очень своя игра: громкая, грязная, красивая и немного безумная. Если заходит советская эстетика и не пугает кривой тон — стоит пройти. После финала ещё долго всплывают отдельные сцены и мелодии