Najbardziej przereklamowany makaron instant w historii survivalu, przesiąknięty taką ponurością i przygnębieniem, że będziesz ziewać w ostatniej chwili. Szum wokół „Pokemonów z bronią” okazał się typowym leniwym reskinem ARK-a, gdzie cały twój główny cel sprowadza się do zbudowania kolejnego wirtualnego obozu koncentracyjnego dla kreskówkowych niewolników. Na początku jest nawet fajnie – owszem, biegasz, pakujesz zwierzęta w kulki i dajesz im karabiny maszynowe, ale gdy nowość mija, gra zmienia się w duszną harówkę z niekończącym się mieleniem rudy i ponurym staniem przy stołach warsztatowych. Lokalna sztuczna inteligencja zwierząt pozostaje na poziomie stołka: te degeneraty ciągle grzęzną w teksturach, niszczą ścieżki i umierają z głodu, stojąc tuż obok koryta z jedzeniem, podczas gdy ty biegasz po całkowicie pustym, proceduralnie generowanym świecie z identycznymi, przypominającymi pudełka lochami. W trybie kooperacji nadal można leniwie spędzić kilka wieczorów przy piwie z kumplami, ale w grze solo ta bezsensowna farma dla samej farmy szybko zmienia się w Dzień Świstaka, gdzie jedyną rozrywką pozostają niekończące się, bezsensowne kolaboracje deweloperów i idiotyczne bossowie z gąbkami zadającymi obrażenia. To zbyt wielki zaszczyt omawiać projekt, który po prostu sklecił cudze zasoby i karmi się nostalgią, oferując jedynie pustkę i niekończącą się rutynę.