Próba skoku na poziom BioShocka, ale z głową. Trudno nie szanować tej gry już za sam ten fakt, a nawet gdyby tak ją nazwano, świetnie rozwinęła uniwersum, a wielu doceniłoby jej zalety. Bardziej otwarty i złożony projekt poziomów, przyjemna mechanika strzelanki, wybory moralne i możliwość kreatywnego podejścia do sytuacji. Ci, którym nie odpowiada tytuł, mogą śmiało uznać ją za spin-off BioShocka i zaskakująco dobrze pasuje do tego opisu. Pray to wszechstronna rozgrywka BioShocka. Nie powinniśmy jednak zapominać o twórcach, a efektem jest BioShock, w którym rozgrywka znacznie przeważa nad jakością narracji i tła.

Tutaj pojawia się przeszkoda. Miejsce akcji gry, choć nie dorównuje poziomowi fantasy Levina, jest wystarczająco dobre, by opowiedzieć ciekawe historie o postaciach, które zginęły, i tych, które przeżyły. Po prostu robi to tak rzadko, że aż zawstydzająco rzadko. Jedna lokacja. Miejsce, w którym mieszkała cała załoga, jest dosłownie przesiąknięte ciekawymi historiami poprzez wiadomości, nagrania, wnętrze, wszystko! To idealna lokacja do eksploracji, ponieważ materiał do studiowania jest, cholera, interesujący! Poza nim komputery będą cholernie nudnym podsumowaniem, porozrzucanym po czasopismach naukowych i historiach, które nikogo nie interesują. Najnowszy Deus Ex cierpi na podobny problem, gdzie cały tekst, który musisz studiować, jest albo nudny, albo tak nieudolnie spleciony, że nie obchodzi cię, kto napisał wiadomość na komputerze. Po prostu nie da się uśmiechnąć ani nawet zainteresować autorem. Tak, dodaje to do tła, ale nie rozumiem, dlaczego nie może być interesujące. Naprawdę interesujących miejsc jest niewiele, a niektóre z nich są napotykane w ramach fabuły. I właśnie o to chodzi w tej grze! Eksploracja lokacji polega na powolnym przemieszczaniu się z pokładu na pokład. A propos!

Nie lubię metroidvanii. Podróż gdzieś daleko, tylko po to, by potem musieć gdzieś wracać, bo coś się zmieniło albo otworzyło się nowe przejście, to katorga. A fabuła nawet nie próbuje zapewnić graczowi bogatej, narracyjnej motywacji. Zapytajcie mnie, co dzieje się w środku fabuły? O czym jest większość gry? W Bioshocku mogę powiedzieć: „Szukamy Andrew Ryana, a pozostali przy zdrowych zmysłach szaleńcy z Rapture prowadzą nas do niego”. Tutaj jest to „robot kopiący nas po całej stacji za czymś, co ją wysadzi w powietrze”. I o ile w pierwszym przypadku opisuje to tylko część gry, o tyle w drugim opisuje prawie całą grę, z wyjątkiem ostatnich godzin! Fabuła została napisana tak, jakby była na potrzeby zakończenia, jako pretekst do zaprezentowania ciekawego świata. „To samo dotyczy BioShocka”, mówisz? Po części dlatego, że oferował ciekawe zwroty akcji i barwnych szaleńców jeszcze przed finałem. Teraz w ostatnich godzinach zepchnęli wszystko do rynsztoka... Chociaż oddam honory, co się należy: pomimo mojej niechęci do metroidvanii, tutaj było o wiele mniej irytujące niż w BioShocku. Na szczęście istnieją szybsze trasy z jednej lokacji do drugiej, a same trasy między lokacjami wydają się znacznie krótsze przy powtarzaniu, a stacja faktycznie wydaje się mniejsza niż za pierwszym razem.

Zadania poboczne są często bardzo płaskie i nawet nie zauważasz, jak je podejmujesz i kończysz. Ważne zadania stanowią osobną kategorię i sprawiają wrażenie rozwidlenia wątku fabularnego. Postacie drugoplanowe nie wydają się szczególnie żywe, ale nagrania, które przedstawiają ich tło, są rozczarowujące. Finał był nagły i niskobudżetowy, nie dostarczył żadnych interesujących przerywników filmowych i dosłownie przerwał historię akurat wtedy, gdy pragniesz więcej wydarzeń i konsekwencji. Istnieje osiem zakończeń, wszystkie dość zróżnicowane, choć ostateczny wynik zawsze sprowadza się do posłowia, gdzie i tak poznasz główny zwrot akcji, a późniejsze rozwidlenie drogi nie oferuje absolutnie nic.

I dlatego trudno ocenić tę grę.

Dobra rozgrywka, ale nie na tyle dobra, by udźwignąć grę. Tło jest dobre, ale tylko jedna czwarta nagrań jest choć odrobinę interesująca na tle tandetnego tła, mającego stworzyć obraz żywej stacji. Fabuła jest w porządku, ale jest tak skonstruowana, że ​​więcej czasu spędza się na eksploracji stacji niż na jej śledzeniu. Na początku gra zaczyna się podobać za jej fabułę, rozgrywkę i świat, ale po wejściu do środka, szczerze mówiąc, gra się nudzi i samo jej eksplorowanie zaczyna być nudne. Stopniowo jest lepiej, ale po ukończeniu gry czuję, że nie zrozumiałem poszczególnych wydarzeń i spotkań, które mogłyby rozwinąć fabułę.

Jako następca Bioshocka, 4 na 5.

Jako prosta gra, 3 na 5.

Gra jest dobra. Patrząc wstecz na poszczególne elementy, jest nawet świetna! Ale patrząc na moje wrażenia po 5-10 godzinach, fabuła, która nie potrafi przykuć uwagi gracza, i umiejętny rozwój akcji sprawiają, że jest to po prostu przeciętna gra, w której nuda równoważy ciekawość. Nuda stopniowo schodzi na dalszy plan, ale właśnie dlatego trudno ją ocenić. 23 wydarzenia zachowują tę równowagę, a ostatnia tercja nadal doskonale wciąga gracza w ten świat, sprawiając, że eksploracja i śledzenie wydarzeń to czysta przyjemność. Może powinienem był wydłużyć sesje rozgrywki, ale niech prawda będzie w słowach, a nie w ocenach. A jeśli nawet są wśród nich, niech będzie ich dwoje.