Kiedyś straciłem wiarę w Ubisoft. Koncepcja Assassin's Creed właśnie umierała, Sam Fisher został przemieniony w Bourne'a, a Książę Persji został wyśmiany z powodu niepotrzebnej „prawie” czwartej części. Och, ileż nienawiści było do trzeciej części. I ile radości czułem, spędzając z nią pierwsze kilka godzin.

To gra o pięknej wyspie, szaleńcach, którzy ją zamieszkują, i zabawie „na krawędzi życia”. Wiem, że brzmi to pretensjonalnie, ale pozwólcie, że wyjaśnię. Wyspa naprawdę jest przepiękna. Nawet teraz, w 2015 roku, wygląda bardzo bogato i tętni życiem, gdzie zwierzęta polują, atakują ludzi i radośnie pożerają wasze tyłki, podczas gdy wypatrujecie wroga. Nawiasem mówiąc, Vaas jest daleki od najbardziej charyzmatycznej postaci w grze. To po prostu kraina dziwnych postaci z osobliwymi dziwactwami, z którymi nie może się równać żadna gra Ubisoftu.

Cóż, rozwinę tę „przewagę”. Podczas gdy w większości gier jesteśmy albo za słabi, by stawić czoła wszystkim trudnościom świata, albo za silni, tutaj zaczynamy jako słaby bohater, ale zdolny do ucieczki z każdej opresji, na jaką natrafimy. Owszem, to trudne, ale jednocześnie zachęca nas do bardziej przemyślanego działania, do zaakceptowania tempa wyspy, a to jest wspaniałe.

Gra oferuje również doskonały system skradania się, dobre wyczucie broni, pojazdów i bohatera oraz przyzwoitą lokalizację. Owszem, jest dużo przekleństw, a emocje zmieniają się ze zdania na zdanie, ale w porównaniu z większością gier, to bardzo dobry wysiłek, a te problemy nie pojawiają się tak często, jak mogłyby.

Far Cry 3 to dla mnie ważna gra. Przywróciła mi wiarę w Ubisoft, udowadniając, że potrafią stworzyć ciekawy otwarty świat i świetną grę akcji. Szkoda, że ​​ich fabuła jest tak przeciętna, a tryb kooperacji/multiplayer to tylko chwyt marketingowy. Chociaż ten drugi nie jest taki zły; sprawdziłby się równie dobrze...