System Shock Remake to gra, która nie wymaga od gracza natychmiastowego pokochania. Wymaga od gracza przetrwania na stacji, na której jest się już uznawanym za zbędny.

Zacząłem grać jako fan starych symulatorów immersyjnych i właśnie to dostałem, tylko w bardziej realistycznym otoczeniu. Cytadela szumi, ciemnieje i kryje się pod znakami na ścianach. SHODAN to wciąż najlepszy złoczyńca w gatunku: nie krzyczy co chwilę, ale jest obecny. Słuchasz trzasków kłód, naprawiasz drzwi, boisz się windy i stopniowo uświadamiasz sobie, że stacja to nie poziom, a miejsce, z którego nie wychodzisz tą samą osobą.

Walka jest brutalna i momentami niewygodna, ekwipunek wymaga dyscypliny, a nawigacja początkowo frustrująca. To nie błąd tonalny, ale charakter oryginału. Remake nie przerabia gry pod kątem współczesnego komfortu, ale starannie podnosi ją ponad poziom z 1994 roku: lepsze oświetlenie, bardziej przejrzyste systemy, ta sama zimna, korporacyjna przestrzeń. Każdy, kto spodziewa się strzelanki z mutantami, będzie zaskoczony drzwiami i hasłami. Z drugiej strony, ci, którzy lubią interpretować świat poprzez otoczenie, będą zagubieni na długo.

To nie jest najwygodniejsza gra grozy ani najbardziej spektakularna strzelanka roku. Ale to rzadka gra, która szanuje gracza na tyle, by nie trzymać go za rękę. Po zakończeniu ma się ochotę po prostu stanąć przy oknie stacji i posłuchać, jak SHODAN jeszcze raz wymawia twoje imię.