Wszedłem po Dishonored i od razu rozpoznałem styl: nie „idź korytarzem”, a „rozejrzyj się i coś wymyśl”. Talos-1 to najlepsza postać w grze. Biura TranStaru, kwatery mieszkalne, magazyn żywności, okna widokowe na Ziemię. Wszystko można ominąć, zepsuć, zhakować, a nawet wejść przez właz, o którym projektanci najwyraźniej na chwilę zapomnieli.

Mimiki to świetny żart i ciągłe źródło niepokoju: kubek, apteczka, krzesło. Po trzecim razie zaczynasz celować nawet w śmieci. Zdolności neuromodu są dziwne i hojne: stań się przedmiotem, manipuluj przedmiotami i nie graj w strzelankę, jeśli nie chcesz. Fabuła o jednostce i korporacji trwa dłużej, niż można by się spodziewać po grze z twarzą na okładce.

Tak, środkowa część zapada się, a niektóre walki przeradzają się w mozolne szukanie przedmiotów eksploatacyjnych. Pod koniec to czujesz. Ale stacja nie puszcza. Chcę zagrać w nią jeszcze raz, wiedząc, dokąd prowadzą rury.

To nie jest najstraszniejszy horror ani najbardziej płynny symulator immersyjny. Ale to rzadka gra, która sprawia, że ​​patrzysz na swój fotel biurowy z szacunkiem. Jeśli lubisz System Shock i swobodę Arkane, weź ją bez wahania.