Disco Elysium to gra, w której główną walką nie jest walka z bossem, a z własnymi myślami.

Wszedłem do gry, jakbym był w kryminale o zwłokach na podwórku hotelu, i znalazłem się w mieście, które mówi lepiej niż większość postaci w grach. Revachol jest sprośny, zabawny, wściekły i bardzo żywy. Umiejętności ścierają się ze sobą w twojej głowie, polityka nie jest tylko tłem, ale postacią, a śledztwo nieustannie zbacza w stronę pijaństwa, poczucia winy i dziwnej czułości dla świata, który prawie cię skreślił.

Gra składa się niemal wyłącznie z tekstu i nie jest to wada, a forma. Żarty trafiają w sedno, dialogi są tak rozgałęzione, że chcesz grać ponownie nie „jako inna klasa”, ale z innym nastawieniem. Walki prawie nie ma – i nie musi być. Napięcie podtrzymują frazy, testy umiejętności i poczucie, że właśnie powiedziałeś za dużo.

Nie każdemu przypadnie do gustu: każdy, kto oczekuje akcji lub dynamicznej fabuły, zniechęci się już po kilku godzinach. Wystarczyło mi kilka wieczorów, żeby zdać sobie sprawę, że to jedna z najlepszych gier RPG, w jakie grałem. Po zakończeniu długo będziesz myślał nie o rozwiązanej sprawie, ale o tym, jakim człowiekiem był ten glina – i jakim mógł się stać.