Witcher is a classic role-playing game with a third-person view, based on the series of novels of the same name by Polish writer Andrzej Sapkowski. The main... Więcej informacji
Trzecia część Wiedźmina ukazała się niedawno i nic dziwnego, że można spodziewać się większego popytu na gry z tej serii, dlatego tę recenzję chciałbym skierować przede wszystkim do tych, którzy nie mieli jeszcze okazji poznać pierwszej części.
Zacznijmy więc od początku: fabuły gry. Oparta na amnezji Geralta, fabuła ma niewiele wspólnego z fabułą książki, a jedynie kilka momentów z przeszłości bohatera pojawia się w dialogach. Choć gra opowiada niezależną historię, która nie opiera się na książkach, jest bardzo dobrze napisana i angażuje gracza przez wszystkie cztery rozdziały (co jest BARDZO długim czasem), zapewniając mu zajęcie i odciągając go od picia, jedzenia czy snu. Nic dziwnego, że mówi się, że sam Sapkowski konsultował fabułę pierwszego Wiedźmina. Historia jest niezależna, intrygująca i wciągająca. Fabuła nie jest pozbawiona zwrotów akcji i dylematów moralnych, które wpłyną na świat gry po zakończeniu filmu (witaj Wiedźminie 3), a Geralt będzie musiał żyć z wyborami, które podjął w przeszłości.
Grafika nie powala, ponieważ gra korzysta z napędzanego sterydami silnika z Neverwinter Nights 2, ale i tak prezentuje się dobrze. Projekty potworów są szczególnie przyjemne: wszystkie różnią się szczegółami, kolorem i rozmiarem, a nie są prostymi reteksturami wcześniej napotkanych wrogów (witaj ponownie Wiedźminie 3). Tym, co naprawdę wyróżnia tę grę, jest jej atmosfera. W połączeniu z projektem lokacji, filtrami oświetlenia i dynamicznymi efektami pogodowymi, efekt jest niezwykle przekonujący, mroczny, a zarazem urokliwy średniowieczny świat przesiąknięty duchem słowiańskiego folkloru.
Ścieżka dźwiękowa gry emanuje poważnym podejściem. Świat gry jest pełen różnorodnych dźwięków, a każda lokacja opowiada inną historię kryjącą się za jej zgiełkiem: dzielnica kościelna, gdzie ludzie co noc chowają się w swoich domach, by uniknąć potworów lub bandytów; urocza wioska u bram miasta, której dobrobyt skrywa mroczną historię; klasztor Zakonu Płonącej Róży, którego muzyka przywołuje złowieszcze motywy.
Muzyka w grze jest magiczna i niezapomniana. Nic dziwnego, że do każdego egzemplarza gry producent dołącza płytę ze ścieżką dźwiękową – muzyka ta jest naprawdę przyjemna w słuchaniu, nawet bez rozgrywki, a każda melodia zapada w pamięć i przywołuje miłe skojarzenia z lokacjami, w których się rozgrywa. Choć nie ma tu żeńskiego wokalu ani chóralnego śpiewu, magiczne połączenie instrumentów klawiszowych, smyczkowych i perkusji trafia prosto do duszy gracza, poruszając nuty, na które zasługują tylko arcydzieła.
Na koniec o systemie walki: walka odbywa się poprzez naciskanie lewego przycisku myszy w rytm i może początkowo wydawać się dość nużąca, ale wyobraź sobie, że gra oferuje trzy style walki (szybki, silny i grupowy), każdy z własną animacją, której zestaw odblokowuje się wraz z rozwojem każdej z gałęzi, aż do 8 różnych animacji na styl. Teraz pomnóż to przez dwa. Tak, każdy wiedźmiński miecz w grze ma swój własny zestaw animacji. W grze z 2007 roku jest ich łącznie 48, tylko dla ciosów wiedźmińskim mieczem, a w grze są też inne bronie. A wraz z zaraźliwym „brzęczącym” dźwiękiem… Trafienia krytyczne w Wiedźminie tworzą prawdziwą symfonię stali, krwi i bólu.
