Przykład tego, jak przeciętny niezależny twórca zdołał wyłudzić miliony od toksycznych spermą uczniów, gotowych wielbić majtki płaskiego lola w czapce i ogłosić nudną, dwugodzinną przygodę arcydziełem. Przez półtora roku twórcy zbili górę pieniędzy na szumie medialnym, karmiąc oddanych gojów niekończącymi się ogłoszeniami konkursów artystycznych, kampaniami promocyjnymi i przesadnie drogimi gadżetami z magnesami za 10 000 rubli. Pod ckliwą, kawaii otoczką kryje się kompletnie bezradna gra psychologiczno-horrorowa, pozbawiona cienia napięcia, gdzie cała rozgrywka składa się z głupich minigierek, takich jak wąż, a protagonista, z głosem jak gotowany ziemniak, reaguje na wciągnięcie do wirtualnego świata z entuzjazmem kogoś, komu we wtorek po prostu odłączono połączenie internetowe.

Pretensjonalny symulator yandere dla inceli, w którym dwa zakończenia przygnębiająco kończą się śmiercią, trzecie zamyka cię w wiecznym Dniu Świstaka z obłąkaną lalką, a jedynym sposobem, by poczuć prawdziwe emocje w grze, jest uzyskanie zwrotu pieniędzy w ciągu pierwszych dwóch godzin i wyjście na zewnątrz, by dotknąć prawdziwej trawy.