W porównaniu z poprzednimi projektami, uważam, że ZZZ jest najbardziej szczery i komfortowy ze wszystkich. Jasne, nie jest szczytem empatii, ale przynajmniej coś w tym jest. Różnorodność postaci jest świetna, projekt to solidna ósemka (choć wiele zależy od indywidualnej postaci). Osobiście gra zajmuje mi znacznie mniej czasu niż, powiedzmy, poprzedni Genshin, który powodował jedynie irytację i całkowitą nudę.

Wolę neutralność tej gry, zarówno dla bliźniaków, jak i dla nich samych. Mają zasłużoną reputację; są utalentowanymi facetami, dobrą rodziną. Mają mózgi i za to należy być wdzięcznym. Głównym bohaterem nie jest wielka Mary Sue, która wszystkich powala, ale Wasilij, programista z krwi i kości, który pije kawę rano. Sam niewiele potrafi, ale daj mu komputer, a on przygotuje prezentację, w której wyjaśni, dlaczego się mylisz i gdzie popełniłeś błąd (będzie to szczegółowo opisywał minuta po minucie).

Wreszcie, twój towarzysz to nie irytujący, piskliwy nie wiadomo kto, ani nie jacyś kontrolerzy biletów w pociągu, ale kochana osoba, oszuści, knajpa z makaronem i całe sąsiedztwo. Wolę to domowe, przytulne otoczenie. Nie musisz ratować świata, nie ma wielkich problemów, które tylko ty możesz rozwiązać (+-). Cudownie.

Lokalizacje są małe i piękne, nie musisz tracić czasu na przemierzanie całej Samary i szukanie każdej skrzyni ze skarbami. NPC-e też się błąkają, cierpią, a jeśli nie masz ochoty czytać lub słuchać tego wszystkiego, możesz pominąć długie, nudne dialogi. Nie wiem, czy ta funkcja była dostępna przed innymi seriami gier, ale bardzo podobały mi się statystyki użytkownika i inne rzeczy (słyszałem, że Genshin też ma teraz tę funkcję).

Szczególny plus za styl graficzny. Naprawdę podoba mi się różnorodność stylów dla różnych wydarzeń i zadań. Komiksy i ta przesadnie ekspresyjna animacja wyglądają pięknie i przyjemnie. (Uwielbiam wstawki komiksowe).

Fakt, że główni bohaterowie mają teraz stałe głosy, jest piękny. Nie znoszę tych wspaniałych, cichych głosów (nie o prawdziwych ludziach, cicho, cicho, ręce na stole), tylko dlatego, że są takie puste. Nie czujesz w nich żadnej historii ani emocji.

Oczywiście, miało to na celu wcielenie się gracza w rolę protagonisty, ale moim zdaniem to nie do końca działa. A osobiście lubię być w trzeciej osobie; mnie tu nie ma, nie przeszkadzajcie mi. Po prostu oglądam świetny film i gram, a resztę dowiecie się sami. Mam mnóstwo czasu na interakcję z umpalumpami w prawdziwym życiu.

Muzyka, jak zwykle, jest przyjemna — HoYoverse nigdy nie miał z nią problemu.

A teraz o broni. Wolę wątek robotów i przyszłości od średniowiecznej magicznej fantazji. Żadnych pieprzonych przedszkolaków — alleluja! Jeśli chcesz, idź i zaruchaj wielkiego, kudłatego wilka, to 10/10. Fetysze są tu otwarcie eksponowane i jest to całkowicie w porządku. Wolę szczerość od efektownego obrazka, który próbuje być niewinny i obrzydliwie słodki.

Traktuję tę grę bardziej jako eksperyment i uważam, że to wielki sukces.