Moim zdaniem gra była niesłusznie niedoceniana jak na swoje czasy i naprawdę nie chciałbym, żeby została zapomniana wraz z premierą Wiedźmina 3. Gorąco polecam tę grę wszystkim fanom serii. 9,5 na 10
Совсем недавно вышла третья часть Ведьмака и вполне логично ожидать большего спроса на игры этой серии, поэтому этот отзыв я в первую очередь хотел бы адресовать тем, кто еще не успел познакомиться с первой частью.
Итак, начнем по порядку: игровой сюжет. Будучи завязанным вокруг того, что Геральт потерял память, общего с сюжетом книг он имеет немного, лишь некоторые моменты из прошлого героя упоминаются вскользь в диалогах. И пусть на протяжении игры рассказывается некая отдельно взятая история, не берущая корней из книг, подана она очень грамотно и на протяжении всех четырех глав (а это ОЧЕНЬ долго) она удерживает игрока и не даёт ему отойти попить, поесть, поспать. Недаром говорят, что по сюжету первого Ведьмака разработчиков консультировал сам Сапковский. История вышла самостоятельной, интригующей и серьезной. Сюжет не лишен крутых поворотов и моральных дилемм, которые повлияют на игровой мир не только в конечной видеовставке (привет Ведьмак 3) и Геральту придется жить с тем, какие выборы он сделал в прошлом.
Графика звёзд с неба не хватает, ведь игра использует накачанный стероидами движок от Neverwinter Nights 2, но всё равно смотрится приятно, особенно радует дизайн монстров, все различаются деталями, окрасом и размером, а не являются простым ретекстуром ранее встреченных противников (опять привет Ведьмаку 3). На что действительно стоит обратить внимание в этой игре — так это на атмосферу. В сочетании с дизайном локаций, световыми фильтрами и динамическими погодными эффектами получается крайне убедительный мрачный, но по своему очаровательный средневековый мир, пропитанный духом славянского фольклора.
В озвучении игры чувствуется серьезный подход, мир игры наполнен различными звуками и каждая локация за своим шумом рассказывает определенную историю: церковный район, где люди прячутся по домам каждую ночь, чтобы не наткнуться на монстров или бандитов; очаровательная деревушка у городских ворот, за благополучием которой скрывается своя тёмная история; обитель ордена пылающей розы, музыка, в которой отдаёт зловещими мотивами.
Музыка в игре сказочна и незабываема. Не даром разработчик прикладывает к копии игры диск с саундтреком — такую музыку действительно приятно слушать и отдельно от игрового процесса, а каждая мелодия надолго впадает в душу и вызывает приятные ассоциации с локациями, в которых она проигрывается. Пусть и нет женского вокала и хорового пения, но магическая комбинация клавишных, струнных и ударных играет прямо на струнах души игрока, затрагивая те нотки, которых достойны только шедевры.
Напоследок о боевой системе: бой происходит за счёт нажатия ЛКМ в такт и может показаться поначалу довольно нудным процессом, но представьте, что в игре существует 3 стиля боя (быстрый, силовой и групповой) и каждый из них обладает своей анимацией, набор которых открывается по мере прокачки каждой из веток до 8 различных анимаций на один стиль. Теперь умножьте это на два. Да-да, на каждый ведьмачий меч в игре своя группа анимаций. Итого имеем 48 анимаций только на удары ведьмачьих мечей для игры 2007 года, а ведь в игре есть еще и другое оружие. И вместе с заразительным "позвякиванием" при критических ударах боевка в Ведьмаке складывается в настоящую симфонию стали, крови и боли.
Моё мнение таково, что игра незаслуженно недооценена для своего времени и я очень не хотел бы её забвения на фоне выхода Ведьмака 3. Я крайне рекомендую эту игру к прохождению всем фанатам данной серии. 9.5 из 10