Nadal nie rozumiem, po cholerę tak rozdmuchują ten remake – po prostu wypuszczają zwykłą, sterylną, podsycaną piwem gumę do żucia, która znika pół godziny po napisach końcowych. Reklamowali to jako survival horror, ale w rzeczywistości sprzedali wam prostą strzelnicę na korytarzu, gdzie poobijana Lenya wykonuje hollywoodzkie obroty, robi salta i udaje jej się sparować pieprzoną piłę łańcuchową scyzorykiem – to kompletny cyrk, zwłaszcza gdy nóż po prostu rozpada się w pył w środku bójki z powodu mechanizmu doczepionego bez wyraźnego powodu. Grafika w silniku jest, no cóż, bujna, a wioska nawet z początku zabawnie skrzypi, ale rozgrywka nie jest ani rybą, ani ptakiem: całe napięcie marnuje się na rzecz niekończącego się strzelania do hord idiotów, gdzie równowaga zasobów chwieje się jak u pijaka, a pod koniec na ponurej, szarej wyspie z arenami i gąbczastymi mobami wkrada się tak nieprzenikniona duszność, że szczęka zaciska się od ziewania. Cała kiczowata wesołość oryginału została haniebnie zniszczona, niezdarna rozgrywka została przykryta kwaśną, poważną sztuczką, a ty siedzisz o drugiej w nocy, patrząc, jak Ashley po raz kolejny utknęła w drzwiach, głośno jęcząc, autentycznie zdezorientowany, dlaczego ktokolwiek miałby się w ogóle obsikać.