Rune Runners — zapowiedź. Prosta platformówka kooperacyjna z bossami, którzy wymagają uwagi

Coś zielonego biegło za mną. Zdołałem się spiąć: skąd wziął się kolejny potwór? Przecież myślałem, że już wszystkich pokonałem. Po chwili dotarło do mnie, że to mój zwierzak. Sam go wybrałem, a teraz sam się go boję. W walce jest bezużyteczny, tylko biega obok mnie. Przyzwyczajenie się do niego zajęło mi trochę czasu.

W Rune Runners najpierw grałem w kooperacji, a potem kontynuowałem samotnie — chciałem zobaczyć więcej poziomów i światów. W dwójkę bawiłem się lepiej. Kiedy ktoś biega obok ciebie, wskrzesza cię po śmierci i razem kombinujecie, jak dostać się do kolejnej skrzyni, nawet zwykłe zbieranie monet angażuje was oboje. W pojedynkę częściej zauważasz, ile czasu spędzasz po prostu na bieganiu przed siebie i wciskaniu lewego przycisku myszy.

Jednocześnie w pewnym momencie przyłapałem się na wybieraniu różdżki, sprawdzaniu amuletów i krążeniu po wiosce w poszukiwaniu zadań — choć po pierwszych poziomach wcale nie sądziłem, że będę się w to zagłębiał.

Przed rozpoczęciem gry trzeba wybrać jednego z czterech czarodziejów: czerwonego, żółtego, zielonego lub niebieskiego. Każdy włada innym żywiołem — ogniem, błyskawicami, wiatrem albo wodą. Wybrałem czerwonego. Do dyspozycji mamy skok, unik, zwykłe zaklęcie przypisane do lewego przycisku myszy i potężne — do klawisza Q. Wszystkiego można się szybko nauczyć.

Dziwnie działało przytrzymywanie przycisku. Teoretycznie w ten sposób ładuje się zaklęcie, ale mój czerwony czarodziej niczego nie ładował: naciskam — strzela, przytrzymuję — bez efektu. Nie udało mi się ustalić, czy u różnych bohaterów działa to inaczej, czy po prostu trafiłem na błąd. Poza tym szybko przestajesz myśleć o sterowaniu: biegniesz, przeskakujesz platformy i strzelasz do wszystkiego, co stanie ci na drodze.

Później znalazłem przedmiot z podpowiedzią: „Użyj błyskawic”. Tyle że nie mam błyskawic. Stoję jako czerwony czarodziej obok sekretu, rozumiem, czego się ode mnie wymaga, ale nic nie mogę zrobić. W trakcie poziomu nie da się zmienić postaci, a po wyjściu nie znalazłem miejsca, w którym można by to zrobić.

Żywioły przydają się nie tylko do strzelania do potworów. Ogień pali kolczaste pnącza, a błyskawice mogą zasilać filary. Wybrany bohater wpływa więc również na to, dokąd możesz się dostać. Niewiele w tym radości, gdy biegniesz aż do właściwego miejsca, po czym orientujesz się, że wybrałeś niewłaściwą postać. Przeczytałem podpowiedź, obejrzałem przedmiot i pobiegłem dalej.

Zwykłe ataki są prostsze, ale i tu ogranicza cię mana. Odnawia się sama, więc nie musisz jej bez przerwy pilnować. Potężne zaklęcie zużywa jej jednak mnóstwo, a potem zostaje tylko stać i czekać. Chcesz znów coś zrobić, ale mana nadal się uzupełnia. W takich chwilach bardzo brakowało mi sposobu na szybkie jej odnowienie albo chociaż przyspieszenie regeneracji: czekanie na środku poziomu jest nudne i wybija z rytmu.

Potem znalazłem różdżkę, która rozdziela zwykły atak na dwa pociski. Od razu przyjemniej się strzelało — można objąć większy obszar przed sobą.

Jeśli spadniesz, partner może cię wskrzesić — musi przez chwilę stać obok ciebie. Jeśli obaj padniecie, nie musicie powtarzać całego poziomu: po drodze zapalacie pochodnie, które pełnią funkcję punktów odrodzenia. To duży plus w grze kooperacyjnej, do której można po prostu wskoczyć i dobrze się bawić ze znajomym. Więcej propozycji wspólnej zabawy znajdziesz w artykule: Najlepsze gry kooperacyjne.

Możesz popełnić błąd, spaść albo nie rozgryźć ataku — i po prostu grać dalej. Nie mam ochoty ponownie skakać po platformach, które już pokonałem, tylko dlatego, że obaj stanęliśmy w złym miejscu. Gra nie męczy cię w ten sposób. Poziom trudności można też zmienić w dowolnej chwili: dostępne są tryby „Spokojny”, „Normalny” i „Bohaterski”.

