Jakim trzeba być impotentem w grach, żeby wyreżyserować nudną misję, która bezczelnie naśladuje Petkę i Wasilija Iwanowicza, a do tego jest przeładowana pseudointelektualnymi, banalnymi tyradami i przyjazną dla nowicjuszy polityczną retoryką? Sprzedają nam schizofreniczny symulator policjanta jako szczyt gatunku RPG, mimo że cała ta nieliniowość to tania zasłona dymna dla linearnej książki, w której jedynym wyborem jest przeczytanie 15-stronicowej teorii rasowej albo nagła śmierć na zawał serca, bo po prostu usiadłeś na niewygodnym krześle lub usłyszałeś kobiecy głos na automatycznej sekretarce. Idiotyczne rzuty kośćmi podważają nawet podstawy logiki, gdy z 90% szansą na sukces łapie się softlocka i spędza godziny biegając wzdłuż szarego, ponurego wybrzeża w poszukiwaniu jakichkolwiek wrażeń, po prostu klikając w dialogi po przekątnej z nudów. A ukoronowaniem tego wyreżyserowanego gówna jest zakończenie, które po prostu wyciera gracza o stopy. Spędzałeś godziny udając wielkiego Sherlocka, składając w całość wskazówki i ślęcząc nad kilometrami tekstu, by skończyć z leniwym fortepianem z krzaków w postaci szalonego starca na wyspie, który po prostu poddaje się już przy pierwszym zdaniu. Cała ta wychwalana historia detektywistyczna to farsa, w której absolutnie nic nie zależy od twoich działań, bo gra wciąga cię w jedno, wyreżyserowane zakończenie, poklepując cię po plecach tanim moralizatorstwem. Zamiast głębokiej fabuły, przemycono nudny symulator biegu z jednego końca mapy na drugi, gdzie pracujesz jako kurier dla kreskówkowych dziwaków i pochłaniasz tony ponurego nihilizmu w towarzystwie niekończącego się grzmotu fajki na tle szarego kaca po Revacholu.