The Witcher

Pierwszego Wiedźmina można (i należy) nazwać klasyką gatunku RPG. Stawia go na równi z takimi legendami jak Diablo, Gothic, Dragon Age (Origins) i Dungeon Siege (I). Dla mnie Wiedźmin zajmuje drugie miejsce na liście najlepszych i ulubionych gier RPG, zaraz po Dragon Age: Origins. Oferuje tak dużą różnorodność, że nawet dwukrotne przejście gry nie ujawni jej połowy. Chociaż między kolejnymi rozgrywkami nie ma żadnych dramatycznych zmian, istnieje wiele sposobów na podejście do zadań i stanów świata. Nie będę się rozwodził nad szczegółami, a jedynie przedstawię wady i zalety.

+ Różnorodność zadań (w tym ich zmienność)

+ Rozwój postaci (ogromna liczba profitów)

+ Alchemia (wiele mikstur i użycie różnych składników)

+ System walki (3 ścieżki rozwoju, 2 miecze i ruchy kończące)

+ Z… Czytaj całość

Szczerze mówiąc, spędziłem dużo czasu grając w Wiedźmina i było to dla mnie bolesne.

Najbardziej mylącą i strasznie niewygodną rzeczą dla mnie było sterowanie.

Fabuła jest w miarę ciekawa, ale ponieważ nie znałem jej, kiedy gra się ukazała, trudno mi było się do niej przyzwyczaić. Jestem przyzwyczajony do gier RPG z mechaniką Morrowinda. To jest zupełnie inna sytuacja. Najbardziej irytował mnie system ataku i klikania oraz widok z góry, który później zaadaptowano do współczesnych gier RPG.

Fabuła nie jest zła, klimat jest naprawdę namacalny… taki… staroruski. Jest świetny. Dawno czegoś takiego nie widziałem. Dźwięki i muzyka są dość monotonne, ale jak na tak starą grę, można to wybaczyć.

Mam drobne zastrzeżenia do lokalizacji; aktorzy głosowi czasami przestają się starać i wygłaszają kwestie nudnym, monotonnym tonem.

Przeszedłem grę nieco ponad sześć miesięcy temu. Na szczęście udało mi się przezwyciężyć moje niezrozumienie walki, bo byłem o krok od jej usunięcia po pięciu minutach. Po około 5-10 godzinach gry zdałem sobie sprawę, że jest naprawdę dobrze zaprojektowana i warta wypróbowania. Różnorodne tryby i style walki pozwalają uniknąć nudy i stale dostosowywać się do typu przeciwnika.

Gra ma wiele zalet, a ja wyróżniłem następujące:

+ Karty kobiet (myślę, że to naprawdę fajna funkcja, która rozjaśnia monotonię codziennego życia zabójcy potworów )

+ Alkohol (umiejętność przepicia NPC-ów, aby zdobyć specjalny przedmiot, wpływ alkoholu na przebieg walki i obecność profitu w tym temacie (niesamowita dbałość o szczegóły))

+ Duża liczba jedzenia i składników alchemicznych, opisy potworów i lokacji

+ P… Czytaj całość

Trzecia część Wiedźmina ukazała się niedawno i nic dziwnego, że można spodziewać się większego popytu na gry z tej serii, dlatego tę recenzję chciałbym skierować przede wszystkim do tych, którzy nie mieli jeszcze okazji poznać pierwszej części.

Zacznijmy więc od początku: fabuły gry. Oparta na amnezji Geralta, fabuła ma niewiele wspólnego z fabułą książki, a jedynie kilka momentów z przeszłości bohatera pojawia się w dialogach. Choć gra opowiada niezależną historię, która nie opiera się na książkach, jest bardzo dobrze napisana i angażuje gracza przez wszystkie cztery rozdziały (co jest BARDZO długim czasem), zapewniając mu zajęcie i odciągając go od picia, jedzenia czy snu. Nic dziwnego, że mówi się, że sam Sapkowski konsultował fabułę pierwszego Wiedźmina. Historia jest niezależna, int… Czytaj całość

Przyzwoita gra osadzona w uniwersum Sapowskiego. Historia o Geralcie, której nie ma w książkach. Zarówno ta, jak i Wiedźmin 2 wypadają blado w porównaniu z częścią trzecią, ale i tak warto w nie zagrać.

Co powiedzieć o części 1:

+ Podobała mi się walka. Nietypowa i zróżnicowana.

+ Ciągłe wybory moralne w fabule. Co więcej, nawet podczas drugiego przejścia gra nadal nie odpowiada na wszystkie pytania i nie jest jasne, czy dana decyzja była uzasadniona. To naprawdę pozwala zanurzyć się w przytłaczającej i surowej atmosferze rozwijającej się historii.

+ Oryginalna zawartość erotyczna z kartami kolekcjonerskimi.

- Brak otwartego świata.