Niektóre rzeczy zaprojektowano jednak z myślą o drugim graczu w najbardziej dosłownym sensie. Znalazłem skrzynię, a obok niej, na dwóch krańcach platformy, były przyciski — trzeba stanąć na obu jednocześnie. W kooperacji nie ma o czym dyskutować: jedna osoba idzie tu, druga tam. Sam kręciłem się chwilę przy skrzyni i odszedłem z pustymi rękami (a jeśli chcecie grać razem na czymś innym niż PC, zajrzyjcie do artykułu: Najlepsze mobilne gry dla dwóch osób na iOS i Androida).

To drobna sytuacja, ale dobrze oddaje moje podejście do gry solo. Możesz przejść poziomy. Możesz zobaczyć bossów. A potem gra stawia przed tobą skrzynię, do której potrzeba kogoś jeszcze. I stoisz tam sam.

Postacie w przerywnikach filmowych są zabawne. Niezależnie od tego, czy gramy w kooperacji, czy jestem sam, na ekranie zawsze pojawia się cała czwórka. Cała ekipa rusza ratować światy: bracia i siostry w komplecie. Tyle że nie da się grać całą czwórką — można wybrać najwyżej dwie postacie. Za każdym razem wygląda to trochę dziwnie.

Dialogów prawie nie ma. Postacie okazują zdziwienie i emocje, a z ich reakcji można wywnioskować, co się dzieje. Szybko przestałem zwracać uwagę na szczegóły fabuły: są złe potwory, przed nami zły boss, a my zamierzamy go naprawić. Tyle mi wystarczyło podczas przechodzenia gry.

Dość szybko nauczyłem się rozpoznawać zwykłych przeciwników po zachowaniu. Ten atakuje wręcz, tamten skacze, kolejny lata, a jeszcze inny przywołuje pomniejszych wrogów. W nowych światach wyglądają inaczej, ale ich nawyki pozostają znajome. Nie trzeba więc uczyć się od zera zachowania każdego nowego rodzaju potwora.

Przed walkami z bossami pojawia się sklep z handlarzem. Po drodze zbierasz złoto wypadające z wrogów, garnków i skrzyń, a potem wydajesz je na ulepszenia różdżki albo obronę. Możesz też kupić nowy wygląd. Po zwyczajowym bieganiu miło się zatrzymać i wybrać, z czym ruszysz dalej. Zwłaszcza jeśli udało ci się już znaleźć coś takiego jak różdżka rozdzielająca atak i chcesz sprawdzić, co jeszcze jest dostępne.

Najbardziej podobali mi się jednak sami bossowie. Trzeba tu obserwować zarówno to, co dzieje się pod nogami, jak i to, co zaraz zrobi przeciwnik: w tym miejscu odskoczyć, tam w odpowiednim momencie skoczyć. Każdy boss ma własną walkę, a jego ataki zmieniają się w jej trakcie. Przypomnieli mi się nawet bossowie z World of Warcraft: stoisz, widzisz atak i rozumiesz, że trzeba uciekać, skoczyć albo zajść przeciwnika od tyłu, żeby zaatakować. Jeśli szukasz większego wyzwania, zajrzyj do zestawienia Najtrudniejsze gry wideo wszech czasów .

Belki, okręgi i cienie z wyprzedzeniem pokazują strefy zagrożenia. Lubię, kiedy wystarczy spojrzeć na ekran, by wiedzieć, gdzie zaraz coś spadnie — pozostaje tylko odpowiednio zareagować. Po starciach ze zwykłymi potworami, których zachowanie zdążyłeś już poznać, walki te zmuszają, by znów skupić się na grze.

Pokonany boss staje się dobry. Potem wracasz do wioski, otwiera się kolejny świat, a w tym, który udało ci się przejść, pojawia się złoty posąg właśnie pokonanego przeciwnika. Długo im się przyglądałem. Miło, że po walce zostaje taka pamiątka w dobrze znanym miejscu.

Jedna przemiana w dobrego bohatera wyraźnie zepsuła mi jednak zabawę. Boss przegrał, rozpoczęła się animacja — i zobaczyłem, jak tekstura jego głowy zsuwa się na bok. Zamiast uroczego momentu po zwycięstwie wpatrywałem się w coś, co od niego odpadło. Zabawny, a zarazem niepokojący błąd.

Między światami wracasz do miejsca, w którym zaczynałeś — małej wioski. Możesz tam odwiedzić sklep, zmienić ubranie i wybrać zwierzaka. Strój, nakrycie głowy i broń zmienia się osobno. Czasem rozpraszałem się tym wszystkim, choć planowałem od razu ruszyć dalej.

