Metro Exodus jest pełne sprzeczności. Po pierwsze, zdecydowanie różni się od dwóch poprzednich gier z serii. Przenosi Metro z klaustrofobicznych lokacji do półotwartego świata. Nie jest tak brudne, brutalne ani nastrojowe jak poprzednio, ale wciąż zapada w pamięć. Z drugiej strony, są momenty, w których nie sposób oprzeć się wrażeniu – to stare Metro i wciąż potrafi być przerażające i nastrojowe. Wrogowie nie są tak przerażający jak mutanci. Na przykład, pustynna sekcja gry przypomina bardziej Rage niż Metro, ale końcowe etapy poszukiwań lekarstwa są zarówno przerażające, jak i oszałamiające. Stworzony świat jest piękny i niebezpieczny. Tunele i niektóre wnętrza mogą przypominać Last Light, ale widoki są oszałamiające, naprawdę wyjątkowe. Różnorodność krajobrazów zapiera dech w piersiach. W trakcie gry doświadczysz czterech pór roku, z różnych perspektyw, jak w kilku różnych grach. Wymagania systemowe są dość wysokie, ale nie jest tak źle, jak niektórzy twierdzą. Cichy bohater jest bardziej irytujący niż wcześniej. Może mówić podczas sekwencji ładowania (które, nawiasem mówiąc, są zdecydowanie za długie), ale nie do żony ani przyjaciół. Przy tak rozbudowanej narracji gra powinna mieć wiele opcji dialogowych. Kolejnym irytującym problemem jest system moralności, który wpływa na zakończenie.

Wracając do plusów, kampania ma rozsądną długość, wiele misji jest interesujących, wytwarzanie przedmiotów jest proste i niezbyt irytujące, warsztat i mechanika broni są dobrze zaprojektowane. Strzelanie jest satysfakcjonujące. Sama gra jest dość wymagająca. Końcowe etapy były dla mnie oszałamiające (czyli przerażające) i wzruszające, czego się spodziewałem. Nie interesuje mnie wyłączność Denuvo ani Epic; recenzowałem grę, a nie czyjeś poglądy polityczne, i to solidna strzelanka z angażującą kampanią.