The Callisto Protocol

Fantastyczny horror The Callisto Protocol został stworzony na wzór Dead Space: ciasne pomieszczenia odległej stacji kosmicznej wypełnione są biofagami — dynamicznie zmieniającymi swoją formę zombie, których można pokonać tylko rozdzielając na części w nieprzewidywalnej walce wręcz. Dostosowując skromny arsenał, główny bohater Jacob Lee spróbuje przeżyć w tym surowym miejscu i je opuścić. Twórcy przekształcili udane pomysły z Dead Space w taki sposób, że The Callisto Protocol stał się samodzielnym projektem w własnym uniwersum, a nie duchowym następcą, wprowadzając nowe pomysły.

Można scharakteryzować The Callisto Protocol jako kameralny akcjonerski:

W przeciwieństwie do powolnego i niezgrabnego głównego bohatera, wrogowie są zwinni, żywotni i atakują natychmiast. Dlatego walka wykorzystuje naprzemienne fazy: unikanie ataku, seria potężnych uderzeń pałą w przeciwnika, przejście do bloku lub uniku, i tak aż do wyczerpania punktów życia wroga.

Należy bić mocno i precyzyjnie — biofag nie umrze od prostej utraty kończyn, a zacznie mutować w silniejszą formę i trzeba go dobić z broni palnej. Pistolety, strzelby, karabiny — to całe uzbrojenie. Jest przydatne, można je ulepszać, ale z powodu braku amunicji „jak w strzelankach” nie można strzelać.

Rękawica mocy pozwala rozrzucać biofagi, przyciągać do siebie do uderzenia lub rzucać w otoczenie (kolce, żarna, przepaści). Ułatwia również problematyczne automatyczne celowanie, co nie pozwala na szybkie przełączanie się między wrogami w walce wręcz lub przebijanie się do najbardziej niebezpiecznego.

Niedaleka przyszłość. Z powodu katastrofy technologicznej na Ziemi ludzkość osiedliła się poza jej granicami. Do 2320 roku zasiedlone są kolonie na księżycach Jowisza, a jeden z nich — Kallisto — jest wykorzystywany jako więzienie o zaostrzonym rygorze. Ciche miejsce, w którym więzień znika na zawsze, szybko przejęli ludzie z dalekosiężnymi planami.

To właśnie tutaj, w wyniku okoliczności, trafia protagonista, ale rozgrywka nie koncentruje się na kazamatach i zmienia lokalizację co 1,5-2 godziny: zakłady przemysłowe, hydroponika, tajne laboratoria, a nawet powierzchnia Kallisto.

Jednak świat cierpi z powodu prymitywnego projektu lokacji. Wąskie, korytarzowe poziomy są połączone ze sobą przez wentylację lub szczeliny w ścianach. Brak aren, kryjówek czy backtrackingu. Wszystkie lokacje otoczone są niewidzialną ścianą, a interaktywne otoczenie ujawnia się tylko tam, gdzie jest to możliwe.

Przy tym same poziomy wyglądają świetnie i stanowią wizualną część opowieści. Kamerę z salą tortur lub gabinet medyczny z laboratorium trudno pomylić z powodu różnicy w wystroju. Artyści w licznych detalach wypełnili każdy segment funkcjonalnymi obiektami, tematycznymi elementami i innymi dekoracjami, starając się nie powtarzać.

The Callisto Protocol od razu zanurza gracza w wir wydarzeń, intrygująca fabuła rodzi dziesiątki pytań. Jednak po pierwszym rozdziale narracja zniknie prawie do samego finału, gdzie scenarzyści w odpowiednim tempie odkryją wszystkie karty. Notatki, wiadomości audio i wideo, graffiti na ścianach oraz inne znane z horrorów wyjaśnienia tajemnic ustąpiły miejsca lore w specjalnych przewodnikach.

Przechodzenie gry — jedyny fabularny i główny quest, brak pobocznych historii postaci sojuszniczych oraz dodatkowych zadań. Prezentacja i scenariusz są proste i liniowe, nie obyło się bez klisz i banalnych zwrotów akcji, a kanwa przypomina Dead Space (eksperymenty na ludziach, spisek tajnego kultu, obcy). Postaci jest mało zarówno pod względem liczby, jak i czasu ekranowego, ale przynajmniej żywo komunikują się z bohaterem, są zmotywowane i uczciwie wykorzystują swój czas.

Gra jednoosobowa jest standardowa pod każdym względem. Przesuwamy się do przodu; radzimy sobie z wrogami, wykorzystując wszystkie możliwości walki; zbieramy zasoby i apteczki; ulepszamy broń i atrybuty postaci; craftujemy materiały eksploatacyjne, takie jak naboje i baterie do rękawicy. Nie da się pominąć rozwoju — różnorodność i trudność biophalów rośnie w miarę postępu, zmuszając do zmiany taktyki walki z nimi. Ekwipunek jest ograniczony, co dodatkowo stymuluje rozwój tutaj i teraz.

Przetrwanie objawia się tylko na najwyższym poziomie trudności z powodu ciągłego braku zasobów. Horroru jest najmniej, w dużej mierze z powodu przytłaczającej, ale nie przerażającej atmosfery oraz prymitywnych, monotematycznych skoków, które polegają na tym, że wrogowie próbują chwycić gracza w irytujących momentach QTE. Jednak od czasu do czasu gra dostarcza spektakularnych momentów akcji: katastrofa statku kosmicznego, szybki zjazd przez kanalizację, upadek w nieznane i inne. Gra dobrze odtwarza stare odczucia w nowych warunkach.