Twórcy gry najwyraźniej uznali, że jeśli pozbawią gracza mapy, kompasu i podstawowego interfejsu użytkownika, ich nudne dzieło automatycznie stanie się elitarnym, immersyjnym doświadczeniem, nie dla każdego. W rzeczywistości jednak jest to po prostu żałosny symulator cierpliwości, w którym siedzisz przed monitorem z prawdziwym notatnikiem i telefonem, niczym dziadek na poczcie, próbując przejrzeć nieuporządkowany stos notatek i przypomnieć sobie, do którego z 20 identycznych zardzewiałych zamków pasuje klucz znaleziony 10 godzin temu. Nasz groźny taktyczny drań w poncho i z osobistym nanodronem na plecach jest w stanie pokroić metafizyczne bestie starożytną brzytwą, ale poddaje się przed półmetrowym drewnianym płotem i dusi się w kałuży po kolana, zmuszając cię do pokonywania kilometrów przez szare wnętrzności lokacji i nieustannego wpatrywania się w ładunek twojego opancerzonego samochodu w poszukiwaniu skrzyni z tanią maścią na biegunkę lub do wykonania nagle nieudanego zadania pobocznego, w którym zapomniane w piwnicy dziecko umiera tylko dlatego, że przeszedłeś na następną ulicę. Pretensjonalny pseudointelektualny dramat o koszmarach masakr na Bałkanach i demonicznych ludziach momentalnie blednie na tle systemu walki, w którym spędzasz 30 godzin bez przerwy, żmudnie wybierając 5 rodzajów bezimiennych białych manekinów z wystającymi z nich wielobarwnymi wielokątnymi robakami, nieustannie walcząc z autocelownikiem i modląc się, aby lokalny geniusz projektowania gier, który wpadł na pomysł skracania paska wytrzymałości proporcjonalnie do utraty zdrowia, osobiście zagrał w swoje dzieło po premierze, zanim fabuła zakończy się najtańszym cliffhangerem w historii.