Są też amulety — można nosić trzy naraz. Dają przydatne efekty: na przykład jeden z nich chroni przed powaleniem. Zwierzak, w przeciwieństwie do nich, pozostaje po prostu zwierzakiem: biegnie obok ciebie i niczego nie wzmacnia. Po przygodzie z zielonym stworzeniem przynajmniej nauczyłem się rozpoznawać własnego.

W budynkach możesz przyjmować zadania: rozbij dwanaście kubków, zbierz odłamki, pokonaj określone potwory. Nie trzeba robić niczego specjalnego, by je wykonać. I tak rozbijam garnki, bo wypadają z nich monety — a za te same czynności związane z zadaniem dostaję dodatkową nagrodę. Same zadania trudno nazwać ekscytującymi, ale miło zgarnąć pieniądze za coś, co i tak już zrobiłeś.

Możesz też nakarmić kaczkę. Pewnie i przy niej bym się zatrzymał, ale w wiosce jest biblioteka z bestiariuszem i księgą osiągnięć. W pierwszej można sprawdzić, jakie potwory zamieszkują poszczególne światy. Po kilku poziomach warto ją otworzyć i przyjrzeć się wrogom, do których do tej pory głównie strzelałeś zaklęciami.

Osiągnięć jest mnóstwo: za rozbite garnki, pokonanych wrogów, zgromadzone złoto i inne czynności, które i tak wypełniają rozgrywkę. Nie próbowałem zdobyć od razu wszystkich — zajrzałem tylko, żeby sprawdzić, jakie jeszcze nagrody można zgarnąć. Można też przystanąć przy mapie świata i zastanowić się, jakie biomy czekają dalej.

Stopniowo przybywa więc rzeczy do zrobienia poza rzucaniem zaklęć. Na początku widziałem tylko platformy, potwory i przycisk ataku, ale później zatrzymywałem się, by zmienić ubranie, sprawdzić zadania i przypomnieć sobie, które amulety noszę. System rozwoju postaci nie jest przeładowany, ale nie pozbawia cię też całkowicie wyboru. Inne ciekawe produkcje znajdziesz w artykule: Najlepsze gry do ogrania w 2026 roku.

Z leśnego świata trafiasz do pustynnego, potem do kryształowego, a na koniec do zimowego. Te miejsca na tyle różnią się wizualnie, że chce się zobaczyć kolejne. Potwory mają tam znajome nawyki, ale wyglądają inaczej — i tak przyglądałem się każdemu nowemu przeciwnikowi.

Zimowy świat zapada w pamięć również dzięki muzyce — tak świątecznej, że zwróciłem na nią szczególną uwagę. Podczas tego ciągłego biegania zazwyczaj bardziej obserwujesz platformy i wrogów, ale tutaj przyłapałem się na słuchaniu. Było mi tam przytulnie — na tyle, na ile można poczuć się przytulnie w miejscu, w którym wciąż z kimś walczysz.

Na kolejnych poziomach zbierasz odłamki run, zapalasz pochodnie i rozbijasz wszystko, z czego mogą wypaść pieniądze. W dwójkę te powtarzalne czynności idą sprawniej: gdy jedna osoba zajmuje się czymś swoim, druga już pobiegła gdzieś dalej albo znalazła coś do podniesienia. W pojedynkę monotonia jest bardziej odczuwalna. Zwłaszcza gdy kolejna grupa wrogów zachowuje się dokładnie tak jak poprzednia, a do bossa wciąż daleko.

Czasem gra sama urozmaica zabawę — choćby drobnymi błędami, o które wcale nie prosiłem. Wykonałem unik i nagle poleciałem na drugi koniec mapy. Zdarza się też, że tekstury potworów migoczą.

A jednak wciąż przemierzałem kolejne światy. Chciałem zobaczyć nowych bossów, obejrzeć zimowe poziomy i przetestować znalezioną różdżkę. Nie miałem już wrażenia, że tylko bezcelowo biegam. Po prostu część przyjemności zdecydowanie wiązała się z kooperacją, gdy obok była druga osoba.

Sam zobaczyłem więcej, ale częściej brakowało mi kogoś na drodze między ciekawszymi momentami. Wciąż pamiętam też skrzynię z dwoma przyciskami. Wszystko jest jasne: widzę przyciski, widzę skrzynię. Po prostu nie ma nikogo, kto stanąłby na drugim przycisku.

Rune Runners to propozycja na wieczór, kiedy chcesz pograć z kimś, ale nie masz siły rozgryzać niczego skomplikowanego. Skakania i rzucania zaklęć nauczysz się szybko, a walki z bossami wymagają uważniejszego śledzenia tego, co dzieje się na ekranie. Mnie wystarczyło to, by chcieć grać dalej. Tyle że od tego momentu pewnie poczekam na partnera: ulepszenia i zadania mogę sprawdzać sam, ale pozostałe światy chcę przejść z kimś.