To jeden z tych momentów, kiedy naprawdę nie chcę pisać negatywnej recenzji gry, ale nie mogę się powstrzymać. I może nawet piszę to teraz, w głębi duszy mając nadzieję, że ktoś to przeczyta i zmieni moje zdanie, mówiąc: „Przyjacielu, mylisz się, a ja ci wyjaśnię dlaczego…”. W końcu gra zebrała w większości pozytywne recenzje od graczy: chwalą grafikę, mechanikę i sposób, w jaki oddaje magicznego ducha uniwersum HP. Ja również przeszedłem przez wszystkie te etapy zachwytu, ale… bardzo szybko. A potem gra zaczęła przynosić więcej rozczarowania niż podziwu.

Chcę opowiedzieć o moim wewnętrznym „dialogu z twórcami”, dyskusji, która toczyła się w mojej głowie podczas gry. O „kłótni”, której nie chciałem toczyć, ale w miarę jak grałem dalej, gra zmusiła mnie do kontynuowania tego „dialogu”.

Na początku wszystko było świetnie! Duża gra, pełna ciekawych i intrygujących rzeczy. Moje oczekiwania były ogromne (swoją drogą, może to moja wina; niespełnione oczekiwania są zawsze bardzo przykre).

- Dziękujemy za grę! Nie zwracajcie uwagi na optymalizację — no tak, są problemy, czasami nawet poważne — naprawimy je później łatkami.

- Ech... no dobra. Wydaje się grywalna. Czasami nie jest do końca wygodna, ale cóż, da się znieść :) Będę kontynuował! Co więcej, proces już stał się wciągający: intrygująca fabuła, piękna grafika, a Hogwart jest taki wielki, ugh! Chcę zwiedzić każdy jego zakątek!

I żałuję, że opuściłem zamek... ale oczywiście w pewnym momencie gra zmusza cię do opuszczenia murów szkoły, obiecując mnóstwo ciekawych rzeczy poza nią:

- Patrz, przyjacielu, jaka to wielka mapa! A poza Hogsmeade są tu inne dzielnice mieszkalne, które tylko czekają, aż je odkryjesz!

- Tak... ale poza Hogsmeade, wszystkie inne obszary są w zasadzie takie same i nie ma tam wiele do roboty...

- Co masz na myśli, nic? Mnóstwo postaci niezależnych czeka na ciebie, aż wykonasz ich zadania poboczne!

- Ale wszystkie mają tę samą starą historię i są nieciekawe. Nic nie wnoszą do fabuły...

- Zapomnij, nie podobają ci się te paski boczne, eksplorujmy świat gry! Patrz, na mapie jest mnóstwo jaskiń! A na końcu każdej z nich czeka na ciebie skrzynia z nagrodami!

- Świetnie! Ale... dlaczego w tych skrzyniach nie ma nic cennego?

- Jak to? Zrobiliśmy sto pięćdziesiąt różnych rodzajów ubrań, spójrzcie, jakie są piękne ^____^

- Tak, są piękne ubrania... ale po co miałbym czyścić jaskinię w poszukiwaniu pięknego elementu ubioru, który jest o 7 poziomów niższy od mojej postaci? =/

- A co z wyglądem magicznej różdżki? Zrobiliśmy ich też sto pięćdziesiąt! Wybierzcie, która różdżka wam się najbardziej podoba!

- No cóż... tę. Ale co mi to da? I tak nawet nie widzę różdżki... no cóż, od czasu do czasu miga w przerywnikach filmowych, ale...

- Nie ma czasu na myślenie, mamy dla was kolejną niespodziankę! Cała mapa jest po prostu usiana zagadkami Merlina! Jest ich tak wiele. Tak, jest tylko 5-7 unikalnych, ale mimo to: musicie je wszystkie rozwiązać!

- Po co? Co dostanę na koniec?

- Hej, to ma być po prostu ciekawe! No cóż, jeśli nie chcesz spędzać na tym dużo czasu, oto miotła – możesz na niej szybko przelatywać z jednej zagadki do drugiej. A tak przy okazji, w sklepie znajdziesz mnóstwo innych mioteł!

- Czy czymś się od siebie różnią?

- Nie, ale możesz ulepszyć swoją miotłę!

- O, jakiś ciekawy system rzemiosła i personalizacji różnych statystyk?

- Nie, po prostu przelatuj przez punkty kontrolne w wyznaczonym czasie, a otrzymasz mały bonus do prędkości swojej miotły :)

- Yyy...

- O, patrz! To magiczne bestie! Pomogą ci ulepszyć ekwipunek. Ale żeby to zrobić, najpierw musisz je złapać, zaprowadzić do Pokoju Życzeń, a potem nakarmić i się z nimi pobawić.

- Super. Ciekawe. Raz. No, drugi raz, żeby to podkreślić... Ale potem robi się nudno...

- Och, czekaj, zobacz, co jeszcze możesz zrobić: teraz możesz hodować bestie, żeby... no cóż, mieć więcej bestii. A kiedy urodzi się dziecko, możesz je karmić i się z nim bawić! Albo sprzedać je w sklepie za monety.

- Ale po co mi monety? W ogóle nie korzystam ze sklepów... po co? Cały swój ekwipunek znajduję w otwartym świecie.

- Ale możesz kupić przydatne rzeczy, żeby umeblować swój Pokój Życzeń! A tak przy okazji, dlaczego jest tak skromnie umeblowany? Nie poświęcasz na to czasu?

- No, cholera, nie gram w Simsy... zwłaszcza że ta mechanika jest niewygodna i po prostu nieciekawa. To mnie drażniło nawet w Fallout 4... Nauka zaklęć wystarcza mi do radzenia sobie z zadaniami...

- A tak przy okazji, zauważyłeś, jak postacie ciągle opowiadają ci o niebezpieczeństwach związanych z nauką zakazanych zaklęć? Czy naprawdę cię przerażaliśmy?

- Mhm, ale nauczyłem się wszystkich zakazanych zaklęć i nic strasznego się nie stało – nadal jestem dobrodusznym facetem, który wszystkim pomaga i jest przez wszystkich kochany. Chociaż rozwiązuję wszystkie swoje problemy Crucio i Avada-Kedavrą… I nawet moi towarzysze mnie nie ranią…

- Och, dobrze, że wspomniałeś o towarzyszach! Powiedz mi, czy to nie fajne, że nie musisz ciągle wykonywać zadań sam? Twoi szkolni przyjaciele pomagają ci w niektórych zadaniach.

- No cóż, jak oni pomagają… Wszystko robię sam, oni po prostu podążają za mną i czasami coś mówią…

I tak naprawdę mógłbym opisywać ten „dialog” w nieskończoność. Ale doskonale rozumiem, jak bardzo się zagmatwał.

Niestety, Dziedzictwo Hogwartu z czasem zmieniło się dla mnie w dokładnie taki sam śmietnik. Gra, po której spodziewałem się odzyskać radość pierwszego Fable, pomnożoną co najmniej dwukrotnie, a dostałem... zalążek czegoś, co powinno być wspaniałe. Mam wrażenie, że wszystko było o wiele lepiej pomyślane na etapie planowania, ale 70% pomysłów nigdy nie dotarło do etapu realizacji.

Ukończyłem ją. A potem się poddałem. Nie mam ochoty wracać do tego magicznego świata, grać w niego od nowa, szukać czegoś nowego. Nie znajdę tego.

Okazało się, że to była łatwizna. I nie byłoby tak źle, gdyby gra nie nazywała się tak, jak się nazywa.

PS: Wybaczcie tym, którzy musieli to przeczytać. To osobisty krzyk prosto z serca.