No cóż... Nie żebym oczekiwał czegoś więcej... Nie oczekiwałem niczego zupełnie. Projekt Mity jest przeciętny, fabuła... Cóż, nie jest zła w swoim gatunku, ale... Jakby nie było wystarczająco dużo czasu na rozwinięcie pozostałych postaci. Teoretycznie gracz powinien wczuć się w sytuację pozostałych Mit, ale... Kogo to obchodzi? Kim oni dla nas są? Znamy tylko ich przybliżony archetyp i wygląd, nic więcej. Czemu miałbym współczuć Mili? Albo jakkolwiek ona się nazywa... Czemu miałbym współczuć bardziej odpowiedniej wersji Mity? Dlaczego?? Wszystkie inne Mity po prostu pomagają głównej bohaterce, głupie puste skorupy, jak to ujęła oryginalna Mita, i jak ironicznie, ma rację. Chociaż najprawdopodobniej twórcy gry zamierzyli inną reakcję graczy na takie słowa z jej ust. Minigry sprawiają, że gra staje się jakimś bałaganem, narzucają moralność, a usprawiedliwianie wszelkich błędów logicznych lub nielogicznych jest głupie. „No cóż, to tylko gra”, no cóż, rozumiemy, nikogo to nie obchodzi. Ogólnie... Nie podobała mi się... Początkowo gra nie wzbudziła we mnie ani negatywnego, ani entuzjazmu, a ostatecznie pozostała tak samo nijaka jak zawsze.